Word Wakker!

Books from Timbuctoo

2011-12-10T21:54:00.001+01:00

There are only a few things in the world I love. I'm passionate about a lot of things, but I only love a few. Now, I have this peculiar trait so common, yet often unacknowledged in human beings, that I can love certain items. I love my 10 year old Success agenda. I´ve seen a number of nicer ones and after 10 years, I'm finally able to buy one if I wanted to. But the feeling of betrayal, that twang that is being played on my heartstrings every time I touch the smooth leather of my black, simple, wonderful calendar when I think of throwing it away, that feeling keeps me clutching my lovely black anachronistic bundle of leaflets. I almost cried when I had to throw away my old Sony-Ericsson P1i, the most wonderful phone I've ever owned, a miracle machine that could do everything an iPhone could do, 2 years before that Californian marvel was released. It's a physical sensation, not a purely emotional one, and I acknowledge my silliness.

There is, however, one area of all things material that can never be filled enough. One thing in this world that I love, with my whole heart, a passion, a burning fever that will not be quenched by water nor earth nor larger flame. This thing, is the book. It does not matter what book, although I have my favourites. And just so there are many men that would rather put their greasy palms on the well tanned breasts of a young and supple brunette, where another´s eye is caught by the curvature of a blonde's firm hindquarters, so am I always lured to the orange spines of old Penguin pockets. I am that strange man that you'll see in those small bookshops that are stacked to the rafters with books on every obscure literary genre known to man, who is smelling the inside of the books. You know these stores. Usually the tops of the bookcases are filled with crates in which more books reside. Hallways filled with books go on and on until finally you find the owner and he knows exactly what you need right now. Mind you, not what you want, because knowing what you want is easy. No, the owners of these temples know what you need, and you could have found it yourself if only you didn't turn left at that stack of homo-erotic Sumerian verses that you briefly flipped through because the woodcut prints were so beautiful.Groningen used to have one of these wonderful shrines to Saraswati, and it was located right behind my faculty.

Now, I have a system to my bookcases. There is one dedicated to pulp, I'm not ashamed to admit that I like a good romp through an imaginary kingdom filled with dragons and the like as much as the next man. The other bookcase is filled with every book that I feel deserves my devotion and the special attention that comes with said devotion. Half of the books in the latter bookcase, if not more, come from Timbuctoo and Timbuctoo is closing come March.

I was the first person in my group of friends to own a smartphone. I've tried a number of obscure Operating Systems. I'm always happy to try out a new social-media experiment. Back in the day when Jack Endino still had his own strange mailing-list, I was on it and me and my friends would order stuff from Sub Pop, that was located an ocean and a continent away from us. My e-bay account is from 2003, my Amazon account from 2001 and before that I had a CDNOW account. My poor mother didn't understand a word of the rants I uttered in 2000 when I had to download special software with 5 kb/s because Sony had protected its CDs against ripping. The word 'Twilight' has a special place in my heart, not because of sparkly vampires that have womb destructing semen, but because I was part of this special bit of culture in the nineties that spread CDs with that title amongst friends. I never knew where they came from and making a copy cost 3 hours on your 4x CD burner. Be this as it may, I do not own an e-reader, I do not want one and I do not a kindle/nook/ebook app on my hardware. If there was a way for me to carry around 1000 books, I would be thrilled at the thought of a portable library and my testi are already shrinking at the thought of something soulless and electronic.

I am a rare and dying breed. Timbuctoo is a casualty of a world in which everything is within reach of your mouse. Amazon has cheap books, selling for 1 cent and why bother to pay more? But as I stood in my favourite little temple, I thought about the conversations I've had with the man who owns it. I do not even know his name, and neither does he mine. Yet he knows what I read. I'm always amazed by the things he has recommended me. I love 'The Sheltering Sky', which he recommended me, even though he thinks the prose is lacking in style. Deflowered of any elegance. When I started my studies in law, but did not want to go to classes, I went there. Nobody cared how much I browsed and read, discussions on illustrations, lettering, fonts, print, prose, reputations, literary scandals went on for as long as you wanted. The knowledge given to me in that small store has formed me to a much larger extent then the University could ever do.

Amazon is wonderful. I am continuously amazed at its power in guessing what I want. It is fast, cheap and the service when something goes wrong is excellent. But my weekly e-mail with recommendations doesn´t give me a discussion. The lovely Bangalore woman does not care about how much I loved the book that Amazon recommended me. Sure, I dutifully post my finished read on Goodreads, it links to Facebook and maybe somebody 'likes' it. But to me, reading is so much more, and it can not be shared through easy-to-click means. Effort needs to be done to convey your experiences, and when this effort is shared with a fellow reader, what follows is pure magic. Every time I've entered Timbuctoo, I've had this experience, and from March, it will be gone.

Frustration

2011-09-14T11:47:00.002+02:00

Conversation with friend (labour psychologist):Me: "Yeah, I think I have some anger issues that I need to resolve."She: "How do you mean, what does it feel like?"Me: "Well, do you know the scene in Alien? With the Chestburster?"She: "Ah, if feels like there is a growing, painful, hot flame in your chest?"Me: "No, not really, I feel like the Chestburster"She: " [silence]....Can you make it work for you?"Me: "Well....maybe I can take over a class for a colleague?"She: "Good idea, they may not know it yet, but the trauma will make those students strong, healthy adults."

My First Prezi!

2011-06-23T16:06:00.002+02:00

There is no public interest litigation on a European Level on Prezi

Crowdsourcing Science 'Light'

2011-06-17T16:12:00.002+02:00

There is a very broad conference on "Governance meets Law" next week at the Kasteel, at which I will give my first real presentation. The problem is that all of the people attending will know about law, will know something about European Law and will know a little bit about right of standing within European Law. So the abstract for the paper (the presentation is basically an elevator pitch) has to be simple, interesting and clear for this crowd of people.
I have a blog, that I never put to use for the forces of good. There is such a wonderful option to publish from your Google Docs account and there is this large and potentially clever interwebz out there. Clearly a starting academic should be able to make good use of these elements.
Therefor I ask of you, dear reader, could you please read these four pages of text and tell me if it is at all readable. Please also notify me of mistakes, both factual and grammatical, or maybe things you like. Remember, it is an abstract and therefor not annotated and I made it a bit subjective in tone as to fit with the elevator-presentation-pitch-contest. You can leave your remarks in the comments below this post, or on twitter to @Maupertus. If this pitch works and I can write the paper, I'll try and distribute a draft on here as well.
If this is a horrible idea, a terrible mistake and doesn't work at all, I'll never bother you again. All interesting and useful feedback will be awarded with a beer. Of course, the content of the document above is mine and mine alone and can only be used or reproduced if you make clear mention of me as its author.

Ik haat zomer en smurfen.

2011-05-30T10:58:00.002+02:00

Ik haat zomer en wel om deze reden: "Hey, ik ben een hert met een paar maatjes meer, normaliter is dat geen probleem, maar omdat het warm is vind ik het nodig om geen bh aan te doen, waardoor mijn grote blauw door aderde borsten lekker heen en weer zwaaien in mijn veel te losse Hennes topje met te diepe inkijk. Omdat mijn enorme hammen ook in alles zweten heb ik ook een lekker kort veel te strak broekje gehaald bij de Zara, waardoor de putten op mijn melkflessen lekker zichtbaar zijn en de teen weinig aan de verbeelding overlaat. Kom, nu blijf ik niet lekker thuis, maar ga ik mij aan het Nederlandse publiek tonen."

Konijn

2011-05-19T22:32:00.001+02:00

Bij de bushalte zit een oude vrouw, in een kinderjas, felle kleuren, gele laarzen. Het is 18 graden buiten, maar ze heeft een trui aan onder de jas. Drie koffers. Een vliegtuigtrolley en daarboven op een aantal kleinere koffers, nog een paar losse plastic tassen.

De bovenste koffer is geen koffer. Kattemandje, gevuld met stro. Terwijl ik voorbij kom kijk ik naar de oude vrouw. Kinderogen kijken me aan, maar richten zich snel weer op haar gekruiste armen. Twee oren, lang, een wit, de ander bruin steken net boven de dunne armen uit. Ze mompelt tegen het konijn.

"En?" Durf ik te vragen "Lusten konijnen echt graag worteltjes?" Een kinderstem uit het oude vrouwen gezichtje. Tanden los, donker, aangetast. "Mwhemm" Ze glundert, ik denk bevestigend. Ze wijst naar een plastic tas. "Markt!" Kapotte, gebroken wortels en selderij. Ze graait, pakt een verlept stuk wortel en is weer helemaal verzonken in het bewegende neusje.

Ellendig loop ik weer verder. "Ze heet konijn!" brult ze me na. Als ik me omdraai, een grote leeggevallen grijns. Ik grijns terug. Gelukkig heeft de wereld nog konijnen.

Review: The Fry Chronicles

2011-04-17T21:55:00.001+02:00

The Fry Chronicles by Stephen Fry

My rating: 3 of 5 stars

The Fry Chronicles

What is not a story, not a biography strictu sensu, but too good to dismiss of hand?

This is the problem with the Fry Chronicles, Stephen Fry his continuation of his life story after the 1997 "Moab Is My Washpot", it lacks its predecessor's narrative and focus. So much so that it does not read as a book. However, as Fry at most times only superficially describes his life in various stages of his career, it lacks the analysis that a 'real' biography would give the reader. Even as an autobiography it feels a bit underwhelming, we readers are caught in Fry's web which only examines, at length, his own failings, but does not go into the lives of his nearest and dearest, or his place in society. Indeed, it is the chapters in which he examines his own unique position as a Cambridge graduate in a Thatcher-run United Kingdom that are the most interesting.

Now, the peculiar thing is, it's not a bad read. Even better, it is not a read. You are having a, bit one-sided, conversation with the author. This is why the audiobook, read by Stephen Fry himself, is such an amazing addition even if you've read the book. It is because the web that Fry weaves feels like a very private one. As if you are being told the very most intimate parts of the deepest, darkest recesses of his soul. The trade-of to this intimate 1-on-1 is lack of a real story. Moab Is My Washpot was very much a book that read like The Liar in combination with a boy's adventure story. The Chronicles lack that drive. The drive that gives the reader that urge to find out how the story ends. Chapter by chapter, Fry recounts the years. His friends are not real characters in a story, they are bystanders with some exceptions for those he knows well enough to describe their intrinsic motivations. Fry seems honest and sincere during the complete 448 pages, but this also means that he does his relations the courtesy of not making up their minds for them. This would however be enlightening in some places, especially when mister Fry blames himself for his failings, humanity, habits and fondness for addiction. It seems at times to be the main reason for the book, either as an apology to himself or to the rest of the world, and Fry admits as much in the prologue. Again, this fits well with the conversational style of the book, but it interrupts the narrative in a way that would not be tolerated in any other piece of literature. Any other protagonist would have his personality established during his adventures and the reader could infer the motivation behind his acts because of this, this creates a connection. Fry interrupts us at every important moment to apologize for his behaviour, but everyone that has read "Moab" or the first four "C's" of his book, will be able to understand the inner workings of the fallible Stephen Fry.

The conclusion is that although "The Fry Chronicles" do not work as a book, or a biography, it is unique in the fact that it works as the closest thing most of us can ever get to a conversation with Fry. I for one, like what he has told me. The insight into Oxbridge, 80's Britain and acting he has given me is far from complete, but unique and personal in way that I have never experienced in an autobiography. It may be superficial and if you do not know or like England and the nineteen-eighties, you'd better give this book a pass, but it is an easy and entertaining read.

Three stars. It is good, not brilliant and too limited in scope.

View all my reviews

Wow!

2011-02-21T14:36:00.000+01:00

Geachte Student,

Allereest wil ik u mededelen dat uw masterbulaanvraag akkoord is bevonden. Van harte gefeliciteerd met het gehalen van uw masterbul.

Op uw bulpakket heeft u aangegeven dat u in aanmerking komt voor een individuele buluitreiking.

Vanaf heden mag u in overleg met uw docent over +/- 2 maanden een datum/tijdstip vaststellen. Deze moet min. 4 weken voor de buluitreiking aan ons doorgegeven worden. Wij kijken dan of er een passende locatie beschikbaar is. Waarna de uitreiking pas definitief is wanneer wij deze aan u en de docent schriftelijk hebben bevestigd.

Wij horen graag van u.

Met vriendelijke groet,

Onbekend Rusland

2011-02-13T22:08:00.001+01:00

Twee grijze kruinen met bonte pastel bloemen print eronder schuifelen zich langs mij terwijl ik een Armeens Feest bewonder. Ik probeer mij altijd af te sluiten van de vele bezoekers bij kunst tentoonstellingen. Net als met concerten verlies je al het plezier in de beleving als je je enkel stoort aan de wijze waarop anderen hetzelfde beleven. Enkele voor oude dames enigszins vreemde klanken zorgen ervoor dat mijn oren toch als vanzelf zich richten op het gesprek. "Misschien houd je hem er niet goed voor." "Jij weet het ook altijd beter" Een woeste blik schiet dolken naar haar partner. "Ik zeg alleen maar..." "Ik weet wel wat je zegt" bijt mevrouw Twee terug. Haar gezicht als van een Franse Bullterrier met een gewichtsprobleem richt zich weer op haar taak en het is even stil.

Ze schuifelen weer weg. Het Armeense feest krijgt nog geen glimp. Ik zie eindelijk een klein kastje met een groen lampje op de muur kleven. Het is dezelfde kleur als de muur, het lampje is dof en alleen zijn glans verraad zijn eigenlijke kleur. Ik schaam me een beetje over mijn gegluur en loop naar het volgende schilderij. Een jonge man in huwelijks kledij. De dames staan midden op mijn pad. "Is het nu goed gegaan?" vraagt mevrouw Een. "Nee." klapt de mond van mevrouw Twee open en dicht. "Laten we nu maar verder gaan." Driftig haast mevrouw Twee zich met mij naar de jongeman aan de muur, maar een twijfelende mevrouw Een beperkt haar voortgang. "Tis toch zonde zeg." Mevrouw Twee draait zich om, duwt iets in de handen van haar kompaan en krassend deelt ze mee. "Als jij dan zo goed bent met kompioeters, dan ga jij maar!" Twee keert zich weer om richting de bruidegom en bestudeerd elke miniscule penseelstreek, pastel kleurige bloemen zetten zich in hoog tempo uit en krimpen weer een gestaag.

Ik kan het niet laten en probeer me zo onopvallend mogelijk weer richting het feesttafreel te bewegen. Ik neem een kleine omweg. Alsof ik mij ineens bedacht dat ik helemaal niet nu de Bruidegom wilde zien, maar eigenlijk onderweg was naar de sigaret rokende Soldaat. Ja, kijk nou, die Soldaat! Wat een man, wat een uitstraling, wat een weemoed! En terwijl ik al deze sentimentele gevoelens aan mijn medebezoekers probeer over te brengen met een straffe knik, haast ik mij naar het Feest. Mevrouw Een komt net aan. Kijkt naar het sleutelhangerachtige geval in haar hand, gromt mevrouw Twee onder haar adem nog een verwensing toe en houdt het voorzichtig op een afstand van het kastje. Het groene lampje glimt gelijk vrolijk op, maar dat valt niet op door de verandering die zich van mevrouw Een heeft meester gemaakt. Wat over is van haar borsten gaan fier vooruit. De stok, die nog geen vijf minuten geleden menig bezoeker liet struikelen raakt de grond haast niet meer en in luttele seconden staat zij weer naast mevrouw Twee. Ze duwt het electronische geval weer in de handen van haar gezellin. "Zo, hebben we ze toch allemaal. Weet je wat het met jou is? Jij maakt je gewoon te oud!"

Ze struint, gelukkig met zichzelf, verder naar de volgende zaal. Mevrouw Twee heeft het geval laten vallen. Nog steeds beschaamd over mijn korstondige soap-verslaving raap ik hem op voor ze kan bukken en geef het haar. De terrier is terug en ik ben de enige die haar hoort grommen. "Ik ben 84 en twee jaar jonger dan jij!"

What I listened to this year ^_^

2010-12-31T13:54:00.000+01:00

1	Pearl Jam	347
2	Iron & Wine	229
3	Field Music	223
4	Joe Hisaishi	179
5	Gomez	167
6	Mark Lanegan	139
7	Queens of the Stone Age	125
8	Nine Inch Nails	113
9	Grizzly Bear	101
10	Chet Baker	98
11	Midlake	96
12	Dave Matthews Band	85
12	The Black Atlantic	85
14	Depeche Mode	81
15	Soundgarden	80

Een sociaal leenstelsel is een dubbele belasting

2010-12-23T11:05:00.001+01:00

Laat ik maar gelijk bekennen, ik heb te lang gestudeerd. Een van de redenen dat mijn studie langer heeft geduurd, is een jaar Universiteitsraad. Nu laat ik het aan een ieder om zelf een mening te hebben over of studenten bestuurservaring moeten opdoen, of culturele activiteiten moeten opzetten in steden. Belangrijker voor dit verhaal is het feit dat toendertijd, Wouter Bos zich onsterfelijk maakte met de tekst: "Nu betaalt de slager voor de opleiding van de advocaat, dat is perverse solidariteit"

De timing van de heer Bos was optimaal, want tegelijkertijd begon de studierendementendiscussie. De politiek vond dat er te veel mensen het eerste jaar niet haalden en dat studenten te lang over hun studie deden. Dit is een feit en mijn fractie in deze Universiteitsraad betwistte dat ook niet. De fout die wij echter maakten, was te geloven dat wanneer je deze discussie objectief voerde, het mogelijk zou zijn om tot een goed resultaat te komen. 'Goed', voor deze discussie, houdt in: sneller afstuderende studenten die dat doen omdat ze gemotiveerd zijn door onderwijs van hoge kwaliteit. Het bestuur van de Universiteit wilde een Bindende StudieAdvies. Oftewel, wanneer iemand niet x punten heeft gehaald in zijn eerste jaar, dan moet de student vertrekken. De diepere beleidsdiscussies hierover zal ik de lezer besparen, maar waar het toe leidde was dat wij wilden weten of hier een noodzaak toe was.

Het was duidelijk dat met de opkomst van bepaalde geblondeerde personen in de publieke arena, de aanval op wat deze persoon de 'elite' noemde was geopend, en alle partijen deden hier in meer of mindere mate aan mee om niet het oh-zo-belangrijke contact met de achterban te verliezen. Ik hoor nu de politiek geengageerde lezer roepen: "Nee! Mijn partij..." maar helaas, gelooft u mij, hoe zeer wij ook bleven strijden met feiten en cijfers, elke partij schikte een beetje op richting platina blond. Mijn favoriete citaat uit die tijd komt van de heer Pechthold, over de belachelijke heffing die Plasterk invoerde op collegegeld ten bate van het Middelbare Onderwijs. De strekking: studenten en hoger onderwijs hebben het altijd goed gehad, nu moet de basis worden versterkt. Als u het met hem eens bent is het leuk om te weten dat er sinds de jaren tachtig niets is gedaan aan de verbetering van of studenten, of universiteiten.

Enfin, terug naar de noodzaak voor studenten om snel klaar te zijn. Die was er niet. Mijn fractie was in eerste instantie van mening dat studenten de plicht hadden naar de samenleving om in ruil voor hun beurs en een redelijk collegegeld, binnen een redelijke termijn een studie af te ronden. De opponenten vonden dat er 'pedagogische signalen' moesten worden afgegeven en citeerden Bos met graagte. Echter toen wij met data van het CBS en IBG jaarverslag aan de gang gingen, konden wij alleen tot deze conclusie komen:

Elke euro die in het hoger onderwijs wordt geinvesteerd heeft een rendement van 7 procent. Het overgrote merendeel van de studenten betaalt zijn lening met rente binnen een redelijke termijn af. Het relatief lage collegegeld dat in Nederland geldt word ruim gecorrigeerd door het feit dat studenten gemiddeld wat zij kosten tijdens hun studie 6 keer afdragen aan de overheid in de vorm van inkomsten belasting. Dit rijtje kan nog een tijdje worden voortgezet, maar dat heeft geen nut. Zowel Lux als mevrouw Hertzberger hebben dit in deze krant al wel eens herhaald. Als we vervolgens de Slager, Bakker, Henk, Ingrid, uit menig voorbeeld in betrekken, kunnen we ook het volgende stellen. De heer Bos en het bestuur van de JD vergeten het getrapte belasting systeem in Nederland, alsmede het feit dat Nederland teert op Vennootschapsbelasting, en niet op Inkomensbelasting. ABN, Philips, Arcelor Mittal, IKEA en de bovenste tranches van de inkomstenbelasting betalen voor de studie van de advocaat. Bakker Henk en Slager Ingrid dragen natuurlijk belasting af, net als iedereen, maar hun feitelijke absolute bijdrage aan de opleiding van de student is nihil. Want als we het over solidariteit hebben, dan geldt ook dat iedereen ook de lasten draagt voor deze investering in de economie, hierdoor kan de advocaat brood kopen, en vleeswaren en meebetalen aan de opleiding van nieuwe slagers, of bakkerszonen die advocaat willen worden. Dat is de verantwoordelijkheid die je krijgt als je deze kansen van de maatschappij in al haar breedte krijgt. Moet een student daarom maar jaren kunnen drinken op kosten van de samenleving? Dat is het argument dat nu vaak wordt gebezigd, maar ten eerste weet niemand in welke mate dit op dit moment het geval is. Ten tweede blijkt uit de cijfers dat zelfs al zou dit de grote reden van studievertraging zijn, dit niet een zodanig economisch probleem oplevert dat de huidige plannen, of een sociaal leenstelsel, noodzakelijk zijn.

Nu vind ik een sociaal leenstelsel persoonlijk niet zo'n probleem, en zou ik met liefde willen pleiten voor een hoger collegegeld voor onze noodleidende universiteiten, maar als we solidariteit dan op deze manier gaan benaderen, vind u het hopelijk niet erg als ik dan minder belasting wil betalen. Want persoonlijk vind ik het heel persvers dat ik met mijn eigen geld in mijzelf moet investeren en dat dan vervolgens maar naar de slager moet brengen. Dan hoef ik me ook niet meer schuldig te voelen als ik een biertje drink.

Waarin ik geen belasting meer ga betalen

2010-11-25T11:45:00.002+01:00

Klaar en binnenkort aan een baan is 1 ding al duidelijk. Ik ga geen belasting meer betalen. Dat klinkt heel absurd, maar eigenlijk is het heel logisch. Sterker nog, het is duidelijk dat de Overheid het ook goed gaat vinden, omdat ik in lijn met hun visie handel.

Het is volstrekt begrijpelijk dat wanneer er minder binnenkomt er ook minder moet worden uitgegeven of meer moet worden geleend. Ook ik ben een voorstander van minder lenen. Banken zijn vervelend en op het moment dat ze dat niet meer kunnen zijn, gaan ze bij je zeuren dat ze geredt moeten worden. Dus bezuinigen, zowel thuis als in Den Haag.

Helaas bevind ik mij in het electorale verdom hoekje, alle lieve Henk en Ingrids van de wereld vinden dat hen een groot onrecht aan is gedaan. Stomme cultuur, stomme universiteiten en dat allemaal van hun geld! Het mes erin, het zijn allemaal gebieden waar de overheid niets te zoeken heeft, als mensen dat belangrijk vinden dan mogen ze dat zelf betalen. Tegenwoordig heet zoiets dan een Linkse Hobby. En zo is ondergetekende fiscaal conservatieve sociaal liberaal ineens van Recht predikaat naar Links overgehevelt. Ik moet bekennen, het is hier best gezellig en misschien hoorde ik hier altijd al. Wel jammer dat ik Rechts was in de tijd dat Links hip was en nu ben ik het omgekeerde. Ach, underdogs moeten er ook zijn.

Mijn ogen gingen echter open tijdens het lezen van de brilliante Lux column van (nu denk ik dus ook Linkse) NRC huize en de bijdrage van Rosanne Herzberger. Waar ik eerder het democratisch opgelegde juk van de Telegraaf Lezer maar op de rug nam en zuchtte, bleek ineens iets buitengewoons. Als jij als Nederlander niet twee-keer-modaal verdient, draag je netto helemaal niet bij. Aan het eind van de rit heeft de samenleving meer aan je uitgegeven dan van je ontvangen. Kijk, je bent nog wel nuttig als productiemiddel, maar voor de overheid en de belastingbetaler in het algemeen ben je eigenlijk een beetje een last. Aangezien de Telegraaf lezer de twee-keer-modaal groep verwijt elitair te zijn, en de enige afnemer van de Linkse Hobby zouden bepaalde PVV leuzen toch een beetje moeten worden aangepast. "Waarom moeten Henk en Ingrid de Linkse Hobby van de Elite betalen?" Goede vraag meneer Wilders, maar dat doen ze niet. Sterker nog, Anne-Fleur en Peter-Paul betalen de Rechtse Hobby van Henk en Ingrid, en de opleiding van hun kinderen en hun levensonderhoud, en hun AOW als ze later oud zijn, en hun Bijstand, en hun arbeidsongeschiktheids uitkeringen.

Dat is natuurlijk een beetje overdreven. Het merendeel van de belastinginkomsten van de BV Nederland komt eigenlijk uit de NV Nederland. Zuid-As betaalt een groot deel van de leuke dingen in het leven. Komen we bij een ander leuk punt. Als deze BV geld wil uitgeven, dan moet dat ergens vandaan komen. Nu zijn wij al eeuwen zo'n naar land dat redelijk goed is om geld uit andere landen te pulken en dat ten goede van ons eigen (vrij naar Tedje van Es) in te zetten. Geld komt uit het buitenland. Nederland is helaas geen industrieele grootmacht, waar we ons geld altijd mee verdienden is Handel en Innovatie. Klein land, relatief veel hoog opgeleiden die makkelijk te krijgen zijn, ideaal voor buitenlandse investeerders en Nederlandse banken etc.

Daarom is het ook volstrekt logisch dat een kabinet de onderbuik voedt door geld te geven aan bejaarden en de aankomende elite (want die zijn vies en stom en stelen geld van Henk en Ingrid) te bestraffen met een onzinnig bekostigings systeem voor Universiteiten. Henk en Ingrid moeten vrij zijn om iedereen voor rotte vis uit te maken, maar een student is iemand die geld opslurpt uit de staatskas en als die leuke dingen wil doen (bestuur, culturele evenementen, vrijwilligerswerk) dan is dat een pariah! Owh en een Universiteit die die vrijheid toestaat is een Communistisch Gevaar dat ook bestraft dient te worden. Het grappige is dat van alle linkse hobby's, hoger onderwijs een daadwerkelijke return on investment heeft. In tegenstelling tot vegeterende oude mensen die nooit meer worden bezocht door hun Henk's en Ingrid's (want Feyenoord speelt dit weekeinde) levert elke geinvesteerde euro, 1,07 op in het hoger onderwijs. 7 Procent. Als je met een bankier spreekt zal hij je vertellen dat dit een percentage voor een private investeerder een klein orgasme op zal leveren.

Waarom betaal ik dan geen belasting zometeen? Zoals de Amerikanen ooit riepen voordat ze thee in de zee gooiden. "No taxation without representation." Het kabinet heeft het duidelijk gemaakt dat ik tot een deel van de bevolking hoor dat volstrekt ongewenst is. Daarom vindt Mark dat ik mezelf maar moet redden en dat zaken in mijn belang geen prioriteit meer hebben. De zaken waar in ik als burger en deel van de samenleving in wil investeren worden genegeerd. Dat is allemaal niet heel onbegrijpelijk, dat ik democratie. Echter, als de samenleving niet lief met mij wil spelen, dan hoef ik ook niet te betalen voor het onderhoud van de speeltuin. Het zal me wat tijd kosten om uit te rekenen wat ik wel gebruik en wat niet. Maar een paar WOB verzoeken moeten daar in helpen. AOW nee, Onderwijs wel, Ouderenzorg nee, Natuur en Milieu wel, Grote Steden Beleid nee, Defensie wel, Bijstand nee, WAO nee, BTW wordt een probleem maar misschien moet ik een stichting beginnen etc. etc. Daarnaast zal ik natuurlijk doen wat de Overheid van mij verwacht en lid worden van Natuurmonumenten, Gronings Landschap, vriend van orkesten en podia, alumnus van de RUG. Het spijt me ook voor de gemeente Groningen, maar aangezien de nieuwe teneur is dat je niet hoeft te betalen voor dingen waar je geen gebruik van maakt, hoef ik later ook geen OZB te betalen.

Dan ben ik een brave burger, eigen verantwoordelijkheid, Henk en Ingrid hebben geen last meer van me en ik niet meer van Henk en Ingrid, ik zal Barosso een mail sturen met de vraag of ik mijn EU bijdrage direct over kan maken op een bankrekening. Tot de tijd dat ik een grote rode A op mijn jas moet dragen om aan te geven dat ik vies en hoger opgeleid ben, zal ik hier wel blijven wonen, maar ik wil niemand tot last zijn.

Ain't I Cute?

2010-11-23T11:48:00.000+01:00

I found an SD card with my pictures from Laos. Never thought about it, probably because of the illness of my travelpartner and the rapid break up afterwards. It was strange to be confronted with these pictures, but there are a couple of pretty cool ones that I'll use in a new blog post.

Until that time, I really wanted to share this little guy, found in a village (well at the time it was more of a mud-plain) that can only be reached by riverboat. His brothers were all sleeping tucked tight against their mother, safe from the rain, but this little guy was just to curious. Breakfast took almost double the time it could have taken that day. ^_^

Orbital - Halcyon On and On

2010-11-17T14:22:00.000+01:00

A Stupid Thing I Feel Strongly About

2010-11-02T10:56:00.000+01:00

For those non-Nerds reading this, this post is about the Ubuntu Developers Summit's decision to exchange the default installment of Rhythmbox for Banshee. Although even Nerds get upset and start shouting like Teabaggers at an Obama Fan Convention, I felt this decision to be a wrong one, based on the wrong line of argumentation, and wanted to vent this belief. If you are not a Nerd, or just annoyed by all these people in the world just venting their opinions without being held accountable for them...well maybe the internet is the wrong place for you to hang around.

Although I'm not as afraid of Mono (an opensourcish implementation of MS its .NET framework) damaging my free software rights, I am concerned by Canonical choosing Banshee for an other reason.

When I started using Ubuntu (Hoary) I slowly came to respect the commonly held belief in Linux-circles that you should use programs best suited to the task at hand. It is very easy to integrate certain features into one bloaty piece of software, but in the end, this will only lead to something that may have the capabilities to do everything and Granny's dishes, but it will be so incomprehensible and resource heavy, that no-one will actually benefit of these features.

Is it really so bad to use different programs for different uses, especially if they integrate easily? No and it is Ubuntu's focus on the integration of different applications into its user focussed environment that I've always loved. Moreover, the idea of being shut in by a certain software suite because it doesn't play nice is very real. The mass migration of users from ISP supplied e-mail accounts to Gmail, Hotmail and Yahoo has shown how difficult it is to migrate away from these supplier because all other services are so closely interwoven. Microsoft Office doesn't play nice with anything not Microsoft related, and the kneejerk reaction of the populous at large is to condemn those software suppliers out there with innovative products for not using the ridiculous closed sources and codes used by MS.

I've never had a problem with Totem, I've stuck with Evolution and everytime I use Thunderbird I think people don't understand the wonder that is Evo. But most of all, I've switched to Foobar on Windows because it is the only player out there that gives me the same ease of use and solid performance that Rhythmbox does.

Rhythmbox (follows Gnome Dev. Cycle)

I've run Rhythmbox on everything, even the toaster I've got running Sarge, and it manages large libraries exceptionally well. I've never had any problems with it. I don't need an EQ, because I use a good soundcard and stereo system on my main computer. I don't want visualizations because...well I've never understood why anyone would want them. I want some organisation, an easy UI and for the program to just work.

Banshee has done none of these things for me. I'm now trying the 1.8 release because of UDS and I've had problems all the way. Both my netbook and AMD64 have problems running it at a decent speed. I have no idea why I want all those mem-hogging album art things as my main focus and why in gods name do I want Banshee to manage videos?

Banshee 1.8 in Ubuntu 10.10

For me, Linux is choice and freedom of choice. Because of that, you shouldn't pile on the most feature rich software in an initial install. You should package the things that work and give the option for those users that feel that this is to bare bones to improve on it. With the new Software Centre, this has become even easier that before (and come on, it was pretty easy before USC) .

So I guess what I'm saying at the end of this rantish post is: I get the move to Unity, LibreOffice seems logical as well, these are 'political' choices that can go wrong, but at least have a thought and idea behind them. But why would you ever include a piece of software in the default install that's completely contra the philosophy of the rest of your distro. Ubuntu just works, and should remain to do so.

I apologize for the length.

The Thousand Autmns of Jacob de Zoet

2010-10-28T21:21:00.001+02:00

The Thousand Autumns of Jacob de Zoet by David Mitchell

My rating: 3 of 5 stars

Every book or film lover will probably have books and films that they really want to love. Be it the new Terry Gilliam film which you have been following for ages on the web, or that new Salinger you've been waiting for since his death. However, all of us book and film nerds also know that most of these desperate love-stories won't come true. Oh sure, you'll cover the defects of the finished product with the cloak of charity and keep telling yourself, as you turn page after page, or watch minute after minute, that somehow, starting with the next minute, it will all become fabulous. But deep down in your heart you know it will end in disappointment.

The Thousand Autumns o Jacob de Zoet was one of these books for me. When I started reading the book, I was immediately engrossed in David Mitchell wonderful way with prose. I have never read any of his earlier books, and I was amazed by the way in which he has taken me, into a strange culture as it was 200 years ago on that unique place in both history and geography, Dejima. His subtle descriptions of the political and cultural situation between the Japanese and the Dutch is very accurate, and his use of Jacob as the main story teller works well to show how both certain inhuman practices could be condoned by the Dutch, whilst making them uneasy at the same time. In Holland we have the saying: We are both Merchant and Minister (Rev.). Mitchell illustrates this fundamental aspect of Dutch culture in such a perfect way that you are never really aware of your introduction into the realm of the VOC.

Alas, there the magic ends. With the first act over and the switch of perspective from Jacob to one of the Japanese protagonists, Mitchell begins with an almost surreal exploration of Japanese culture. The storyline revolves around a mystic monastery and the uncovering of its secrets. It is because of the sense of realism with which Mitchell starts his book, that these chapters weren't able to satisfy my appetite for 19th Century Japan and it's position in the World-at-Large. A constant doubt concerning the reality of the described events ruined the book for me. Even when Mitchell returns to the VOC settlement of Dejima near the end, I couldn't be bothered to delve into the once rich scenery again.

However it is not only this surrealistic adventure in these middle chapters that cause this alienation. When we are reintroduced to Jacob the Zoet, Mitchell has started experimenting with different viewpoints to the story. Although this works in for instance My Name Is Red by Orhan Pamuk, the relevance of these (too) frequent perspective changes are never clear. Furthermore, as a number of important new characters are inserted into the story, I had the constant feeling that the last chapters were rushed, with no time for the proper development of these characters in the same way as the earlier inhabitants of Dejima had been inspected. My greatest disappoint though has to be the fact that in the end, Mitchell was unable to convince me of the relevance of the story he had told me. At the ending of the book, certain loose ends are neatly tied off, but in a most unsatisfactory way. Because although we know the different links between all the different characters, these people have had no effect on one and other. Even at the volatile resolution of the confrontation between Jacob and his English opponent, I felt empty as the motivation of all the characters involved was vague and mostly based on one or two earlier sentences or references.

To my opinion, it boils down to choices. I am under the distinct impression that a good editor could have forced the author to make certain choices. Either a realisic, or a fantastical approach to the era and Japan. A serious dialogue, true to the era, or a completely Anglicized dialogue with room for puns. One perspective, or more alternating perspectives on the same events. My list can go on for quite a while. The language issues were particularly to me, being Dutch, as you know that the puns and jokes Mitchell makes based on the Confusion of Babel could not have possibly happened as the words would have been completely different in Dutch.

It pains me to say that although I wanted this book to get five stars, and it is a superb display of penmanship, this book has to many defects that have ruined the experience of reading and enjoying it for me. I give it three stars, and I will not recommend it. But all is not lost, because this book has convinced me of the fact that David Mitchell is a magnificent author, and I am looking forward of reading more of his work.

View all my reviews

Als Mark Rutte op een morgen wakker wordt uit onrustige dromen vindt hij zich getransformeerd in zijn bed tot een monsterachtig ongedierte.

2010-10-02T16:23:00.001+02:00

Drie mannen, een oude muffe kamer. Hoge ramen waar potentieel op magistrale wijze veel licht naar binnen kan stromen om het stof te laten dansen boven het pluche van de stoelen, maar het is grauw. Het regent niet, het is niet koud, het is alleen nat. Op het plein staat een massa mensen met paraplu's in de kleuren van hun omroep of persbureau angstvallig hun camera-apparatuur droog te houden.

"Dus..." begint de langste "...een Burqa verbod. Hoe?"

De Jonge Wolf kijkt hem met een felle blik in de rug. "Hoezo, Hoe?" De Derde Man in het gezelschap houdt zich wijselijk stil omdat hij weet wat er gaat komen. "Dit is wat het volk wil! 1.5 Miljoen Nederlanders willen zich hier weer thuis voelen en vrij!"

De schouders van de langste zakken een beetje in. "Komen we terug bij het punt dat we streven naar een Liberale insteek..." Een klein kuchje van de Derde Man, een geërgerde flits over de bril van de Langste "...terwijl wij ook onze verantwoordelijkheid nemen. Hoe kunnen we dit dan verbieden, hoe kunnen wij Godsdienst vrijheid willen beschermen en dit verketteren?"

"Omdat Nederland dit nodig heeft!" "200 Vrouwen die geen gezichtsbedekking mogen?" "Voor de veiligheid van het land!" "Want de zelfmoord aanslagen nemen gestaag toe?"

De Derde Man kijkt op en lispelt: "Omdat deze vrouwen ook vrij moeten zijn." Een glundering speelt in zijn ogen. De Jonge Wolf smuilt en grinnikt. "Inderdaad, zie het als een emancipatie middel, daar is die Linkse Teef dan ook mooi de mond mee gesmoert." De Derde Man mompelt stilletjes "...linkse vrouw..." maar niemand luistert nog naar hem.

De Langste somt op: "Dus ben je dan gelukkig? Wij..." hij knikt naar de stille schaduw aan de tafel "...brengen de boodschap dat er bezuinigd moet worden, dat iedereen dat gaat voelen, dat wij eenheid, vrijheid en saamhorigheid willen..." "Ja ja, zolang ik maar kan laten zien hoe ik jullie heb kunnen laten spartelen, hoe jullie gebroken zijn door het Nederlandse volk."

De Langste haalt zijn wenkbrauwen op. "Juist, doordat de maximum snelheid omhoog gaat naar 130 km/u, het milieu niet wordt aangestipt, we wederom beloven om strenger te zijn met illegale immigratie en dus dat Burqa verbod." "En vergeet niet dat we die smerige anti-Mij clubjes gaan korten! Al die poelen van verderf waar die linkse knuffel elite samenkomt om mij in een kwaad daglicht te zetten. Al die vieze gecorrumpeerde hoger opgeleiden die konkelen met de Moslims in Pop-gaten, Opera-bachanalen en Kunst-bendes! Allemaal gekort!"

"Ik heb nog nooit een Moslim in de Opera gezien" klinkt uit de schaduwen. "Maar het is On-Nederlands! Eigenlijk wil ik ook een Kamercommissie voor On-Nederlandse activiteiten, maar dat kon weer niet van jullie pluche liefhebbende konten. Maar wacht maar, zo gauw als ik terug kom uit het buitenland om daar mijn mening te spuien over hoe het daar gaat, zal ik iedereen die zijn mening over mij zo nodig niet onder stoelen of banken kan steken pakken! Grillen zal ik ze! Op de haat van 1.5 miljoen Nederlanders."

Weer fronst de lange zijn wenkbrauwen boven zijn autoritaire bril. "We kaasschaven, weet je nog. Aangezien geen van onze programma's op elkaar aansloot hebben we besloten alles te korten. Behalve huizenbezitters natuurlijk." De Derde Man knikt hevig, zijn stemmige zwarte pak kraakt als het stijfsel zich in de kraag verzet tegen de bewegingen van zijn eigenaar. "Gelukkig hebben we overeenstemming kunnen bereiken over pensioenleeftijden." Voor het eerst deze dag glimlachen De Langste en de Derde Man elkaar aan. Hun binnenpret gaat voorbij aan de Jonge Wolf. "Niets, bejaarden en hoger opgeleiden, zolang alles dat niet Nederlands is maar met 130 kilometer per uur naar de grens gaat. De enige loyaliteit hoort bij Nederland te liggen!"

"Dus die Israëlische vlag wordt ook uit het hoofdkwartier verwijdert? En ga je met je ouders mee terug naar Indonesië? Owh en die Hongaarse vrouw van je...."

Het is onduidelijk waar de woorden vandaan zijn gekomen, alsof ieders gedachten zich in het luchtledige tot stem hebben gevormd.

"Linkse kerk! Socialistische Elite! Communistische Propaganda! Paapse pedofielen! Berbers uit de Rimboe! Godvermiljaar stelletje Zoetwater Matrozen!"

De Langste en de Derde Man lopen langzaam richting Nieuwspoort. "Hoe lang geef jij ons?" fluistert De Langste in schimmige oor. "Ik weet het niet, ik denk tot mijn partij-congres, maar daarna doen we wel even koffie in Le Bistroquet"

Als de deuren opengaan worden ze verblindt door het flitsen van camera's. "Placet" mompelt De Derde.

Remedial Cooking (Vegetarian Style)

2010-07-27T21:54:00.001+02:00

Well, writing a thesis is going just as every other essay or article has gone for me. In other words, I'm struggling and annoyingly one some days I reach astronomic highs in which it all flows from my fingers, but most days....well lets just say that Jacques Cousteau would have a hard time reaching my inspiration.

Now, there are a lot of people making a lot of money of people that have problems with motivation/writing/inspiration/workflo/gettingthingsdone but alas, money is just one of the small things in life that I don't have. (That, and most of those slick car salesmen turned Reiki-coaches give me the heebeejeebee's) So, with nothing else to help to keep my head a little bit in order, I cook. Usually I start with some kind of premise or a recipe, but some days I just go with the flow and do what ever feels like good cooking.

Today, I just started cooking with only a pack of fresh porcini ravioli to guide me, and it turned out great! So I thought I might as well combine a desperate effort to get the writing juju flowing again with some culinary posting. So lets get started:

Ingredients (serves 2):

Enough Porcini mushroom ravioli for two. (You can make your own ravioli, which isn't hard to do, but I've used AH ravioli in this instance. The Noodle-German on the Groningen market also sells some amazing mushroom ravioli in different varieties)
3 small Carrots
2 Celery stalks
6 Champignon mushrooms (if you want you can use any with a prominent nutty flavour, I cheat in this recipe to get the same result)
1 Courgette
1 Onion
1 Garlic clove
3 Table spoons of crème fraiche
50gr. (or 75gr. if you like a saltier pasta) of Parmesan cheese.
1 litre of vegetable stock (I usually try to keep any juices I have left after cooking things like chicken or vegetables from the oven which makes for a wonderful basis for any stock)
Oregano, thyme, pepper, salt, nutmeg

Put the stock on a medium heat, add a laurel leaf if you want a stronger flavour, add the oregano and thyme. Use a thick-bottomed pan, add 3 table spoons of olive oil and put it on medium heat, add one twist of pepper to the oil.

Chop the garlic in fine pieces, the onion can be diced in larger pieces. Cut the courgette in large strips by cutting it length ways. You'll probably end up with 8 to 10 large thin slices. I've cut these in half for better handling in the pan and easier eating. When the oil is hot enough for frying, but not so hot as to completely burn the garlic, you can place all three of these ingredients in the pan. Leave to stew for five to eight minutes so everything is nicely glazed. If you've ever made a classic French clear onion soup, the same approach can be taken here only for a shorter amount of time. So make sure there is enough oil, add a little salt and keep the lid closed so as to allow some stewing.

Now chop the carrots and celery in small pieces. The stock is probably boiling now, if so put in the carrots and celery and flash boil them for just a minute or two. Take them out with a straining ladle or, if not available, a skimming ladle. You can immediately put them in with the courgette mixture.

Add a ladle of stock to the mixture and turn the heat down until it's just enough for a slow simmer. It won't have the risotto effect, but keep ladling in the stock until you have a nice base amount for the sauce. I've used five ladles which reduced nicely in the pan to make enough sauce for two. You'll probably have some 0,6 litres of stock left.

Get yourself a small frying pan, don't put in any oil and put it on a high heat. After you've done is, slice the mushrooms and put them in the pan. Add salt and pepper. You can add a liberal amount of salt if you want to speed up this process, but if you do, do not use any salt in the rest of the preparation of this dish. Mushrooms take up everything they can, especially when speed drying like we're doing here. After a short while you will start to smell the 'toasting' of the mushrooms and they'll brown soon after.

Now here's where you can cheat for a nice taste. Add a bit of nutmeg on the mushrooms while they are roasting in the pan and it will enhance their flavour, the nutmeg flavour itself won't clash with the mushrooms natural flavour, so if you just use a little, there will be no downside.

When the mushrooms are browned and smell nice, add them to the simmering stew. Turn down the heat underneath the mixture and now add the crème fraiche and the Parmesan cheese. Keep stirring until its one even mixture.

You're now almost there. You can turn off the heat beneath your sauce, turn up the heat beneath the stock and put in the ravioli. If you're using fresh ravioli, six minutes should be enough. The flavour of the porcini inside work wonderful with the vegetable stock that will flavour the pasta. When most of the ravioli is bobbing around in the pan (this sounds a bit odd, but you will notice a difference) they will be done.

Drain the ravioli, add them to the sauce, mix well and serve.

Buon appetito

N.B. A lot of people would want to add basil. Basil is however, a very strong flavoured herb that can quickly overpower a dish. You can add it if you want, but be aware that you will probably no longer taste the courgette or the mushrooms.

Stars and Stripes Forever!

2010-07-02T15:50:00.004+02:00

Ah! The United States of America! Keeping the world safe from Weirdo's for 234 years now.

Happy Fourth of July everyone :)

The Role of Citizenship within the European Union

2010-06-14T21:33:00.001+02:00

All knowledge should be free, and things being as such, even students need to make their small contribution in this. I am therefor glad to present a new paper that I think is worth putting on-line in the effort to increase open access to information.

This paper aims to argue the fact that after the Court of Justice ruling in the Rottman-case, the first steps towards a Union citizenship that goes beyond Member State nationality have been taken. I have tried to keep the argument clear and not to technical, but it boils down to the fact that Union citizenship grants more rights then Member State nationality, mostly due to article 21 TFEU and the prohibition of discrimination. As the Court has given article 20 TFEU an autonomous reading, the EU has shifted a bit more towards a federal concept of citizenship.

Please read, and if you want, contribute.

As always, this paper is free to use but I remain its owner, so please make the correct citations and send me an email if you have used it. As always, this paper represents the author's view on the situation, please do not take (academic) offense. The paper has not yet been graded and it has been researched but may contain inaccuracies for which I will not be held liable.

EDIT: As of today, this paper has been graded with a 9 out of 10, after revision I'm hoping to submit it to some (student-edited)journals. I'm fervently hoping that I can leave it on-line for everyone to read and use if it does get published, but only time will tell.

Free Music (that ROCKS!)

2010-05-23T23:12:00.002+02:00

Just a quick post. At the moment I'm working on two essays, some weird wiki-entry and an article, so I'm not that heavily motivated to type a lot of words in my spare time.

When your done sighing in relief, I want to share these little diddies with the world. My favorite record-label in the whole world (probably out of thise world as well) Sub Pop has a podcast that I can recommend which delivers new tunes on a regular basis. Sub Pop has gone through a couple of small crises after it was the leading label during the Grunge-hype (I can recommend "Singles" or even better "Hype!" for anyone that wants to get a firm grasp of Seattle and the era) but it's back on its feet again and has a larger range of music in its catalogue. Strangely enough, I can still pretty much buy anything that comes out on Sub Pop and like it without doing any research or ever having heard the band.

For all of us that don't have a stack of greasy old t-shirts in their closet with names on them like "Nirvana", "Soundgarden", "Melvins", "Mudhoney", "Dinosaur Jr." or "Butthole Surfers"... Sub Pop is the label you'll have to thank for discovering "The Shins", "Flight of the Conchords", "CSS" and "Fleet Foxes"

Anywhoo, as I have a very small amount of money that doesn't directly have to go to the Tax-Man (a strange figure from "Lost" that has crept into my world, it kills its victims by bleeding them dry 'death-by-a-thousand-blue-enveloppes-style') or the University, or God knows what...I wanted to support my label with a cool new album, or maybe even a T-shirt. According to some people, it may be a sign of either old-age dementia, or a mid-life crisis, which both don't sound like compliments, but I have rekindled my love for cool band-shirts.

COOL BAND - shirts, not moronic t-shirts that have stupid jokes printed on them that only emphasize the fact that you are a beer-guzzling unemployed job with no dress sense.

I'm browsing the Sub Pop website and found these two cool widgets (I allready knew the bands and liked them) and thought it would be nice to spread the w0rd.
The music is free as in beer, not as in speech, so please give credit to the artist or ask in advance if you want to use these MP3's for anything else then listening.

Have fun!

What to do in bed when you're sick.

2010-04-12T16:39:00.001+02:00

Well, there is not a lot to do when your sick and the only thing you can keep in your wee lil tummy is rice crackers and fennel tea. The girlfriend and I had to conclude that it's most probably a spring fever flu bug that's haunting me, which is combining very nicely with the stress I've been under.

So what the girlfriend has come up with is a remedy of low fat, low fiber eating and a stress free environs. It's working, but it's hard not to feel guilty and anxious about the work piling up on the desk. I have however managed to finish all my grading (for the course I help in teaching) for a second time, just because it made me feel better. It may seem somewhat odd to do work where you mainly want to lie in bed and groan, but the thought behind it is that work that relieves stress is permitted. One thing I've learned about teaching is that it is very difficult to keep your own feelings out of the whole process. Every student that turns in a faulty paper feels as a personal fault and I keep examining the lecture I gave to see if I did or said something wrong. Every complaint that's been made against you feels like a single-person-mob at your door, complete with pitchfork and torch, for something you didn't even realize you did wrong. Then again, most of the times, the mobs are wrong, but if you are notoriously critical of yourself, it may at sometimes seem an ungrateful job that has to be done.

On the other hand, I always come out of a classroom feeling like a million bucks. I work ages at my preparations and when it goes well and people are joining in, it's the best feeling in the world.

Back to bed and the things you can do in it. Apart from having re-graded papers and watching Buitenhof I found this rather amusing to do:
My CD Collection

I started organizing my CD collection after I moved in with the girlfriend, and she has been laughing at me for it, apparently "It doesn't have any use..." [enter sniggering here] Well! Today, in my sickbed! I will prover her wrong. Because this wonderfull html link has been created with GCstar (and hosted by my public dropbox) and is WONDERFUL! After hours and hours slaving away in the crummy University Content Management System this week, it's utterly glorious to make something so deeply personal and illustrative of my personality in a very simple way. Sure these things are also possible to make in Last.fm, but the sheer exhilaration of your own collection with all the data in one tableau is great.

GCstar is also available for Windows and can handle anything from books via comics to (board)games

BTW: When browsing for pictures of albums that were missing, I found a wikipedia-entry of a CD I once bugged my dad for ages to bring me from the States. This was in 2000 when I was 16, still living with my parents and with dial up internet. Postage from the States was murder, the Dollar was 3 guilders, sometimes even F3.50 and a CreditCard was a problem I didn't even have in my wallet, let alone paypal. I've always loved it, and I think I still Dad the 25 Dollars it cost back then, but it's great to see it's something special.

A duckbilled-piece-a-wood, complete with ladybug.

2010-03-27T23:31:00.001+01:00

Just a small picture I took while walking through the forests in Assen with the GirlFriend. The only reason I'm posting it is because I thought it looks like a strange looking bird with a ladybug on it's beak.

Now you can do something useful with your time again.

Van

Mordecai Richler - The Incomparable Atuk

2010-03-27T15:00:00.000+01:00

The Incomparable Atuk by Mordecai Richler

My rating: 4 of 5 stars
It's hard not to draw parallels between the current media society in the year 2010 and the adventures of the young Eskimo Atuk as he finds his place in Toronto society. Atuk is brought to 'civilization' by well meaning intellectuals, in awe of the noble savage's prowess with rhyme and reason.

Atuk himself, however, has different plans with the modern world, and quickly uses the perception that his benefactors have of his people to his advantage in a number of get rich quick schemes.

Although this could be a thesis about the western view of the noble savage, that to this day persists in the western perception of minorities in its attempt to keep up a WASP-ish political correctness, Richler only uses this idea as a staging ground for an all out attack on modern-hip-upbeat-politicallycorrect-mediadriven-society as it was in the 70's.

He could not have foreseen how the complete hysterics of a society driven by the ego and the omnipresence of means to telecast this Ego into the minds of innocent bystanders. In other words: Richler's book reads like the description of a real-life soap, and it is not a pretty picture, especially for those involved.

For us as readers, it must be one of Richler's most entertaining books. Although it doesn't offer the same strong characters that Richler is known for in his other works, the fact that it is much more story and scene driven works well. It is also very refreshing to see that a younger Richler was capable of portraying Goy (or at least, non-jews) in just a convincing way as he is with the jewish characters in his later works. This may be because basically, every character in "The Incomparable Atuk" is an over the top one. From a self-made millionaire, to cynical hard nosed columnists and image concerned newspapermen to simple tv-addicted natives, all creatures great and small are treated with an equal amount of cynicism.

Near the end, this drags the book down a bit, and it is only because of historic scenes as a RCMP-officer winning a beauty pageant that the book keeps on being readable without getting to depressed about the human condition. When compared to other novels by Richler, Richler fans may be a little disappointed as it is completely incomparable to his other works and I would certainly not call it his best work. When seen as a work by itself, it has great merit and is a great 192 pages of laughing out loud for those of us that knew all along that people are capable of completely inane behaviour.

Four Stars, but for the Judaica lovers of Richlers work, 3 and maybe even 2.

View all my reviews >>

The Selected Works of T.S.Spivet by Reif Larsen; a review

2010-01-27T22:00:00.003+01:00

The Selected Works of T. S. Spivet by Reif Larsen

My rating: 1 of 5 stars
*This may contain spoilers*

I'll have to be honest. When I bought this book, I judged it on its cover. Not only on its cover and beautiful binding, but mostly on the wonderful illustrations that dotted the margins of almost every page. It was one of those books where I thought "Now here's a gem that I've unearthed, that nobody knows about." As in the Netherlands English books are usually only discovered upon translation. The blurb did the rest. A story about a smart child going on an adventure through Americas Heartland, reminded me of Oscar in Extremely Loud and Incredibly Close by Foer, or The Curious Incident of the Dog at Night-Time by Haddon and how I loved those books.

I was disappointed.

The book is unique in its use of illustration as a integral part of the narrative. It does not only illustrate (although in some cases this is the case), but not unlike a good children's picture book, the pictures also tell the story. This amazed me at first, and being a big children's book lover, I thought it would get me hooked. However, the book is so filled with the maps and drawings of T.S. Spivet, the 12 year old mapmaker and hero of the book, that it actually detracts from the main story. You constantly have to read the small stories that accompany the pictures in the margin, following the arrows emanating from the main text, and although charming at first, it gets annoying.

Nevertheless, this isn't the main reason for my dislike. The fundamental flaw of the book is one that is very basic. It doesn't tell an interesting story, and although this could be compensated by focusing on the characters in the book, these characters (although it's mainly T.S. whom the reader gets to know) remain superficial and unbelievable. I have fond memories of both children in the books mentioned above, because they are so undoubtedly Children. Their stories are amazing, and although it may be unbelievable for these stories to transpire in real life, because these children are written so convincingly, so clearly endowed with the mind and grasp of the world as a child has, that the writer has a connection with them. T.S. Spivet has a language use that will even befuddle some of the most ardent readers, his mannerisms are sometimes so strange and slightly disturbing for a child, that one suspects autism, although this is never even hinted at. Throughout the book, the only believable human connection he makes is with is father, but his father is one of the most unlikeable characters in the book.

T.S. goes on a trip through America, from Butte, Montana to Washington D.C. When I finished the book, the only thing I could think of was. Why? Nothing happens on this trip. Nothing to develop him as a person, or give him insights into anything remotely human or (geographically) American. He has taken with him a small book, written by his mother that should give him some insights in his own self and family ties, but to the reader, why this should be so is completely unknown. The passages from the notebook that are transcribed in the book are completely devoid of the originality that the author has shown in other elements of the book. Because of this, the only reason for his travel is a prize, a very prestigious one because he is a child-prodigy cartographer, and this is not enough to give the book drive and narrative.

As he finally reaches his destination, there is a Dan Brown like encounter with secret societies and passageways of which I can be brief in an other utterance of "Why?" There seems to be a plot by with some fundamental ills of our civilization are to be made painfully clear to the world, but why this happens, why T.S. is chosen for this task, why these ills are indeed ills, is all very much unclear and unraveled in 50 pages of the book that read like they have been added at a later date.

Although not a complete dread to read, I can not recommend it and I wish that this could be the fabulous book its cover promised me it would be.

View all my reviews >>

Thank heaven, for little girls.

2010-01-17T12:13:00.002+01:00

Zielloos. Een betere beschrijving is er niet voor de parkeerplaats van de IKEA op een (bijna) feestdag. Een dag waarop eigenlijk familie en vrienden dienen te worden opgezocht om aan elkaar toe te geven dat alhoewel we soms liever solitair jagende rovers zijn, mensen helaas kuddedieren zijn die in vergroot familieverband de wereld trotseren.
    Als mensen al het jachtluipaard in zich horen grommen, dan is de parkeerplaats van IKEA het olifantenkerkhof. Hongerig slepen ze de niet meer tegenstribbelende, maar toch vaak verrassend onhandige prooien naar de grot. Vaak neemt de grot de vorm aan van een Renault Espace, hier en daar voorzien van een dierenstickertje of Snoopy-zonnescherm op een zijruit, ongeacht hoezeer het recalcitrante mannetjesluipaard zich ook in een ontkenningsfase richting de (gezins)ketenen bevindt.
    En daar stond onze held, in de kou, op het olifantenkerkhof. Ter verdediging, de eerste romantische escapade met Eva was op zoek naar een vervanger van de verdwenen bank, die zich om onduidelijke redenen per 1 december uit de voeten had gemaakt. Ik had, in potentia, positieve associaties met deze heilloze plek aan de ring kunnen hebben.
    Maar dat zou enkel morbide zijn geweest, Nee, dingen zijn zoals ze zijn, alhoewel ik dit keer niet zelf de jager was geweest, was ik wel de stumper die daar op het vrouwtje stond te wachten. Zij heeft zeggenschap over de grot.
    Voor mijn ogen staat een man zijn metalic-olijfgroene Peugot vol te laden met een pak dat ongeveer de dimensies van de befaamde Klippan-olifant moet hebben. De kans dat hij bij een gemeente werkt is groot. Een bruin leren jasje met wollen kraag, prachtig om de schouders van Tegenpartij prominenten, maar minder geslaagd boven slobber spijkerbroek en wollen sokken in 'sportieve' schoenen, bedekt de iele schouders bovern een teder appelbuikje. Dit alles bedekt door het laagje stof, vuil en verf dat elke notoire doe het zelver omkapselt.
    De gemeente ambtenaar Buitenveldert worstelt zichtbaar met de prooi, en als alle hoop op een goed einde in zijn ogen is vervlogen, doet hij de knieval die hij zo wanhopig heeft geprobeerd te omzijlen deze 10 minuten. Hij kijkt op en draait zich langzaam om en kijkt smekend, maar met een heldhaftige poging om vaderlijk en streng uit te stralen, naar zijn dochter.
    Lange blonde dochters hebben hun hele leven een bijzonder gemengd gevoel voor vaders. Deels liefde voor de vader, deels medelijden voor het onbeholpen mannelijke dat een man van 40 nou eenmaal uitademt, maar zeker ook een groot deel schaamte. Wanneer lange blonde dochters ook noge eens aantrekkelijk zijn en 16 jaar oud, bevinden deze gevoelens zich in een gevaarlijke cocktail waarvan schaamte toch minstens 50% van het geheel inneemt en naar het medelijden lang en hard gezocht moet worden.
    Ik blijf kijken, binnen in mij hoor ik mijn geweten zeggen dat ik iets onmenselijks doe, maar veel groter is de kroeg-socioloog die ik op de achtergrond hoor bidden om een file op de parkeerplaats die Eva vertraagd. Uitermate smaakvol gekleed in laagjes, vale tinten in het spectrum lila, ganze-ei blauw en mosgroen en met een gebreid petje in bijpassend vervaagd petrol is het 16 jarige meisje erg 16 jarig. Haar lijf, nog niet helemaal gewend aan de snel veranderende evenwichtspunten die de hormoon huishouding aan het creeren is, stommelt rond de kofferbak. Het woord "Nou" valt vaak en graag, al dan niet gevolgd door "euh" of een holle zucht. De L-vormige neef van de Grote Drie wordt het liefst met wijsvinger en duim opgetild, een natuurlijke afstand veroorzakend tussen het grofstoffelijke product en haar etherische pubiciteit.
    De kroeg-socioloog begint de discussie te verliezen, deels omdat hij de trouwe labrador ogen van de welzijnswerker Jipsingerveen niet langer aan kan zien, deels omdat hij gierend van het lachen zijn 5de rondje aan het geven is. "Weet u, de onderkant van het pakket stoot nu de hele tijd tegen de trekhaak, daarom schuift hij niet dieper de achterbak in." Terwijl de dochter van deze gelegenheid gebruik maakt om zich 2 meter van haar vader te distantieren, sprankelen labrador ogen een heel klein beetje. " Ik help u wel even" En onder het veelvuldig ge- "inderdaad-ja-zo-past-ie-goed-zo- daar-ging-het -inderdaad-mis" schuif ik de het bank-achtige pakket in mijn eentje zonder al te veel moeite in de auto. Aangezien de achterklep niet dicht kan heeft de Beleidsadviseur Fietspaden en Randbegroeiing gemeente Ruinerwaardeel zich al vol overgave in een stuk touw gestort dat waarschijnlijk 3 uur voor deze ellende bij de naburige Praxis is gekocht. Onder een luide poging om op opgewekte toon "Altijd handig heh, touw bij je...." uit te brengen, verlos ik de man langzaam uit de groter wordende touwchaos.
    De dochter doet onderwijl auditie voor de Kleinkunst academie en speelt een onovertroffen "Toevallige Passant no.6" als Vader de grootste fout maakt die hij jegens zijn puber-behandelmenietalseenkind-dochter kan doen. Hij begint met mij te praten. "Studeer je?" Terwijl ik de laatste knopen uit het touw war knik ik. "Rechten" Ik kijk op als ik een diepe ingehouden ademtocht naast mij hoor, net iets te snel gevolgd door de zin " Hoor je dat Lies, deze meneer studeert ook rechten!" Nog voordat Lies voorzichtige kan knikken, volgt de fatale dolkstoot die vader zelf tussen zijn schouders plant. "Misschien kunnen jullie een keer afspreken, om koffie te drinken..." hij kijkt me met pretoogjes aan "...ofzo."
    Nog voordat Lies mij of haar vader finaal af maakt, na dat ze is bekomen van een rare tijdelijke aandoening waardoor haar gezicht rood is uitgeslagen en haar mond de hele tijd open en dicht gaat zonder een geluid of kreet voort te brengen, breng ik mijzelf in ieder geval in veiligheid. Een gearrangeerd huwelijk mag dan in veel culturen leidden tot een lager scheidingspercentage, het vooruitzicht bengt mij toch tot de kreet: "Ah! IK GELOOF DAT IK DAAR MIJN VRIENDIN AL ZIE MET DE AUTO!" Voor ik mij naar een ficitieve auto haast zie ik de bloedomrande oogleden van de tragieke ambtenaar. Van binnen geeft ik een kleine zucht als ik me even naar Lies draai en zo cool en mannelijk mogelijk zeg: "Ach, we zien elkaar vast wel in de Harmo."
    Ondertussen zie ik een bekende auto aan komen rijden en haast mij naar het bijrijders portier. Als ik instap wordt ik vragend aangekeken. Ik schraap mijn stem, maar kan niet vermijden dat er een twee octaven te laag, schor stemgeluid spreekt. "Lang verhaal, rij nou maar door." Wanneer we langs de laadplaats rijden wuift de Wethouder van Juinen, een gebreid petje steekt amper boven de dashboard uit.

The Streets of Laredo - Arlo Guthrie (but better when done by J. Cash)

2010-01-02T13:36:00.004+01:00

As I walked out in the streets of Laredo
As I walked out in Laredo one day
I spied a poor cowboy wrapped up in white linen
All wrapped in white linen as cold as the clay

"I see by your outfit that you are a cowboy"
These words he did say as I proudly stepped by
"Come sit down beside me and hear my sad story
I'm shot in the breast and I know I must die

"'Twas once in the saddle I used to go ridin'
Once in the saddle I used to go gay
First lead to drinkin', and then to card-playing
I'm shot in the breast and I'm dying today

"Let six jolly cowboys come carry my coffin
Let six pretty gals come to carry my pall
Throw bunches of roses all over my coffin
Throw roses to deaden the clods as they fall

"Oh, beat the drum slowly, and play the fife lowly
And play the dead march as you carry me along
Take me to the green valley and lay the earth o'er me
For I'm a poor cowboy and I know I've done wrong"

We beat the drum slowly and played the fife lowly
And bitterly wept as we carried him along
For we all loved our comrade, so brave, young and handsome
We all loved our comrade although he done wrong

It's a little bit funny, this music inside...

2009-12-19T22:09:00.002+01:00

Small update in advance: Het album van The Black Atlantic is hier te downloaden na het invullen van je email gegevens waar alleen gebruik van wordt gemaakt om een download link te sturen. De oude ep is wel gewoon via de site te downloaden als losse mp3's via de zelfde pagina. Een voorbeeld daarvan hier.

Als muziekverslaafde was het internet een soort magische poort naar werelden die ik voorheen niet voor mogelijk hield. Op de Middelbare School kom je via je klasgenoten snel genoeg in contact met veel soorten muziek, maar Owh My Gracious Good Lord of All That Is Ronnie James Dio, wat een wonderen bracht Napster binnen, allemaal gevonden via allmusic.com, subpop.com en later natuurlijk Last.FM. En creative commons muziek die opkwam! Jezus of Zappa and The Mothers, gratis creatieve uitspattingen van geengageerde musici, what could be better?

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik vind dat een artiest die goede muziek maakt en daar zijn geld mee wil verdienen, daar het volste recht toe heeft. Alhoewel ik op een gegeven moment geen budget meer had voor nieuwe platen was ebay een helpvolle bron voor nieuw ontdekte (maar al wat oudere) bands.

Als ik deze cd's echter niet zo 1,2,3 op ebay kon vinden, en toch wilde weten of ik het wat vond, dan heb ik misschien wel eens ooit, zonder deze verder te verspreiden en geheel voor eigen gebruik ... noujah.

Daarom onderstaande lijst met platen die ik om verschillende redenen te goed ken (en soms heel erg goed vind) maar nooit koop als ik in de platenzaak sta omdat ik dan NIEUWE muziek wil kopen. Het is misschien iets dat alleen een musifiel zich kan voorstellen, maar er is weinig zo leuk als het ontdekken van iets nieuws. Het grote nadeel van iets nieuws vinden op het internet is dat je het dan niet echt hebt. Ik ben een van die merkwaardige idioten die nog steeds cd's koopt en dat ook zal blijven doen omdat ik nou eenmaal waarde hecht aan het daadwerkelijk in handen hebben van iets. Van een mooie plaathoes, waar tijd en aandacht aan besteed is. Van muziek van een fatsoenlijke kwaliteit gespeeld op mijn Denon, Harman Kardon, Tannoy. Muziek luisteren is meer dan het opzetten van een plaat of een mp3tje.

Deze platen zijn echter niet meer 'nieuw' voor mij en elke keer houd ik ze in mijn handen in een platenzaak...en elke keer besluit ik dat het zonde is van mijn geld. (schandalig, ik weet het)

Metallica, alle oude albums.

Vreselijk, ik weet het. Sommigen zullen de oude albums van Metallica vreselijk vinden, zielsverwanten zullen het vreselijk vinden dat ik ze nog niet heb. Maar ik ben zo overbekend met "...And Justice For All" of "Ride the Lighting" dat ik wel elke keer erg geprikkeld word om ze te kopen, en dan bedenk dat ik ze allemaal al kan meezingen/brullen.

The Stone Roses, zowel "The Stone Roses" als "Second Coming"

Dit is weer iets complexer. Ten eerste, als ik ooit eens een platenspeler koop, dan zijn deze prachtig vormgegeven plaathoezen een belangrijk argument om dat te doen. Niet alleen de hoezen, maar ook het compleet unieke geluid dat de Stone Roses hebben doen ontstaan in hun veel te korte (maar misschien juist ook daarom legendarische) bestaan, is echt iets voor vinyl. Ten tweede, heeft iemand ooit deze platen in cd-winkel aangetroffen? Ik in ieder geval nog niet. Een schande, want veel spectaculairder dan dit vind je het niet snel, alhoewel de hele British revival vanaf Blur tot Coldplay er op gericht was het na te doen.

The Black Atlantic - Reverence for Fallen Trees

Een Groningse band die haar muziek gratis verspreid als nieuw zakenmodel zoals Nine Inch Nails (waarvan ik alles op cd heb ^-^) en Radiohead (waarvan ik niets op cd wil) hebben bewezen dat het kan. Nu wil ik dit van harte steunen en staat "Reverence..." met stip op mijn iPod als potentieel ingebrand op zijn kleine harde schijfje, toch heb ik mijn geld nog niet op de plek van mijn mond geplaatst en het schijfje gekocht. Van al deze zonden, vind ik persoonlijk dit misschien de ergste.

Cansei de Sur Sexy - Maakt niet uit wat.

Ik dans zo ontzettend vaak op de podcastjes die ik via Subpop heb mogen downloaden, waarom in Godsnaam (Chet Baker, ik snap niet waarom de bijbel daar zo moeilijk over doet) koop ik de cd's dan niet!? Heel simpel, omdat het geen muziek is waar je eens even lekker voor gaat zitten. "Heh, lekker dagje gewerkt, even CSS draaien hoor." In de geschiedenis van CSS is dit nog nooit een associatie geweest, en misschien is dat maar goed ook.

Fleetwood Mac - Rumours

Vorig jaar heb ik maar toegegeven dat ik een enorme oude lul ben en heb dus voor een paar euro "Deja Vu" van Crosby, Stills, Nash and Young gekocht. Op een of twee nummers na kan je die plaat opzetten in jong publiek en niemand die door zou hebben dat ze naar 40 jaar oude muziek zaten te luisteren. De volgende stap zal moeten zijn om "Rumours" te kopen. Geweldige plaat, prachtige geschiedenis, indrukwekkende singles en aantrekkelijke lesbische zangeressen. What more can a man wish for?

Ik denk dat wel duidelijk is welk leed ik moet doorstaan voor mijn liefde. Zelfs nu, heb ik misschien wel al deze platen op een lijst staan, maar eigenlijk wil ik Them Crooked Vultures kopen, of het prachtige "Glitter and Doom" van Tom Waits. Maar diep in mijn hart weet ik dat ik eigenlijk:
The Dodos - Visiter of Time to Die, Primal Scream - MNSTR, Beautiful Future of Screamadelica, Rocky Votolato - Makers, Suicide Medicine of A Brief History, Wolfmother - Wolfmother of Cosmic Egg, Failure - Fantastic Planet, Comfort, The Grand Archives - The Grand Archives, Horsefeathers - Words are Dead, Last Shadow Puppets - Age of Understatement, Lou Reed- Transformer, Velvet Underground - Velvet Underground and Nico, Neko Case - Blacklisted, Black Rebel Motor Cycle Club - Howl, Miles Davis - A Kind of Blue, Chet Baker - The Best of Chet Baker Sings, Ed Vedder - Into The Wild, Hermano - Dare I say/Only a Suggestion of Into the Examroom

allen van harde schijf naar glimmende harde schijf dienen te worden omgezet.

Sunday in Kyoto

2009-11-20T22:45:00.000+01:00

Kijk, alhoewel ik in mijn vorige post al heb aangegeven hoe ik met jaloezie kijk naar de toffe nieuwe lego die voor kinderen beschikbaar is tegenwoordig, zijn er ook dingen die eigenlijk voor kinderen zijn maar waarvan volwassen makkelijk kunnen zeggen dat het verantwoord is.

Bij deze het leuke idee van een hardcover boek met mooie illustraties met een bijbehorende cd. De cd komt overeen met de prachtige tekeningen en het verhaal waardoor je een soort interactieve beleving hebt. Alhoewel ik dit vroeger deed met mijn eigen fantasie en muziek, vind ik het toch erg leuk!

Voor meer (kinder) illustraties en verhalen wil ik met alle liefde van de wereld zo veel mogelijk mensen bekeren tot de wondere wereld van Groene Inkt. Mocht u bekend zijn met de prachtige verhalen en tekeningen van Tove Jansson (vooral, maar zeker niet enkel bekend van Moomin) dan zijn de tekeningen van Chuck ook erg goed om bij weg te dromen in de zelfde soort heerlijke zweem van kinderfantasie. (kinderfantasie is zoals Tove Jansson heeft bewezen niet alleen maar suikerstokken en roze, maar juist met een beetje een raar donker randje)

What I want for Christmas my birthday...

2009-10-28T23:24:00.000+01:00

Alhoewel de meeste kinderen al maanden van te voren dagen beginnen te turven en uitkijken naar hun verjaardag, voor mij is het al een aantal jaren een dag die ik liever een beetje stil houdt. Het is niet dat ik een enorme hekel heb aan ouder worden, of dat ik probeer in een staat van ontkenning te leven over de naderende dertig. Eerder is er sprake van een soort heimwee naar kinderfeestjes en okay, okay ik beken het feit dat ik door mijn lange studeren al tijden niet meer de luxe ven aan echte verjaardag heb gekend. Feestje, slingers, vrienden, alcohol, harde muziek, goed eten, dinertje met loved ones...helaasch niet voor het legioen der schuldenaren dat geen lening meer van de IBG mag. Ik hoop dat ik mezelf niet al te veel beklaag (and by all means, of you think so, please complain loudly) maar op verjaardagen komt het iets te dicht op de huid. Tant pis, want vorig jaar was natuurlijk een gruwelijk dieptepunt dat alle zorgen over geld, leeftijd en naar het Westen of Brussel vertrekkende vrienden in een akelig perspectief. Als ik iets wilde voor mijn verjaardag 2008, dan is het wel een "Eternal Sunshine of the Spotless Mind" behandeling. Helaas, menselijke relaties zijn complex en als de film iets aantoont is het wel dat misschien, als eindelijk alles achter de rug is, er een kans is dat ik alleen nog maar terug kijk op de positieve herinneringen.

Die gedachte leidde echter tot een stiekume kleine geniepigge wens om weer eens een wenslijstje te maken. Ik, het grote kind, wil weer eens de lol van een echte verjaardag. En daar hoort een lijstje bij. Hoewel ik erg graag een grote LEGO-StarWars doos zou willen krijgen, ben ik verder wel wat verandert sinds mijn 8ste. Hoop ik ;) Dus bij deze.

Poljot Strela. Een van de mooiste horloges die ik ken. Mijn horloge hobby heeft het een beetje moeten ontgelden dit laatste jaar studie. Maar elke keer als ik deze zie, gaat mijn speeksel productie een beetje omhoog.

Flash Geheugen voor mijn eerste generatie iPod Mini Ja, ik heb een eerste generatie iPod mini. Ja, dat is die iPod met maar 4 gig aan geheugen op een harddiskje. Ja, dat is die generatie waarvan de batterij ongeveer 2 uur meegaat. Maar hij doet het nog steeds en ik vind hem nog steeds heerlijk werken. De batterij is al een keer vervangen en met flashgeheugen zou hij wat langer mee moeten gaan. Stiekum ben ik er erg nieuwsgierig naar.

Primal Scream Albums En dan wel specifiek Screamadelica, Vanishing Point en XTRMNTR. Primal Scream en eigenlijk ook de Stone Roses (hebben maar 2 albums, Stone Roses en Second Coming) zijn bands waarvan ik alles 'heb'. Ooit ben ik zo gelukkig geweest om ze te ontdekken en er zijn weinig bands die zo divers zijn als deze twee. Toch koop ik de albums nooit omdat mijn hard disk er al mee gevuld is. Een vreselijk excuus, helemaal omdat ik meestal mijn ontdekkingen wel (soms via e-bay) koop. Maar ik denk dat iets in mij het me niet toestaat om cd's uit de jaren 80 te kopen. En eigenlijk is dat toch belachelijk.

Graphic Novels, en als ik dan specifieker moet zijn: Heel Graag Pogo. Ik weet het, ik ben een ontzettend klein kind. Maar om eerlijk te zijn: Ik hoop dat ik nooit volwassen word, misschien alleen een groot kind. Als ik toch iets serieuzer moet worden genomen, dan moet het maar The Sandman zijn. Het eerste deel van de collected series heb ik al en bewijst hoe Neil Gaiman eigenlijk sprookjes maakt waarvan volwassenen kunnen zeggen dat het artistiek verantwoord is om te lezen.

Er zijn trouwens nog een paar boeken van Gaiman die ik nog niet heb. Specifiek Blueberry Girl, Smoke and Mirrors en Stardust. En als je ooit de kans hebt om Stardust in zijn verfilmde staat te kijken. Alsjeblieft, grijp die kans!

Vliegtuigtickets voor mij en Chuck Groenink naar London of Edinburgh. Beter nog, overnachtingen en geld voor 2de hands boeken. De beste man vertrekt deze zomer helaas naar veel te ver weg en voor die tijd moeten we nog op een Bromance Roadtrip.

Een feestje in een kroeg, met hapjes en misschien een leuk bandje!

Een baan. Ergens binnen afzienbare tijd studeer ik af. Tot nog toe is dat enkel iets geweest waar dichtgetikte SOGers foute grappen over maakten. Maar het zit er toch echt aan te komen. Iedereen denkt misschien dat dit een enorme opluchting moet zijn, maar niets is minder waar. U vergeet dat de Universiteit door de jaren heen een lekkere verstopplek is geweest. Weinig dingen uit de echte wereld dringen door tot binnen de muren van de Universiteit. Ik ken er iedereen, iedereen kent mij. De uni zorgt in mijn levensonderhoud en ik hoop dat ik de uni een stuk beter heb gemaakt met mijn besturen, gekonkel en geregel. De mensen zijn er leuk en als je de moeite neemt om hoogleraren te leren kennen, verveel je je nooit. Dus, mocht er iemand een baan in de aanbieding hebben, een leuke, met aardige mensen, in een leuke stad, het liefst dat ik ook een beetje kan/mag/moet reizen, ov-jaarkaart vergoed, goede koffieautomaat (volautomaat Jura oid). Weet dan dat ik uw man ben.

Kaartjes voor The Dodo's, 22 november in de Vera, en neem jezelf en veel vrienden mee.

Daar moet ik het maar even mee doen. Verlanglijstjes therapie. En het werkt ook nog. Ineens heb ik veel meer zin in een verjaardag, al krijg ik geen van de boven opgesomde cadeaus, waar sommigen reeeler zijn dan anderen. Dan heb ik nog niet eens de nuttige dingen genoemd, zoals boekenbonnen, een nieuwe computer monitor, schoenen of kleding. Nuttige dingen voor je verjaardag zijn stom. Vreselijk handig, vaak noodzakelijk en soms ook leuk, maar daardoor niet minder stom. Alleen ouders mogen nuttige dingen geven.

Zo...nu maar wachten op de Bro-trip.

Dropbox, the lifesaver

2009-09-19T14:38:00.003+02:00

Terwijl ik aan het werk was voor het NSELP, vond mijn vaste computer het ineens nodig om fataal te crashen. Gelukkig heb ik een linux partitie met ubuntu 9.04 en een netbook, maar ik ben heel blij dat ik al mijn data tegenwoordig 'in the cloud' bewaar. Vandaar, omdat het oprecht het enige programma is dat mijn kont meerdere malen heeft gered en me enorm helpt met het schrijven van artikelen. (Bij wijze van ook als je het met meerder mensen moet doen) Een enorme hoera voor Dropbox.

Return of Plaumann

2009-09-03T14:05:00.003+02:00

Obviously I've spent way to much time on this essay. Obviously it hasn't been one of the smartest things I've ever done to work really hard and long on a terribly analytical legal essay which started out as a 'small' assignment for Legal English. Wich by the way is now officialy two weeks overdue.

However, it was a lot of fun, sometimes it was hell and I think that if I condense all the time I've put into it, it's about a month (1.0 FTE) of work (spread over 2,5 months, so I guess I could take some classes in efficiency).

As with the first post on this essay, this is my work, and my work alone. All knowledge should be free to use, but please do mention me and my efforts if you want to use it and contact me if you do. Again, I am still a student, and maybe not even one of the most brilliant ones out there, so these pages represent my interpretation of the judicial reality, and I will in no way be held accountable for any errors or omissions.

Here is the link, the old one shouldn't work anymore.

Arhus Convention

2009-08-19T21:11:00.002+02:00

Alle kennis moet vrij zijn, dus vandaar dat mijn werk dat ook maar moet zijn. Dit is een eerste versie waarvan ik liever niet heb dat iets wordt gebruikt voor verveelvulding, reproductie of eigen gebruik. Echter wanneer alles af is zal ik het ook hier plaatsen onder Creative Commons.

Commentaar is welkom, maar helaas denk ik niet dat het zijn weg zal vinden naar veel mensen. Het gaat echter om het idee.

Hier te vinden op mijn google docs.

Het RUG wireless netwerk is Ka Uw Thee.

2009-08-10T14:03:00.003+02:00

Ik ben de erg gelukkige bezitter van een Eee PC 904HA, een geweldige kleine machine die het uren vol kan houden op zijn six-cell accu en me nooit ergens in de steek laat. Dit komt mede doordat ik (na een errrrg gemeen virus op de XP partitie) nu gebruik maak van Windows 7 in dual-boot met Ubuntu 9.04.

Waarom nog steeds M$, waarom niet alleen maar Opensource? Omdat de instelling die zichzelf ook wel Universtiteit noemt vaak klaagt over krappe budgetten, maar tegelijkertijd zwicht voor de onwetende gebruiker die niet zonder MS Word kan. De SURF terreur helpt ook een handje, en zo betaalt de Universiteit zich blauw aan allerlei onzinnige licenties terwijl in ieder geval de hele Rechten faculteit (en waarschijnlijk het merendeel van de Alpha Gamma faculteiten) zonder problemen Linux zouden kunnen draaien. Wat gebruik je nou meer dan een Office programma en misschien SPSS (dat onder WINE draait)?

Einde tirade. De beveiliging van het netwerk (Rug-FN2 en Eduroam) werkt dus helaas ook via proprietary software, iets met EAP managers en weet ik wat niet.

De handleiding die op de RUG website staat verborgen voor het contact maken met het monster is verschrikkelijk, maar het is me gelukt en ik wil graag een steentje bijdrage voor iedereen die ook Ubuntu wil gebruiken, maar het RuG Netwerk daar een barriere in is.

Begin Handleiding:

Het begint natuurlijk met het instaleren van Ubuntu 9.04 op je laptop met wireless, er zijn in de community genoeg handleidingen en deze werkt voor de meeste mensen zonder problemen. Op uw netbook kunt u terecht met Unetbootin

Start uw prachtige Ubuntu partitie op en laat de wireless network connection applicatie zijn werk doen. Als u in de buurt van een RuG gebouw bent, zult u waarschijnlijk 'Eduroam' zien staan in het lijstje.

Klik nu op Eduroam, er zal een dialoog venster verschijnen waarin een aantal opties staan weergegeven.

Bij de tab 'Security' kunt u kiezen uit een aantal opties. WEP, WPA etc. Kies daar voor: 'Dynamic WEP (802.1x)

Er veranderen een aantal opties in het dialoog venster als u hier voor gekozen heeft.

Kies bij 'Authentication' voor Tunneled TLS.

Kies bij 'Inner Authentication' voor PAP

Username is het s-nummer gevolgd door @student.rug.nl (s.......@student.rug.nl)
Personeel kan waarschijnlijk gebruik maken van het p-nummer gevolgd door @staff.rug.nl

Password is het RuG wachtwoord dat u ook gebruikt voor Nestor, Progress, etc.

Als u op 'Connect' klikt verschijnt er een nieuw dialoog dat om een 'Certificate' vraagt. Het is mogelijk om er eentje op te geven, maar dit wordt ontraden ten gunste van de stabiliteit en het is ook niet nodig voor uw connectiviteit. Ik wil dit dan ook niet aanraden tenzij u van het CIT een zogenaamd CA Certificate krijgt met de vraag dit toch toe te voegen. De windows variant in de vorm van de EAP manager maakt hier echter ook geen gebruik van, terwijl het ook hier tot de opties behoort.

Als alles goed is gegaan, bent u nu verbonden met het RuG netwerk. Geniet.

Ik hoop hier wat goeds mee te hebben gedaan, vragen en opmerkingen kunnen natuurlijk in de comments, zo nodig zal ik dit proberen aan te vullen met screenshots.

Although I hate Amsterdam...

2009-08-04T20:46:00.001+02:00

The Ideal Start of the Day

2009-07-08T21:30:00.004+02:00

Het perfecte begin van de dag, een dubbele cappucino, met liefde bereidt door Paul. Buiten regent het. Iedereen begint te schuilen onder de luifels van de winkels. Door de zomer, die toch nog een beetje in de lucht hangt ondanks de haast groene lucht, zijn de studentes in zomerjurkjes met tassen en kranten boven hun hoofd een heerlijke afleiding. De dag moet nog echt beginnen. Als een ware nerd heb ik de puzzle net gemaakt. Mijn vriendinnetje naast me. Zomerjurkjes en laarzen voor me. Rennende en racende mensen door de Oude Kijk. Gelukkig begint niet elke dag zo, anders was het minder magisch geworden. Maar waarschijnlijk ben ik toch de enige die er zo over denkt.

Werkluxe

2009-07-06T22:52:00.003+02:00

Ookwel: "Ik kan mijn plek niet vinden."

Het is een vreemde gewaarwording, maar voor de doctorandus met designerbril in spe is 'aan het werk gaan' een moeilijk process. Ik heb nog een kleine twee maanden een kantoor waar ik alles heb, ik heb een fijn huis dicht bij het stadspark met een prima werkplek, de universiteit heeft ontzettend veel werkplekken, maar als ik een dag heb als vandaag, dan werken al deze plekjes niet.

Neem nu, hier, dit moment. De dag begon voorspoedig en ik had mij al in de vroegte gemeld bij de studieadviseur, maar dan lukt het niet om in de stemming te komen voor de 4 essays die nu op stapel staan. Goed, deels had dit te maken met de problematiek die ik met haar moest bespreken, maar ook de hele dag in het algemeen. Het weer, de wind, de leegte van de universiteit, de warmte thuis en de vele dingen die ik daar kan doen. Noem het studieontwijken, noem het zinnigheid, of in woorden van mijn grootouders: daldeeen. Aan het eind van het verhaal moet ik dan op zoek naar een motiverende of inspirerende plek. Vertel dat maar eens aan een fabrieksarbeider, of een vuilnisman. "Weet u mevrouw, ik wil met liefde die zak vuilnis achterin de bak gooien, maar om een of ander manier kan ik er niet voor in de stemming komen." Ik heb het geluk dat het (nog) getolereerd wordt.

Gelukkig heb ik mijn lieve kleine netbook en gelukkig is Groningen vol van leuke plekjes. Of altans, dat was wat ik dacht. In de voorhoede van de Web2.0 revolutie is het de Groninger die het tempo bepaalt. Maar toen ik aan goede vriend Chuck beschreef wat ik nodig had om mijn lamlendigheid te bestrijden stuitten we op problemen. Het ligt ook aan het eisen pakket. "Chuck, het lukt me niet om aan de slag te gaan. Ik zoek een plek waar ik lekker kan zitten, het rustig is, met veel groen om me heen, maar beschut van zon en wind, liefst met WiFi, eigenlijk heb ik een soort Orangerie in mijn hoofd, of een hele oude bibliotheek." "Heb je al aan Wenen gedacht?"

En daar was de waarheid. Groningen is hip-and-happening, de koffiezaakjes komen per tien uit de middeleeuwse straten omhoog, daar waar ik aan het begin van mijn studie nog klaagde dat je in Groningen nergens fatsoenlijk kan lunchen, is het nu bijna onmogelijk om een geschikte locatie over een te komen met je lunchdate door de overvloed aan toko's die feitelijk niet veel van elkaar verschillen. Zo ben ik tot de conclusie gekomen dat er een nieuw luxe tekort is. Plekken waar de verwende yup-slash-student-slash-wetenschapper zich rustig kan afzonderen in zijn laptop-slash-moleskine-slash-artikelen om daar op geheel GTD verantwoorde wijze aan de slag te gaan. Geert draait zich om in zijn pluche als hij dit leest.

Er is eigenlijk maar 1 plek waar deze omstandigheden zich ideaal voordoen. De stilte coupe van een trein. In je eentje, naast het raam, de koeien aanstarend terwijl ze met 200 kilometer per uur voorbij flitsen, misschien je iPod met Chet Baker, misschien rustig luisterend naar het kalme geroezemoes van je isolatiegeniet-genoten. Een stilte cafe, een boekenantiquariaat met werktafel (liefst zo'n oude krakkemikkige zoals te vinden in de werkkamer van Prof. Lokin), de opkamer van een oud herenhuis met aanpandig pakhuis, een koopmans paleis uit de Gouden eeuw met hoge plafonds en muren in aqua met veel planten en ramen en griffiersbureau.

Goed, totdat ik van de Rector gebruik mag maken van zijn prachtige werkkamer, moeten we maar genoegen nemen met mijn kleine grauwe kamertje op de Harmonie. Het raam vol open, iSerenity aan om mezelf toch in een bibliotheek te wanen (Goethe-bibliotheek Jena, waarom bent u zo ver weg?) en de blik over het scherm van mijn computer gericht op de kantoorpalm die de lucht nog enigszins aangenaam houdt. Als ik mijn ogen een beetje dichtknijp, is het net alsof ik hier niet ben.

De Faculteit

2009-06-09T14:24:00.003+02:00

Mijn faculteit is tof, mijn bestuur is tof, mijn decaan is tof!
Vandaag na de nodige roddel door bepaalde faculteitsraden toch weer tot de conclusie gekomen dat mijn faculteit in ieder geval geweldig is.

Het is niet een geweldig bericht, het is niet vernieuwend en ontzettend subjectief, maar ik ben er gelukkig mee en geluk moet de wereld in.

Daarnaast heb ik mijn twitter account verwijderd. Ik kwam in drukke studie-tijd tot de conclusie dat het te makkelijk is om er veel te veel tijd aan kwijt te zijn. Als ik ettelijke minuten lang in mijn vrije tijd naar beeldschermen ga staren voor dingen als twitter en facebook, weet ik dat er ergens pagina's van een goed boek niet gelezen worden. Kortom, ik wil langzaam van de digitale snelweg af en alleen nog maar de landweggetjes surfen en genieten van het landschap. Ik heb het een uur geleden gedaan, en het geeft nu al rust.

De volgende stap is mijn Nieuwsverlaving afkicken, maar het verwijderen van bookmarks en RSS-feeds kan dat misschien verbeteren. Tot die tijd blijft mijn faculteit geweldig, mijn Decaan tof, mijn bestuur ontzettend leuk, mijn Dienst Onderwijs en Studiebegeleiding excelent en mijn studieadviseur een schat. Het wordt ze allemaal misschien te weinig vertelt. (En de secretaresses zijn schatten)

Not the best review ever written, but it 'll do.

2009-06-01T19:11:00.001+02:00

Day by A.L. Kennedy

My review

rating: 3 of 5 stars
The story is non existent, but not in a bad way, but more in a train of thought way, where the reader is convinced of the fact that life itself is more or less a story and doesn't need to be spiced up with strange occurrences or intrigue between lovers or antagonists. Kennedy opts for the day to day life of a tail-gunner of a Lancaster bomber and many of the events occurring in the book are logical for the main-character because of the style of writing explained above.

The life of this Sergeant Alfred Day is in fact a page turner once you start reading, his crew, his love interest and the impact of war on men on a very micro-emotional level is a change in the 'regular' war novels that get sold by the million. In a way, it's close to Sebastian Faulks' 'Birdsong', in that it doesn't really tell about the war, but uses this as a crisis that could take place any time, anywhere.

In the end, Day is amusing as a story on comradeship and the development of the individual through his rough and unpleasant youth. But although all these areas are briefly touched upon, it's done in such a brief way that one never fully gets to know and understand sergeant Alfred Day. To many pieces of string are kept dangling, and although you are aching to know what was the rest of the sweater, you'll never know.

The innovative way in which the book is written, in the third person by the protagonist, gives the idea of the voice in his head, or angel on his shoulder, carefully contemplating all aspects of his day to day life. But this only works in some moments, mostly when the main character is feeling affection for his comrades or lover, but never as an introspective into his own ego. Again, this causes a rift between the reader and Alfred Day, where this style of writing may have had the potential of sitting on the shoulder next to the angel.

The book has won the Costa book award in 2007, and in the same manner as predicting the Oscar and BAFTA winners, it's probably mostly the combination of subject matter, type of writer (A.L. Kennedy was born in 1965 and writes as a woman on male camaraderie, successfully if I may add) and the original (yet accessible) style in which it is written, that clinched the prize. I had to pull myself through the last 100 pages, and wouldn't recommend it to any of my friends.

View all my reviews.

Ienemienemutte

2009-05-06T14:18:00.002+02:00

Het is woensdag zes mei. Het weer is nog enigszins druilerig na de lente-storm van de vorige avond. De harde wind die de storm heeft gebracht is nog bezig met zijn laatste stoten. Net hard genoeg om er voor te zorgen dat ik er van baal dat mijn fiets kapot is. Ik ben namelijk aan het wandelen. Eigenlijk is het meer sjokken, sikkeneuren, sleuren. Wandelen heeft een te positieve klank voor mijn stemming.

Het is namelijk niet alleen 6 mei, druilerig en winderig. Het is ook vreselijk vroeg, want ik moet nog stukken inlezen voor een vergadering die om negen uur gaat beginnen. Toch is er een moment waarop ik een klein lichtpuntje in de bovenkamer krijg. Het is namelijk niet alleen zes mei, druilerig, winderig, vroeg en vlak voor een lange vergadering, het is ook de eerste dag van een vreselijke periode die elk jaar weer plaatsvind. Verkiezingstijd. Het lichtpuntje fluistert me stilletjes in dat ik waarschijnlijk zo vroeg ben, dat er nog niemand zo gek is om mij iets oranjes, roods of groens in de handen te duwen.

Het is zes mei, muf, stil en half negen als ik in de hal van Harmonie opgelucht ademhaal en naar kantoor huppel. Geen zelf-profilerend persoon te bekennen, nergens felle kleuren in mijn blikveld en niemand die met verteld dat ik als oud-drieletterwoord universiteitsraadlid toch echt wel zeker weten zou moeten:
1- Stemmen op drieletterige partij want ik was toch...
2- Stemmen op al dan niet drieletterige partij want ik ben nu toch...
Dat gebeurt pas als ik om half één, na de vergadering die wel constructief was maar belangrijker, korter dan gedacht, het harmonieplein op stap om toch ergens op een manier de zwarte olie die het Facilitair Bedrijf koffie noemt op mijn lichaam probeer te verdrijven door middel van wandelen, frisse lucht en misschien straks bij het UMCG een kleine chemokuur.

Nu moet ik bekennen dat alhoewel ik een geweldig universiteitsraad jaar heb gehad, mijn fractie aan het eind van de rit een stevige realiteitszin had verworven en dat mijn huidige functie als fantastisch belangrijke faculteitspersoon er voor heeft gezorgd dat die realiteitszin zich heeft ingeklonken als klompen tijdens het wadlopen. Resultaten, claim gedrag, geneuzel over banners en foto's op websites, het laat me allemaal redelijk koud als het niet ergens een paar zoden aan de dijk zet. Goed, in ieder geval op zijn minst een Hansje Brinkers-effect genereert. Waarschijnlijk maakt dat mij tot een cynischere, kritischere en vervelendere kiezer dan de gemiddelde Jan Zespak.

Op kantoor, achter de computer, wordt het dus hard tijd voor mij om mijn stem voor de komende elf mei eens met inhoud te gaan onderbouwen. Ik geeft toe, tot noch toe wilde ik gewoon op Marleen Elshof stemmen. Mrlnlshf is namelijk leuk, lief, aardig, tof, leuk om naar te kijken en ook nog eens zo'n beetje de meest inhoudelijke van het stelletje fantastisch belangrijke faculteitspersonen. Daarnaast is het mijn ferme hoop dat Marleen een gooi doet naar het Praesidium, een vreselijk bureaucratische functie waarin iemand nog minder zijn mond open mag doen dan ik, maar die zij goed zou kunnen invullen omdat zij zelfs met de mond dicht inhoudelijk kan zijn. Verder had ik geen argumenten.

Dit viel mij erg van mijzelf tegen. Daar heb ik over het algemeen een enorme hekel aan en aangezien ik mezelf na acht jaar studie al genoeg tegen sta, hoefde dat er niet nog eens bij te komen. To the websites boy-wonder! Een aantal toetsaanslagen later bevind ik mij weer in de wondere wereld die populariteitsstrijd heet. Gelikte websites gebaseerd op templates of hevig aan het mankeren op allerhande technisch gebied vertellen mij wat de Universiteitsraad het afgelopen jaar heeft gedaan en waarom ik op willekeurige partij moet stemmen. Ik verveel me. Niet lang geleden vroeg ik Harry Perton of het misschien een saai jaar is geweest, maar hij kon me hier niet echt antwoord op geven. Voor een deel zijn het ook de studenten die het jaar spannend maken, en daar krijg ik nu niet iets van mee.

Het is een veel gehoorde klacht van de kiezer. "Ik zie jullie alleen maar tijdens de verkiezingstijd'' Ook in mijn tijd hebben we daar hard aan willen sleutelen en ik geef grif toe dat het makkelijker gezegd is dan gedaan om daadwerkelijk jezelf te profileren. De enige echte uitlaatklep is de UK, die wordt ook niet door iedereen gelezen of belangrijk gevonden. Je eigen website wordt amper bezocht en om nou om de haverklap flyers uit te delen, daar wordt Jan de Loodgieter ook niet erg gelukkig van. Maar om heel eerlijk te zijn, beste kiezer, er is ook niet heel veel te melden. Feitelijk gaat het Haagse begrip van politieke vertegenwoordiging ook hier op. Het overgrote deel van haar tijd is de Universiteitsraad bezig met, wel belangrijke, maar niet erg opwindende stukken over AMD rapportages, Vastgoed staten en weet ik veel wat niet meer. Gewoon stemmen op iemand die niet helemaal incapabel is en er een jaar lang niet aan denken is het devies. Helaas is het niet zo als bij de Haagse schlep dat je er maar eens per vier jaar aan wordt herinnerd, maar misschien is dat dan maar de prijs die betaald moet worden voor mensen die een jaar lang voor jou als student de dikke pakken papier mogen doorwerken.

Net als in Den Haag is iedere partij er natuurlijk van overtuigd dat zij de aller aller poepieste beste is. Net zoals elk leger er van overtuigd is dat God toch echt zijn volk heeft uitgekozen om te overwinnen. Het heeft niet veel nut om aan het geheel te beginnen als dit niet je overtuiging is. Nou zou het fijn zijn als de partijen ''gewoon'' met elkaar op de vuist zouden gaan en God daadwerkelijk de overwinnaar genadig zou zijn, maar dat doet de universiteit al bij Hoogleraar benoemingen en dat kan dus niet overal zo gaan. Daarom vechten partijen niet met elkaar, maar met jou, de kiezer, om duidelijk te maken dat aan hun de grote glorie van de bestuursbeurs ten deel zou moeten vallen. Maar laten we eerlijk zijn:
- Niemand is voor blokkades,
- Zelfs de Rector vind BSA niet interessant,
- Gratis dingetuhtjuhs (koffie, thee, broodjes, ijsjes) vind iedereen leuk,
- Iedereen wil dat koffie in de kantines uit een espresso apparaat komt, dat het tien cent kost, met een koekje. Owh en graag met een gratis broodje erbij.
- Als er ook maar één partij zou zijn die tegen beter onderwijs was, zou ik een schriftelijk verzoek indienen bij het CvB om levend vossenjacht te mogen spelen.

Maar wat hebben al die clubs dan bereikt? Hoor ik u vragen. Waarbij ''U'' niet alleen de massa, maar ook ikzelf ben. Laat ik daar dan antwoord op geven: Pinnen.
Pinnen? Ja! Pinnen in mijn hart, pinnen in mijn ziel. Pinnen! Staar u niet blind op de resultaten van het afgelopen jaar, alles wat alle partijen noemen zat toch al wel ergens in een koker en is daar misschien iets sneller uitgekomen door een vraag in de Raad, maar feitelijk, of je drie letters hebt of een lange naam, is er niets spannends gebeurt behalve pinnen. Nee, ook het salaris van Poppema is niet door de GSB of door Rood naar beneden geschopt, dat komt toch echt voort uit het feit dat de minister toen der tijd moeilijk deed over Balkenende-normen. Wederom, geen definitief criterium gesteld om op af te rekenen.

Wat ik ga ik nu doen? Ik heb twee dingen in mijn hoofd. Ten eerste vind ik het belangrijkste van de SOG en Calimero clubs zijn die niet constant lopen te zeuren zonder concrete bijdrage, niet een achterban hebben met krakers en ander ongewassen spul dat Marx loopt te citeren in een vergadering en weet ik het al niet meer. De GSB valt dus af, mede door het feit dat ze absoluut, helemaal niets te maken hebben gehad met de 7,6 Miljoen aan intensiveringsmaatregelen. Ik heb zelf met Stef van Grieken (supermooi) in de fractievergadering gezegd dat we er minimaal 6 miljoen extra uit moesten slepen tijdens de rendementen discussie. Linda Lak heeft dat gepresteerd en het is lief van de GSB dat ze er niet tegen waren, maar ze hebben het zeker niet geregeld.

Ten tweede wil ik stemmen op iemand die ik er of lekker uit vind zien, of waarvan ik weet dat hij/zij iets kan. En zo eindig ik toch weer bij Marleen Elshof of Jacco Kwakman. Beide leuke mensen, beide kunnen ze echt wat en ik hoop voor beide dat ze er volgend jaar wat moois van maken. Wanneer de morgen over elf mei gloort zal ik tussen die twee een keuze maken, tegelijkertijd hopend dat de GSB niet meer dan drie zetels krijgt. Want jongens, internationalisering is hartstikke tof hoor (niet dat ik dat vind, maar de instelling kennelijk wel) maar laten we alsjeblieft niet moeilijk gaan doen met internationale mensen in besluitvormingsorganen. Alle stukken in het Engels? Het merendeel van de (internationale)studenten spreekt het fatsoenlijk en moeten we van al het OBP verwachten dat ze Engels kunnen? Ontwaakt dan toch eindelijk!

Klein Onderhoud

2009-04-28T00:19:00.004+02:00

Druk bezig met een aantal ideeën voor posts staan op papier, een vergelijking tussen de ondergang van bepaalde Staten door de opkomst van de stem van de laag-opgeleide en de opkomst van Geert Wilders. Daarnaast een rant over op wie je moet stemmen bij de universiteitsraad verkiezingen (geloof me als dat verrassend kan zijn als je beseft dat een oude SOG-er het verhaal doet). Maar belangrijker wat dingen over Milieu recht en losse verhalen. Het wil zich alleen nog niet vertalen tot iets electronisch. Tot die tijd wat klein onderhoud aan wordwakker gepleegd. Een aantal dingen in de sidebar werkten niet zoals ik het wilde en dat is verholpen. Leuker is het dat ik Sophia haar website graag wil aanprijzen. Sommige schilderijen komen niet goed uit de verf (no pun intended) als kleine afbeeldingen op haar site. De bloemschilderijen lijken daardoor misschien te zoet en lief, misschien zijn ze dat ook wel het is immers naieve kunst, maar juist de bloemen maken me altijd erg blij als ik ze in het echt zie. Hier naast heb ik mijn persoonlijke favoriet geplaatst, genaamd "Trots". De pauw komt op het doek tot leven en de 'ogen' van de veren zijn met een metalic verf geschilderd zonder dat dit er voor zorgt dat het kitsch wordt, maar juist op een enthousiaste manier iets toevoegt. Enfin, Sophia's kunst maakt me blij en dat gevoel verspreid ik graag.

Ik ben me nu pijnlijk bewust van het feit dat ik Chuck zijn site zodanig als een normaliteit in mijn bestaan accepteer, dat ik nu helemaal vergeet om daar aandacht aan te schenken. Dat lijkt erg ondankbaar na jaren vriendschap, maar dat is enkel schijn. Nu zal ik het even laten bij zijn website als illustrator die nu onder construction verkeert en zijn blog waar hij ook vaak iets laat zien. Het heeft niets te maken met zijn kunst, maar hij is tevens te volgen op Twitter. Later zal ik een nog uitvoeriger bericht opstellen over waarom ik Chuck's werk geweldig vind, zonder dat daar jaloezie bij komt kijken, noch dat dit gebaseert is op enkel vriendschap, maar oprecht uit liefde voor de kunst.

Tot die tijd (ik geloof dat ik mezelf nu tot 5 berichten heb gecommiteerd) veel slaap en zonlicht gewenst. Teun gebruikt deze wonderformule en vaart er wel bij.

En eindelijk weet je het!

2009-04-21T12:00:00.002+02:00

Props en restekpuh voor deze jonge Duitse held. Hij heeft een ontzettend eind door China gelopen (alwaar de missie begon met het lopen van Beijing naar Berlijn).
Ik heb nog niet meer tijd gehad voor een Google missie naar de man zijn gehele reis, maar ik weet nu al dat ik hem ga benijden. Zelf zou ik waarschijnlijk nooit het lef kunnen opbrengen om zoiets te doen, maar ik heb altijd de diepe hoop van binnen dat ik na een aantal (niet te veel) jaartjes werk ik ook zoiets ga doen.

Enfin, dit zijn dan de kleine dingen die me daarin geinspireerd houden, geniet er van.

Just a small reminder...

2009-04-16T18:56:00.003+02:00

About how marvellous Germans are:

Ik moest hier aan denken toen ik met Chuck in de Coffee United, vanaf de bovenste verdieping mensen aan het keuren was. Wees gerust iedereen, praktisch iedereen die langs liep is afgekeurd.

Receptje voor de student

2009-04-13T22:22:00.003+02:00

Als er iets is dat er voor zorgt dat we alle rampspoed die we over ons zelf hebben uitgeroepen, overleven dan is het wel de menselijke nieuwsgierigheid. Volksstammen mannen met rood haar (en dito baard) hebben zichzelf door ijskoude wind en manshoge golven heen geroeid met de vraag: “Er ligt hier ontzettend veel water, dat zal wel bedoeld zijn om orgens weg te houden...Kom aan jongens, haal de knapzakken.”. Want niets stimuleert de mens meer dan een duidelijke aanwijzing van Boven dat iets niet mag. Dat geldt niet alleen voor de ontdekking van Groenland (en als je de overlevering moet geloven dan zijn de roodharige mannen tot Nova Scotia gekomen), maar het begint met bomen die zijn omgeven met slangen, loopt langs een volksstam mensen diens e kitscherige gouden beeldjes van koeien maken, naar hele lijsten met dingen die niet mochten in de middeleeuwen tot Victoriaanse mannen die toch wilden weten of bepaalde uit en ingangen niet konden worden ge-mix and matched in de slaapkamer.

Los van het feit dat ik een heel tijdperk van Europese dominantie (mmm...'mensen' met een ander kleurtje) en Amerikaanse hegemonie (dus...als ik dit hele kleine deeltje splijt...doet het boem? TOF!) oversla als duidelijk voorbeeld van menselijke nieuwsgierigheid, wil ik het hier helemaal niet over hebben. Wat ik, als toppunt van kneuterigheid, wel wil beschrijven is het geweldige process van culinaria dat ik net heb doorgemaakt. Lezelijsjes en Lezeknulletjes zullen nu wel denken: “Waar heeft die bejaarde studentikoze wannabe-corpsbal met slechte kledingsmaak en dito haarstijl het in godesnaam over!?” En ik zal die vraag met liefde beantwoorden.

Door een tekort aan exotische ingredienten in Huize Keizer Teun, lagen voor mij op het aanrecht:

- Spekjes
- Prei
- Uien
- Kruimige aardappelen
- Knoflook
- Laurier
- Een balkon met half dode planten, waaronder Tijm
- Half bakje crème fraiche
- Diep gevroren kip uit een oud RuG kerstpakket (1986, een goed jaar)

Mocht u zich in een zelfde situatie bevinden, waarde lotgenoot, een feestdis wacht op u in haar bereiding. Ga als volgt te werk:

Snei de prei, de ui en de knoflook fijn. De ui en prei in dunne ringen, de knoflook flinterfijn. Was de prei. Als je nieuwe aardappels hebt, laat dan vooral de schil er aan (bespaart een hoop, vervelend werk en is nog lekker ook). Kom tot de conclusie dat je kip finaal over datum is en dus zijn verpakking uitstinkt, laat dit eerst controleren door een welwillende vriendin of kat. Vertrouw niet te zeer op de mening van de kat. Mocht de vriendin dit niet geheel schadevrij overleven, aan u nieuwe kansen, geen officier die u kan veroordelen op slechte kip en uw minnares kan weer zwijgen.

Gooi de kip weg en kies voor de spekjes die nog fris en fruitig in hun bakje zitten. Kiep de spekjes met een klont boter in een pan en laat dit even sudderen. Voeg daarna de prei, uien en knoflook toe en doe de deksel op de pan zodat dit lekker kan sudderen a la methode uiensoep, op laag vuur. Doe hier ten slotte nog 2 blaadjes laurier aan toe. Tap een halve liter water uit de kraan en doe daar de aardappellen in. Zorg ervoor dat de aardappellen allemaal in ongeveer even grote, niet al te grote stukken zijn gesneden. Dit kan op redelijk hoog vuur tot ze zo goed als gaar zijn. Als dit het geval is, wordt de hele pan met aardappellen en water in de andere pan met gesmoorde groenten gegooid. Peper en zout naar smaak, tijm erbij en laten pruttelen tot het allemaal bijna uitelkaar valt.

Haal de pan van het vuur en roer de crème fraiche er door heen. Geheel aan elkaar verzonnen, maar geweldig en wie weet, misschien zelfs voedzaam. Drinktip bij dit toch enigszins Oost-Duits aandoende recept: Bier.

Rode laarzen plassen stampen

2009-04-11T10:41:00.009+02:00

Ik houd van lentedagen waar de wolken langzaam over de zon trekken als een grijs laken. Ik houd van de schaduw die over me heen valt als een voorbode van regen. Mijn armen krijgen kippenvel als de eerste geur van zacht water op warme daken door de opkomende wind door de straten word verspreidt. Als ik mijn ogen dicht doe hoor ik het tikken versterkt worden door het openspringen van de eerste bladerknoppen die zich verlangend aandienen voor hun doop, zich niet bewust van het feit dat het slechts 6 maanden zal zijn voor hetzelfde fenomeen een einde maakt aan hun bruine bestaan.

Niets doet mij meer plezier dan in mijn overhemd door de stad te rennen van pui tot pui. Voeten in de plassen als een klein kind. Lachen naar oude vrouwen die met een plastic kap over hun lente-gekrulde grijze kapsels hun schotsgeruite tassen op wieltjes door de stad heen trekken. Honden die balen van baasjes die juist nu vrij moeten zijn en hen maar weer meeslepen terwijl er net een warm plekje was gevormd bij de CV.

Ik geniet en de stad loopt leeg en met de stad mijn hoofd en gêne. Ik geniet van de eenzaamheid die zich meester maakt van deze mooie dag. Torens krijgen een dramatische backdrop van groengrijs. Nu lijkt het op slecht photoshop werk, of kunst in de categorie Frida en ik vraag me af wat men daar 200 jaar geleden bij dachten.

Op de markt ben ik het samen met de duiven, hier en daar een somber gezicht dat vanuit een bruin cafe naar de grijze wereld kijkt. Ik stamp nog een paar keer in de plassen, jaag achter duiven aan die in regen amper omhoog kunnen en als schapen voor me wegvluchten en dan is het over.

De zon probeert weer langzaam te winnen van de wolken en uiteindelijk is er maar weinig dat dan in de weg kan staan. Ik weet dat het zometeen onaangenaam gaat worden, als het water verdampt, de temperatuur stijgt en het in de stad een tropisch regenwoud wordt. Langzaam daalt het besef in dat er een warme computer op me staat te wachten, en het kleine kind in mij verheugt zich op een nieuwe dag waar we ons samen weer ongegeneerd kunnen laten gaan.

Looking for KP in all the wrong places.

2009-04-05T21:51:00.002+02:00

Secretly Seeking KP.

Een snel bericht om weer wat plezier in het leven te krijgen op zo'n mooie dag als vandaag

2009-03-30T14:14:00.003+02:00

De nieuwe catalogus van Marlies Dekkers combineert toch een aantal zaken die ik leuk vind in het leven. Paarden, mooie vrouwen en goed gemaakte lingerie (onder andere). Helaas is Marlies Dekkers zelf een verschrikkelijk persoon, ten minste, in elk stukje media-exposure waar ze voorbij komt en veel van haar lingerie lijkt toch wel heel veel op elkaar...

Maar dat neemt niet weg dat er een keur aan fijne bilpartijen te bewonderen zijn, en daar doen we het allemaal toch voor in deze tijden van Crisis...toch?

De PVV Ole Ole

2009-03-25T20:15:00.004+01:00

Er gaat amper een dag voorbij of wat ik zeg wordt onderstreept.
Geert Wilders moest natuurlijk ook tegen de maatregelen van het kabinet zijn, de PVV is immers niets anders dan de SP op rechts (of de BoerenPartij, maar ik heb geen zin om Rita na te praten).

Bij deze een paar van zijn pareltjes van wijsheid:

Geert Wilders (PVV) had geen goed woord over voor de door Balkenende gepresenteerde crisismaatregelen.

"Het is drie keer niks. Geen extra geld voor de Nederlandse burgers, geen bezuinigingen op linkse hobby's, geen substantiële verlaging van het begrotingstekort, helemaal niets." Ook is Wilders niet tevreden met de mogelijkheid tot verhogen van de AOW-leeftijd.

(via Nu.nl)

En het prachtige (maar uit NRC, dus misschien vertekend):

„Het is drie keer niks. Broddelwerk”, oordeelde de PVV.

Ah, wat heeft de man toch een inzichten! Onthutsend gewoon.

Tenslotte nog even mijn eigen idee over het functioneren van het kabinet.

EDIT:

Hoe de werkelijkheid de speculatie telkenmale overtreft is wonderbaarlijk.
Bij deze laat de heer Wilders weer zien geheel onmachtig te zijn wanneer het onderwerp hem niet aan staat. De demagoog verdedigt dit door teksten over Noord-Koreaanse kabinetten te roepen, die waarschijnlijk erg aanslaan bij zijn doorsnee achterban van de onopgeleide en de permanente intrigrant. Maar alhoewel ik geen goed woord over heb voor de volledig gesloten wijze waarop dit kabinet haar acties heeft kenbaar gemaakt, en het verre van democratisch is, blijkt maar weer dat Wilders daar geen vuist tegen weet te maken, geen parlementaire weg weet te vinden. Feitelijk komt het neer dat de Blonde Baviaan afstuurt op een wijze van politiek bedrijven die erg lijkt op het spierballen toneel van Mussolini in diens klim naar macht, of de mentaliteit emuleert van de NSDAP tegenover Hindenburg. Recalcitrant en gespeeld op de Media.

Zoals gewoonlijk wist PVV-leider Geert Wilders iedereen te overtroeven. Hij had er een paar minuten voor nodig, maar nadat alle andere partijen hun ergernis over de opstelling van de CDA-fractie hadden geventileerd, zocht ook hij de microfoon. Hij was niet boos. Nee, hij was „woedend”. Onder die omstandigheden wilde hij niet meer meedoen aan het debat. „Ik zet mijn spreekteksten wel op mijn website.”

(via NRC.nl)

Bravo Geert Wilders, laat het land maar stikken, uit eigen belang en media-geilheid en doe dan later maar alsof je de held bent.
De feitelijke walgelijkheid van het sujet (ja, ik ben terdege verontwaardigd en kwaad) is duidelijk te halen uit zijn teksten op de website van de PVV. Het is niets meer en niets minder dan niet onderbouwt gekrakeel tegen alles wat hij niet is. Het komt over als jaloezie.

Bij deze de link. Ik wil eenieder wijzen op de teksten als "linkse knuffelclubjes" waar op bezuinigt dient te worden, alhoewel niet duidelijk wordt waar die 20 miljard vandaan komt en wie die knuffelclubjes zijn.

Ik richt mij nu tot u, heer Wilders, ik zou graag een avondje met u publiekelijk debateren en de onzin die u verkondigt danig aan de tand stellen. Kortom, laten we ze op tafel leggen, dan kunt u daarna wijselijk uw mond houden. Naar mijn mening ben ik niet moeilijk te vinden en bereiken.

Paars, alsjeblieft lieve God, PAARS!

2009-03-23T20:46:00.003+01:00

Waar is de humor gebleven?

Donderdag, na lang dubben over de hoeveelheid snot en slijm er uit mijn lichaam zou kunnen komen, werd Chuck getelefoneerd. Ik had meer dan een week lopen kuchen onder mijn eigen dekens. Alhoewel ik dan erg kan genieten van het feit dat mijn lieve vriendinnetje voor mij zorgt, word ik mezelf en het saaie bestaan van een mannengriep erg snel zat.

Een play-date was snel gemaakt, en na het opleuken van een Thai Curry naar iets erg smakelijks en het genieten van een door Eva snel bereidde kop warme Choco, werd het tijd voor slechte verhalen over films, boeken en cult. De vriendin vluchtte snel het huis uit en om onduidelijke redenen werd er niet een film in de DVD-speler gedaan, maar werd YouTube opgestart. Tot nu toe is dit verhaal nogal saai en oninteressant, maar het leidde naar het volgende prachtige stukje media:

Nu hebben Chuck en ik wel vaker discussies die meanderen door het sociale landschap en zo vaak ik het me heb voorgenomen om deze discussies op te nemen of op te schrijven voor het nageslacht, zo vaak ben ik dit ook weer vergeten, maar dit keer raakte het gesprek een onderwerp waar ik me echt over verbaas.

Erik van Muiswinkel heeft het prachtige stukje persiflage in 1994 gemaakt, het was het begin van de Paarse Periode van Nederland, de laatste tijd waarvan ik me herinner dat ik trots was op Nederland. Het is een heel onwerkelijk idee dat de huidige eerste-jaars geen benul hebben van een tijd in de Nederlandse geschiedenis waar 'wij' voorop liepen op sociaal, liberaal en economisch gebied. Polderen was (en is in mijn ogen nog steeds niet, wanneer er niet naar compromissen wordt gestreefd) geen vies woord. Drugs-beleid dat werkte, aangezien vrije softdrugs handel er voor zorgt dat jongeren niet in contact komen met het hardere spul. Vrouwen die daadwerkelijk de vrijheid hadden om zelf te bepalen wat ze met hun lichaam deden, zonder het gereformeerde vingertje. Grote persoonlijke vrijheden. Ik vraag me af hoe er tegenwoordig les wordt gegeven op de middelbare scholen over dit onderwerp. Dankzij de onzin die Pim Fortuyn toen en Jan-Peter Balkenende nu uitkramen over Paars is de beeldvorming nogal aangetast. Natuurlijk waren er problemen (inherent aan elk kabinet) maar elke Paars-criticus die ik tot noch toe heb gesproken, kan ik met vrij veel gemak aan de kant zetten. Het staat u vrij om het tegendeel aan mij duidelijk te maken.

Om een of andere reden was die tijd ook het begin van een gouden tijd voor de Nederlandse satire. Cabaret en komedie was altijd al sterk aanwezig in Nederland en Wim Kan heeft de politieke satire groot gemaakt. In de jaren 70 en 80 is deze traditie verder uitgebouwd door zowel Neerlands Hoop als Van Kooten en De Bie, maar om onverklaarbare wijze is er een gat na deze duo's dat slechts ten dele wordt opgevuld door de eigenlijk meer klassieke cabaretiers Youp van 't Hek en Freek de Jonge. Het is pas mid jaren 90 als er 2 stromingen opkomen. De ene is het harde en soms absurde cabaret van Theo Maassen en Hans Teeuwen. Maar dat heeft lang niet zo'n breed draagvlak in de maatschappij als de (politieke)satire die zich op tv begint voor te doen. Erik van Muiswinkel met Hans Janmaat, Kopspijkers, tv word meer politiek.

En zo zijn we eindelijk bij het punt gekomen dat ik wil maken, en tevens het punt dat Chuck en mij verbaasde tijdens onze discussie. Satire is dood. Aan het eind van de jaren 90, begin 2000 was tv oppermachtig en dat effect werd langzamerhand versterkt door de beschikbaarheid van internet. Ik herinner mij nog de mp3tjes die werden gedeeld via Napster, of de bandjes(!) die circuleerden op de middelbare school. Door het klimaat van die tijd werden de nu vaak gehoorde woorden “hard”, “kwetsend” of “respect” niet permanent door iedereen in de mond genomen. Iedere publieke figuur, elke maatschappelijke ontwikkeling, iedere hype of trend stond bloot aan algemene, totale en publieke ridiculisatie. Het is de tijd waarin Youp van 't Hek persoonlijker wordt en grappen maakt over managers op skippyballen (voor de generatie 00, dat is een grotere rubberen bal waar je op kunt zitten en dan gaat 'hupsen') en Muiswinkel & Van Vleuten op geniale wijze de langzaam opkomende decadentie op de hak nemen. Iedereen moet het slikken en om eerlijk te zijn, daar wordt een samenleving beter van. Humor is een spiegel. Het is een van de weinige vormen van kritiek die het merendeel van de mensen kan slikken, zelfs in deze tijden van onderhuidse agressie.

Dus de hamvraag: Waarom maakt niemand Wilders belachelijk?
Nee, nu niet raar reageren, niet je wenkbrauwen optrekken of verzuchten dat dat genoeg gebeurt. Diep in je hart weet je dat het te weinig gebeurt. Kijk naar Pim Fortuyn. In mijn boekenkast prijkt trots het boekje “De Puinhopen Van Pim Fortuyn” geschreven door Hans Sibbel, Vigo Waas en Peter Heerschop. Fortuyn was iemand die grotendeels op de zelfde sentimenten inspeelde: de reactie van een, grotendeels lager opgeleid, gedeelte van de samenleving die zich er niet meer mee kan identificeren door de veranderingen om hen heen. Dit uit zich vaak tot een woede op dat wat niet begrepen wordt of vreemd is. Buitenlanders, bonussen, instanties en overheden, politiek etcetera, etcetera. Nu is het leuke dat al deze populistische demagogen zeker een punt hebben, er zijn veel dingen in de samenleving onduidelijke en moeilijk die prima simpeler kunnen of domweg beter. Maar satire houdt dat in stand. Satire doet alleen af aan de absurde elementen. Satire vergroot en maakt het zo voor iedereen makkelijk om te zien wat er eng is aan bepaalde ideeen en mensen.

Wilders wordt tot mijn grote spijt veel en veel te serieus genomen. De PVV wordt veel en veel te serieus genomen. Helaas, Rita Verdonk, een volkomen onrealistische parvenue die denkt dat ze iets goeds doet door 'het volk' (lees: Rita-Verdonk-stemmers, niet per definitie het volk waarvan je de mening wilt weten) te laten spreken via internet en volksmennerij, wordt belachelijk gemaakt. Natuurlijk is het een onbetrouwbare vrouw met dubieuze plannen die niet snapt dat politieke-vertegenwoordiging juist inhoud dat van kamerleden wordt verwacht dat ze de juiste keuzes maken, zodat wij Nederlanders daar niet over hoeven na te denken. Dat, en het zorgt ervoor dat de idioten waar de samenleving voor 90% uit bestaat niet een al te rechtstreekse invloed hebben op het land.

Echter, een partij waarvan het merendeel van de kamerleden eruit ziet alsof het net achter de toonbank van een telecom-winkel is gekropen. Waarvan de gemiddelde uitlating in de pers Nederland accute internationale schade berokkend. Een fractie met een fractie-voorzitter die eruit ziet alsof hij permanent op carnaval aan het wachten is en rare dingen over buitenlanders roept terwijl hij een Hongaarse vrouw thuis heeft zitten. Al deze dingen zijn nog volkomen onbespot! Nergens hoor ik nare grappen. Geen cabaretier die dag in dag uit ons wijst op de onzin die de PVV heet. Waar is het nieuwe Kopspijkers (alhoewel Chuck en ik erachter kwamen dat dat eigenlijk helemaal niet leuk was)? Waarom kent Nederland die gemene, messcherpe satire die de Engelse pers/BBC kent? Waar is de nieuwe PROVO beweging die ons red van domme mensen (maar niet kraakt of weet ik wat meer voor nutteloze dingen doet die worden getypeerd als Links, maar eigenlijk gewoon een excuus voor puberaal gedrag op late leeftijd zijn) ?

IK WIL HUMOR! IK WIL WILDERS NIET MEER! (of Rita, of een VVD met Mark Rutte, of politieke partijen met een religieuze basis) maar bovenal wil ik PAARS.

Boris Dittrich, als je dit leest, kom terug, neem Boris van der Ham mee, en geef ons Paars!

New Order - Regret

2009-03-14T10:24:00.002+01:00

Een van mijn meest beluisterde songs op de iPod, waarschijnlijk door de zin: I would like I could call my own...

Niet naar London, Wel naar Watchmen

2009-03-06T12:35:00.004+01:00

Tja, tragisch is het kinderlot:
Ik zou naar London, het zat allemaal in kannen en kruiken. Maar opeens is iemand zijn paspoort kwijt, een ander wordt ziek en ikzelf...

Ik neem natuurlijk de beslissing om toch te gaan.
Dus ik lap die 30E voor een retourtje Bremen, reserveer dat hostel a 20E per nacht, en stap op de bus naar het vliegveld.

Bremen is een prachtige stad die ik iedereen kan aanraden, oude gebouwen die alle ruimte krijgen in een open stad vol parken, brede avenues en fantastisch (en goedkoop) openbaar vervoer.

Helaas is het vliegveld een soort voetbalkantine...en dan heb ik het nog niet eens over de Ryan-Air blokkendoos die daar weer naast staat.

Maar alles voor de goede zaak, en aldus waagt onze koene held zich vreselijk vroeg in de morgen naar Bremen, daar moet hij even een paar uur wachten voordat het inchecken kan beginnen, maar dat is toch geen probleem?

Nou ja, wel als dat wachten 5 uur duurt en er niets te doen is behalve koffie naar binnen slurpen en rare mensen bekijken. Uiteindelijk kruipt de dag voorbij en mag ik in de rij staan voor check-in. Dat duurt allemaal vreselijk lang bij Ryanair, want goedkoop, dus maar 2 balies open, en ook incompetente koeien die potentieel scripts voor "The Family Guy" zouden kunnen schrijven.

iPod in, ademhalen, niet op je op omgeving letten en een half uur "The Smiths" vertaalt zich in het blije blonde gezicht van een balie-mevrouw.

"Ja, uw naam staat anders op uw paspoort dan op het ticket." Verbaasd kijk ik haar aan. Hoezo? Ik had de tickets niet geboekt, maar weet vrij zeker dat er bij het boeken paspoorten waren getrokken.

"Volgens het systeem heet u Matthijs." Nou, dat is dan mooi, want volgens mijn ouders ook. "Maar uw paspoort zegt M... J..." Euhm, hier begint nu iets te dagen en in mijn achterhoofd wil een kleine versie van mijzelf een geliefde dertige jarige errrugh tergend langzaam doen stikken door op zijn gezicht te gaan zitten.

"We hebben dit wel vaker, met geboortenamen en roepnamen, Ryanair's beleid zegt dat dit een name change inhoud, dat kost 150E"

Geschokt loop ik naar de Customer Service Desk, want dat kan niet. Een naamswijziging, die men vaker meemaakt en daar vervolgens beleid op maakt dat 150E kost? Daar moet iets verkeerd gaan.

Nee, zegt de grote waarschijnlijk hart-patient zo niet dan op zijn minst suikerpatient mevrouw. "Nee, dat is een name change en hoe wilt u betalen?" NIET NATUURLIJK! Op de vraag of ik dan mijn eigen ticket op nieuw mag kopen. Ik ga immers niet en 2 vrienden ook niet, dus er moeten kaarten zijn, is het antwoord:
"Dat zijn last-minute tickets, dat kan maar dan moet u wachten tot iedereen is ingechecked, deze kosten 80 Euro excl. taxes."

In een ver verleden (namelijk, 3 weken geleden) waren deze kaarten nog 20 Euro, inclusief tax. Verbaasd loop ik naar buiten, ik begin pas te schelden als ik mijn vader aan de telefoon krijg. Al vloekend loop ik naar de bushalte, het gedoe heeft me een dik half uur gekost. In dat halve uur is de snelste, meest comfortabele wijze van transport naar Groningen vertrokken. Dat was 3 uur en 15 Euro weer verspild.

Duur bellend naar een aantal mensen (omdat je dat nou eenmaal even allemaal van je af wilt schelden, ik ben nooit boos, nu weet ik ook weer waarom want het is een kut-gevoel) begeef ik mij naar de binnenstad. Ik weiger te genieten van het moois om mij heen, koop een kaartje voor de boemel naar Groningen en besluit in Bremen te eten. Langzaam, achter mijn halve liter Beck, dat kennelijk uit Bremen komt, komt de rust terug. Ik reken uit wat het achterlijke heen-en-weertje mij heeft gekost en kom te conclusie dat ik nog maar iets meer brood moet eten deze maand. Ik zucht diep, trek mijn creditcard en eet wat ik wil. Nou ja, ik eet wat me enigszins lekker lijkt, want om een of andere reden vind ik in Duitsland nooit een fatsoenlijke Kneipe maar altijd nare, schone, jaren 70 gestylde hokken met standaard eten.

Uiteindelijk ben ik thuis, gelukkig is Eva in staat me op te halen en mee naar huis te gaan. Compleet murw, geirriteerd, enfin totaal kolerisch gooi ik mijzelf onder de douche en denk na over een potentieele schuldige...damn...niemand.

Nu is het ochtend, ik werk thuis, ik moet nog genoeg lezen voor mijn paper en heb geen zin om nu op kantoor de vraag te krijgen waarom ik niet in London zit. Ergens geloof ik het "Sliding Doors" principe en er is nu een Matthijs in het British Museum, zich enorm aan het vermaken, de stapel 2de hands boeken in zijn rugzak begint langzaam een ondragelijk effect op zijn rug te hebben, maar daar geniet hij van.

Vanavond dus in ieder geval met Chuck naar Watchmen. Enige voorkennis is vereist, maar deze spoof vond ik geweldig.

En vanaf morgen weekt niemand mij meer af van Saecootje:

Inkt Porno

2009-03-02T10:42:00.001+01:00

Via Bright

Openheid van bestuur

2009-03-01T00:01:00.003+01:00

Met de goede bedoeling om weer de in de SOG aangeleerde goede gewoonte nieuw leven in te blazen en dus ontzettend goed op mijn (digitale) woorden te letten alvorens ons aller H. Perton optelefoneert met 5624, is mijn twitter profiel weer ontsloten voor iedereen (helaas dus ook voor Viagra en Porno verkopers).

Feitelijk vind ik dat er een zekere transparantie moet zijn in wat bestuurslieden zo al uitspoken op een dag (sommige dagen vervelend veel, sommige dagen erg weinig, vergeef mij student Rechtsgeleerdheid, ik ben ook slechts een mens) en alhoewel mijn dagen niet al te belangwekkend zijn, hoef ik ook niets te verbergen.

Vrijdag dus ook een erg leuke VrijMiBo gehad met alleen maar belangrijke mensen, alwaar wij tot de conclusie kwamen dat het ontzettend leuk moet zijn om eens iemand een tik(je) te geven met een handtas en een bekende dichter enkel chagerijnig het perceel verliet doordat er geen smakelijk stukje muse aan zijn arm hing.

Enfin, dit alles na 17:30 en dus geheel verantwoord gebruik van het belastinggeld dat op magische wijze elke maand in mijn portomonee verandert in...belastinggeld. *zucht* Zal er ooit een dag zonder collegegeld komen?

Noot: Leuke linkjes etc. komen vanzelf weer als ik meer tijd ga besteden aan bloggen, maar er zijn maar weinig leeskeesjes en de hersenkoorts heerst op dit moment haast dagelijks.

Reageren op waarde confrere Boesveld

2009-02-26T15:44:00.000+01:00

Eerlijk gezegd las ik nooit de opiniepagina van de UK, zelfs niet toen ik zitting had in de Universiteitsraad voor de SOG. Daarvoor had ik een fractievoorzitter en op die manier kon ik mijn bloeddruk laag houden om nuttige, pragmatische dingen te doen.

Koppen als: "College wordt eindelijk verstandig" zorgen er helaas voor dat ik mijn verstandige gewoonte alsnog vergeet. Per abuis lees ik dan schrijvelarij van iemand die zichzelf geroepen voelt tot het geven van commentaar vanaf de zijlijn.

Alhoewel menig docent Nederlands en Engels mij altijd op het hart heeft gedrukt dat slechts "Telegraaf" en "Sun" lezers reageren op opiniestukken, voelde ik mij vandaag zodanig Geert, dat ik de witte pruik maar op heb gezet en mijn verbazing wilde uiten over het guitige stukje van mevr. Boesveld dd. 26-02-2009.

Los van het feit dat ik de wijze waarop zij het College benadert vind getuigen van een gebrek aan professionele afstand (de U-raad zit bij mijn weten slechts één keer per jaar met het CvB in de kroeg), vind ik het gebruik van het woord "pragmatisch" uit de mond van een oud GSb-fractievoorzitter schokkend. Ik herinner mij nog goed de dagen dat ik aan kiezers uit moest leggen dat idealen geweldig waren, maar haalbaarheid een essentieel aspect van de partij-visie diende te zijn. Ter illustratie een oude Engelse campagneleus: "Labour Doesn't Work!" oftewel, met alleen roepen kom je er niet.

Voor ik mij helemaal verlies in mijn sepia-gekleurde waas van dagen die nooit meer zullen zijn, een aantal werkelijk pragmatische kanttekeningen:
1. Wanneer de GSb tegen centrale maatregelen is, (ik ben er zelf ook geen groot fan van) dan kunnen zij moeilijk zelf een centrale enquête houden die voor alle faculteiten geldt.
2. Wanneer zij dit toch doen, dient er rekening te worden gehouden met het feit dat bijvoorbeeld studenten Rechtsgeleerdheid nooit augustusherkansingen hebben gekend (zelfs ik niet) en hier geen oordeel over kunnen vellen.
3. De gemiddelde student is geneigd tot uitstel-gedrag, waardoor augustusherkansing zonder uitleg over de merites van snelle herkansingen (sneller resultaat, grotere slagingskans voor studies waar men kan 'bijstuderen', etc.) als positief worden ervaren.
4. Ook de GSb was ooit van mening dat in het teken van de introtijden regeling en de onderwijskundige argumenten het positief was om augustusherkansingen af te schaffen.

Ik wil mij liever niet mengen in een discussie over introtijden, centrale besluitvorming, het nut van partij-politiek of het blijven hangen in voormalige functies en eindigen met de gedachte dat "pragmatisch" in deze inhoudt:

"Augustusherkansingen dienen zoveel mogelijk uit het curriculum te worden geschrapt bij voldoende ruimte tot tentaminering op fatsoenlijke locaties en tijdstippen. Mits niet schadelijk voor het rendement." (De RUG dient immers nog voldoende geld in kas te houden voor het uitkeren van vacatiegelden)

Tot slot mijn naam en niet een functie die iedereen al vergeten is.

Met vriendelijke groet,

M.J. van Wolferen
2001 - 20??

Eindelijk Academisch

2009-02-25T15:38:00.002+01:00

Na dagenlang me in te hebben gelezen in de plannen van de EU omtrent het PhaseII Emissions Trading Scheme, er elke avond stukken voor onder mijn kussen te hebben gelegd met als enige resultaat dat ik nu overal een omelette met ei bestel, zijn er vruchten. Ze rijpen nog en zijn nog niet afgeworpen, maar er zijn heel degelijk vruchten.

Feitelijk zou ik graag willen schrijven over begrippen als Carbon Leakage, iets dat kan zorgen voor een nieuwe schop in de knieeen van net niet EU landen in de Oost als het gaat om environmental protection (maar tegelijkertijd meer banen op kan leveren). Carbon Leakage is het verschuiven van (zware)industrie naar landen waar er minder strenge milieu-eisen/minder hoge kosten voor vervuiling zijn. Het gaat nu specifiek om industrie die PhaseII gassen produceert, want dit zijn nu ook net vaak de jongens die zich moeilijk laten verplaatsen, mede door een innige omhelzing met (lokale)overheid, maar ook geografische afhankelijkheid.

Nu zijn dit soort effecten normaliter door de EU altijd afgedaan als een vorm van concurentie, dus efficientie verhogend, maar zware industrie naar landen plaatsen waar deze substantieele schade kan aanrichten aan het leefmilieu van ons allen (iets wat bijvoorbeeld in de Clear Skies aggreements een duidelijke drijfveer is geweest) zorgt voor een netto negatief effect. De economische tijden werken op dit moment hierbij ook niet in het voordeel van de Rijke 15.

U begrijpt, het onderzoek is te breed voor een paper, dat later een scriptie, dat later een boek/hoofdstuk wordt, dus nu gaan we terug naar iets waar ik altijd een haat/liefde verhouding mee heb gehad. Institutionele Besluitvorming.

Het is het stukje Recht (metajuridica om heel eerlijk te zijn) dat mij altijd irriteert aan studies als IB/IO. Feitelijk is het geneuzel in de ruimte, niets is aantoonbaar, daar gaat het ook helemaal niet om, het gaat er om dat we met zijn allen een prachtige theorie in de lucht kunnen houden. "Zo verhouden mensen, staten, actors, groups, ideas zich tot elkaar."

Dat in de wereld die wij juristen "De Echte Wereld" (zie lemma "Koude Werkelijkheid" in de Winkler Prins) elk proces, elk stukje besluitvorming op een aanzienlijkhe ad hoc basis plaatsvind binnen een geschetst kader, is natuurlijk veel te saai en on-academisch. Zie hier de opleiding tot beleidsambtenaar gemeente Koebelerveen.

Maar goed, ik heb mij er nu over heen gezet, er zitten leuke elementen in, inter-disciplinair onderzoek is nu eenmaal vereist en dit zet feitelijk de deur open naar een latere real-politische benadering van de verschuiving in de drie-hoek:
Member-states - Parliament - Economy

Deze driehoek wil ik dan bouwen rond Carbon Leakage.

Enfin, om nu eindelijk de reden tot dit bericht te stellen:
Ik ben van plan om stukken hier te posten en wat vrij te kunnen denken, de weinige leeskeesjes van dit blog zijn daarbij van harte welkom, maar voor mij is dit voornamelijk van belang dat ik dan eindelijk ga doen wat ik altijd al wilde.

Vergeef mij dus als ik in eerste instantie onzin, non-sense of naiviteiten plaats, over institutionele verhoudingen heb ik mij al lang niet meer gebogen en er zal een hoop "Ow-ja-daswaarook" plaatsvinden.

Alweer een maand...

2009-02-24T23:41:00.002+01:00

sinds het laatste stukje onzallige gekkigheid.
Bij deze echter 2 leukigheidjes:

1. Twitscoop, om te laten zien wat er allemaal hot is in de wereld die 2.0 heet.

2. Met dank aan de te gekke Hans van Gestel, via het CIT:

Hoeveel werkplekken zijn er nog beschikbaar?

http://chanson.service.rug.nl/ub/show.php

of voor de onfortuinlijken in de Hortusbuurt:

http://chanson.service.rug.nl/gmw/show.php

Hans heeft me beloofd dat hij zsm hetzelfde kan doen voor de Harmonie als hij maar weet waar de werkplekken staan. Morgen maar eens even bij Rein van der Bos langs. Dames en heren, denkt u er aan dat de prachtige fractie 07-08 van de SOG dit allemaal in gang heeft gezet, dan voel ik mij ook nog een beetje jong zo af en toe.

Dit wordt meer een korte twitter dan dat het een echt blogbericht is, een soort uitlaatklep omdat ik een overdaad aan stoom niet meer kwijt kan via egocentrische narcisistische dienstjes als Twitter en Facebook. Vandaar even borstklop momentjes:

Voor 25E een Saeco Via Venezia gekocht, met als belofte aan mijzelf dat ik nu veel minder bij de CU en de Simon te vinden zal zijn. (Iedereen die koffie wil bietsen kan dit nu bij Eva doen, zij is nu in het trotse bezit van mijn kortingskaart, natuurlijk is het ook mogelijk om permanent in mijn huiskamer intrek te nemen)

Voor 15E een geweldige geluidskaart gevonden die er hopelijk voor gaat zorgen dat ik me minder schuldig voel als ik naar mijn MP3's luister en dus niet optimaal gebruik maak van mijn orgasmatisch lekkere stereo (aangepaste Denon 755AR, aangepaste Harman Kardon 1200 en retegeile omgebouwde Tannoys)

I thought the world had had enough of silly love songs...

2009-01-26T12:09:00.002+01:00

Toen ik nog een jong en onschuldig knulletje was, amper onder zijn moeder's rokken vandaan, groen en schattig in de Stad dacht ik dat liefde niet bestond. Ik was 17, had al veel gelezen, waaronder een aantal grote liefdes klassieken, maar telkens weer vond ik het enkel mooie proza. Alhoewel ik redelijk snel mijzelf verbond aan een veel oudere vrouw en ook een korte tijd dacht dat dat liefde was, was dat eigenlijk meer een soort vervang-moeder. Iemand waar je heen kan rennen als de wereld groot en vijandig is, die vervolgens zegt dat alles wel goed komt.

Goed, conclusie getrokken, terug naar af, liefde bestaat niet echt, maar je kunt gehecht raken aan sommige mensen en daar carnale betrekkingen mee onderhouden. And all was right with the world.

Uiteindelijk heb je dan toch het lef om een punt achter sommige dingen te zetten, en onder luid gebrul van ploeggenoten kwam in de kroeg de conclusie dat je eigenlijk maar een ding nodig hebt in de wereld, en dat ben jezelf en geld op je rekening om af en toe eens een biertje weg te geven.
De brute werkelijkheid voor de lezertjes onder de 21: Dat is eigenlijk ook wel een hele lange tijd zo. Als je maar lang genoeg leuke vrienden hebt waar je leuk biertjes mee kan doen, gaat dat een heeeeeeeele lange tijd goed. Maar als je eenmaal aan vriendinnetjes begint, is het heel moeilijk om de kurk weer op de fles te krijgen.

Maar dat hoeft niet erg te zijn, want alhoewel ik meer en meer boeken had gelezen, mijn uitkijk op de wereld uitermate realistisch was (sommige mensen zeggen cynisch, maar dat zijn optimisten, die beseffen nog niet dat ze in een leugen leven) op een zeker moment brak dan toch de dag aan dat ook de oude hond nog een trucje leert. Vanaf dat moment was ik overtuigd van het feit dat elk boek dat ik ooit gelezen had, slecht een schamele schaduw werpt wanneer het probeert te beschrijven wat Liefde daadwerkelijk inhoud. Als een soort drugsverslaafde worden je ogen geopened voor de wondere wereld die de drugsdealer (leuke vrouw, krullen, pracht figuur, leuke lach) in petto voor je heeft.
Maarrrrrr dames en heren, als u dacht dat Cold Turkey moeilijk was voor uw rook of heroine verslaving, dan heeft u nog nooit waarlijk mogen proeven aan de zoete verleiding die ware liefde heet. Compleet met physieke reacties en de emotionele pieken van koele meren des doods, tot vurige Vesuvius die het einde van mening intermenselijk contact inluid schuiffelt de junk richting genezing, af en toe nog aan zichzelf krabbend.

Als een ware Dante bereik je dan weer een volgende gewaarwording en misschien zorgt ervaring voor eelt en bezinning, maar nu, wat geloof ik nu. Nou, misschien wel het volgende:
Liefde bestaat, maar het ideaal dat wordt gepredikt van de vurige passionele relatie die eeuwig voortduurt en generaties vestigt is er slechts 1 vorm van. Liefde doet zich voor in even zo veel varianten als dat er romances bestaan. Ik gun een ieder in ieder geval 1 keer in zijn leven de pure chemie die er voor zorgt dat je helemaal zeker weet dat dit persoon, DEZE en met geen enkele mogelijkheid iemand anders!, de juiste is. En owh wat is de sex feeenooomeeeenaaaaaal en wat zijn jullie met zijn tweeen toch perfect.

Maar ik gun ook iedereen een liefde die langzaam borrelt, en komt als koorzang in een kerk, aanzwellend en daarna in volle kracht galmend tot de klokken het overnemen. Wees gerust, ook dat zal over gaan in of iets anders, of in iemand anders en dan zal er zich weer iets bijzonders voor doen en dan zal weer de sex geweldig zijn en zal iedereen staren als jullie door de straten lopen en god wat is het toch bijzonder dat we zo goed bij elkaar passen.

Heb ik dan helemaal niets geleerd in de weinige jaren dat ik liefde heb gekend. Nee, helemaal niets en dat is maar goed ook, want mensen die wat leren van zoiets totaal onzinnigs als liefde, die zijn er op een verkeerde manier mee bezig.

Dames en heren, ik wens u fijne voortzetting en een zalig maal. :D

Personele Aangelegenheden

2009-01-21T15:05:00.002+01:00

Benoemingsadvies Commissies zijn het moeilijkste onderdeel van mijn functie.
Soms maak ik me enorm zenuwachtig over de stempel die ik meeneem naar zo'n vergadering.
Gelukkig is er dan iemand als Herman Broring, een voorganger (waardiger nog dan ikzelve of Job Cohen) die me influistert dat je daar als student zit en als student praat.

Makkelijk gezegd, af en toe wilde ik dat die 3000 Rechten studenten achter me stonden als ik er zat. Maar dat willen we die man/vrouw misschien ook maar niet aandoen.

Currently out of service

2009-01-20T15:11:00.002+01:00

Op dit moment is het zo druk in de wereld die Faculteit Rechtsgeleerdheid heet dat ik niet echt tijd heb voor een bericht over muziek, leven, de uni of iets soortgelijks.

Daarom post ik nu af en toe een kleine snippet die me interesseert:

Priceless!

Look on my works, ye Mighty and despair!

2009-01-11T23:56:00.000+01:00

OZYMANDIAS

I met a traveller from an antique land
Who said: Two vast and trunkless legs of stone
Stand in the desert. Near them on the sand,
Half sunk, a shatter'd visage lies, whose frown
And wrinkled lip and sneer of cold command
Tell that its sculptor well those passions read
Which yet survive, stamp'd on these lifeless things,
The hand that mock'd them and the heart that fed.
And on the pedestal these words appear:
"My name is Ozymandias, king of kings:
Look on my works, ye Mighty, and despair!"
Nothing beside remains: round the decay
Of that colossal wreck, boundless and bare,
The lone and level sands stretch far away.

J.S. Bach

2009-01-08T01:34:00.000+01:00

Nee, niet filmische referenties naar bijvoorbeeld een "beloved Ludwig Von!" maar van geheel andere aard.

Ik wil niet zeggen dat ik er mee ben opgegroeid, of dat er paplepels aan te pas zijn gekomen. Maar het is toch ontzettend mooi (god, mooi! Wat een understatement) Prachtig op haast perverse wijze hoe onze lieve meneer Walt het ooit aan het grote publiek duidelijk heeft proberen te maken: Klassiek is niet alleen vroeger maar ook nu, en mooi zonder woorden er aan vuil te maken.

Bij deze mijn persoonlijke favoriet waarvan velen zullen zeggen dat het een makkelijke en populistische keuze is, maar persoonlijk zie ik het nog niet bij Geert thuis gespeelt worden.

This Is Where We Live

2009-01-03T13:08:00.005+01:00

Stop-motion filming is tegenwoordig een beetje een lost art aan het worden.
Het is eigenlijk de basis van het maken van film, film is immers het snel laten zien van een groot aantal afzonderlijke foto's (bij films heet dit eigenlijk frames).

Sommige mensen hebben het vroeger misschien wel eens op school mogen doen, steeds een foto nemen van een situatie en steeds een kleine dingetje veranderen zodat wanneer je de foto's achter elkaar laat zien een illusie van beweging ontstaat.

De voorbeelden zijn gelukkig talrijk:
- een flipbook comic, oftewel in een boekje een figuur tekenen en die steeds iets veranderen. Iedereen heeft dit ooit wel eens gedaan. Vervolgens ga je met je duim langs de pagina's en lijkt het alsof je een kleine tekenfilm hebt gemaakt.
- Wallace & Grommit, zo goed dat het tegenwoordig een eigen naam heeft namelijk: Claymation, maar ooit is Aardman begonnen met het maken van beeldjes uit plasticine (tegenwoordig zijn er zelfs hier allemaal moderne materialen) en door echt op minimale wijze dingen te veranderen komt Wallace tot leven.
- Coraline, de verfilming van het boek van Neil Gaiman dat ik schandelijkerwijs nog niet heb gelezen.

Enfin, dit alles is slechts een inleiding voor wat ik daadwerkelijk wereldkundig wilde maken, namelijk het volgende filmpje:

This Is Where We Live from 4th Estate on Vimeo.

Prachtige gemaakt animatie die voor mij door de vele boeken ook nog een klein beetje meer speciaal is. Leuke tip: Kijk welke boeken/verfilmingen je hebt gelezen of gezien.

Ik wil nog een paar voorbeelden toevoegen, ook omdat het leuk en mooi kan zijn en bewijst hoe je op simpele (maar heel erg intensieve en dure wijze) iets kan maken dat een soort magische aantrekkingskracht heeft. Persoonlijk denk ik dat het tegelijk inspeelt op het kind in mij, maar ook op de kunstliefhebber. Daardoor krijg je tekenfilms waarvan je het kan verantwoorden dat je ze als volwassene kijkt.

Tool - Schism
Een beetje benauwend, maar wel ontzettend leuk voor een muziekvideo

Coraline
Naar het boek van Neil Gaiman

Nightmare Before Christmas - The Oogie Boogie Song
Waar koning Jack (O'Lanterns) van Halloween jaloers is op wat Kerst en de Kerstman allemaal kunnen bieden. Oogie Boogie is een geweldige kinder-booswicht.

Everything you like now, I liked 5 years ago!

2008-12-23T18:53:00.004+01:00

" Now I'm calling back for you
I figured out I'm missing you
You're nowhere to be found
Oh I've asked and looked around
Seems you found a better fish
I must confess I had a wish
To love you all along
But you fight me for my love
Fight me for my love"

Deze prachtige zieltogende tekst, die op een hele simpele manier toch heel herkenbaar is, heb ik helaas niet zelf geschreven. Het is wel een reden voor deze post.

De tekst komt uit het nummer "Fighting for my Love" geschreven door de (zeker in +31) volledig onbekende Nil Lara. Nil Lara is wederom een bewijs van het feit dat multi-culti geweldige resultaten oplevert. Meestal zeg ik: Hoe gekker de combi, hoe beter! Maar in dit geval is Nil Lara Cubaans/Amerikaans en dat heeft ons toch al het nodige aan muzikanten en bekende platen gebracht.

Opzich is Nil Lara dan ook niet een vernieuwende zucht door het muzikale landschap. Maar hij is wel een bewijs dat dit ook niet nodig is. Zoals ik al eerder aangaf bij Eagles of Death Metal, of als we naar Wolfmother kijken, dan is dat geweldige muziek die volstrekt niet nieuw is. Dat maakt niet uit, zolang wat er wordt gedaan, goed wordt gedaan.

Er is weinig tot niets van deze man te vinden op YouTube, en zijn enige 'hit' is Fighting for my Love, waarschijnlijk doordat het ooit is gebruikt bij Scrubs.

Nu komt dan ook de kleine twist in dit verhaal, voorheen was ik van mening dat MIJN muziek belevenis, MIJN zaak was. Dat houd in dat elke puber die het vervolgens in zijn hoofd haalt om die muziek ook geweldig te vinden en het een hype maakt, gedeporteerd zou moeten worden naar Friesland om daar samen met alle andere enge hippe indiekindjes emo te huilen over liefdes die ze met hun 17 jaar nog nooit hebben gehad.

Scrubs, The OC, Garden State, het zijn allen fenomenen die leuke muziek ineens onder de aandacht brengen van de niet zo leuke massa. Eerst was je uniek in je muziekgenot, en kon je stiekum achter je vuistje lachen om al die mensen die het nog niet hadden ontdekt. Plots ben je onderdeel van een hype en geeft toe, dat wil niemand.

Maar Nil Lara verdient het om ontdekt te worden, in ieder geval, eens door te breken met zijn mooie liedjes, soms Engels, soms Spaans, over liefde, relaties, kinderen, genieten van het leven. De kleine dingen die het leven zo groots maken. Alles is zonder pretenties en kan worden geluisterd als kleine odes, met soms een traan terwijl je lacht.

Bij deze, een oprechte oproep, het is moeilijk om aan het album te komen maar het is nu echt een koopje. Ja het is een plaat uit 1996, maar vertel mij eens oprechte muziekliefhebber, hoeveel moderne platen heb je nou echt?

Voor al diegenen die het willen proeven zonder die luizige E3,00 uit te geven (de Pond staat heerlijk laag), ik heb hem gekocht en wil hem wel branden of op mp3 aan je toe doen komen, het liefst had ik bandjes voor iedereen gemaakt zoals een 1996 plaat betaamt.

Als laatste punten de man zijn slecht onderhouden site:
Nil Lara@blogspot

Zijn ook niet echt super MySpace:
Nil Lara@MySpace

En tenslotte twee tracks die ik kon vinden:

Guess what?

2008-12-18T09:00:00.002+01:00

Een van mijn favoriete liedjes heeft daadwerkelijk een (typisch jaren 90) clip!
Silverchair is een typisch voorbeeld van een band die er voor zorgde dat je ook nog prima een grunge-head kon zijn als je in de jaren 80 was geboren. (Alhoewel ik denk dat ik iedereen na 1985 toch wel minder serieus moet nemen)

Voor de liefhebbers:

Israel's song - Silverchair

Especially recommended to shout out on bad days at random strangers.

Breathe in...and exhaile

2008-12-18T01:33:00.003+01:00

Vandaag naast veel muziek geluisterd toevallig een aantal keren weer geconfronteerd met wat losse flarden eenzaamheid tussen de momenten door. Raar genoeg een paar keer de vraag en daaraan de gedachte wat ik nu vind van de keuze om ooit samen te wonen en van mijn voormalige vriendin.

Ik denk dat ik dit wel vaak genoeg zeg, en volgens mij leest niemand ooit dit blog, maar toch wil ik toch op een of andere manier mijn schreeuw van de daken willen doen. En dat moet dan maar even zo, hoe vreselijk persoonlijk het ook is en hoe niemand hier ook op zit te wachten.

Mijn ex, en dit is de eerste keer dat ik die term gebruik en ik ben blij dat ik het niet hoef te zeggen maar kan typen, is het meest lieve en zachtaardige persoon die ik ooit heb ontmoet. Vanaf het begin af aan ben ik onder de indruk geweest van alle dingen die ze kan en doet wanneer ze haar zinnen er op heeft gezet. Ze is daardoor totaal niet makkelijk, maar dat maakt haar juist de persoon die ze is. Warm, liefdevol en een van de weinige personen die ik ken die te kwalificeren zijn als 'goed mens' of in het Jiddish "Mensch". Ze was en zal altijd de liefde van mijn leven zijn, de eerste die me heeft weten te raken. Eerst was ze mijn allerbeste vriendin, in korte tijd, en daarna mijn liefste partner en allerbeste vriendin. Ze is vele malen wijzer dan ik, alhoewel ik 3 jaar ouder ben, en alhoewel ik mijzelf graag een mensenkenner noem, is het juist zij die de goede stappen zette in menselijke relaties door haar openheid en eerlijkheid. Er niemand die mij zo heeft geraakt, zich zo in mijn wezen heeft verankert, als zij. En dat maakt het nu, 1.5 maand nadat ik in totale Shellshock op de bank heb gezeten, zo ontzettend moeilijk om door te gaan.

Ik ben geen goed mens, nooit geweest en heb het me gelukkig ook nooit de illusie voorgehouden dat ik dat wel was, maar in haar schaduw heb ik in ieder geval kunnen proeven hoe het is om een goed mens te zijn. Aan al mijn vrienden en vriendinnen die er voor me zijn geweest de afgelopen weken, mijn dank is enorm, ik weet dat ik nooit aan iemand heb kunnen duidelijk maken waarom mijn totale reactie zo emotioneel en irrationeel is. Zo geheel tegenstrijdig aan mijn ik, maar zie het als verliezen van een deel van je persoonlijkheid en nu moet je zoeken naar de mogelijkheden om zelf weer 1 persoon te zijn...terwijl je dat niet wilt, want het was magisch zoals het was.

Ik heb veel foute dingen gedaan de laatste weken, en waarschijnlijk de ergste was het belasten van mijn ex met de problemen die ik hier mee heb. De ironie wil natuurlijk dat hiermee precies het tegenovergestelde word bewerkstelligd wat je diepste binnenste wil. Je wil weer leuk zijn, voor haar, je wilt dat jij ook weer haar aanspreekpunt bent, ze alles weer met jou deelt, maar je gevoelswezen, emoties, alles, werkt dat tegen, tot het fysieke toe.

Nu klinkt bovenstaande allemaal erg als een afscheidsbrief en dat is het tot op zekere hoogte ook, maar niet die van mij. Zoals ik al zei ben ik absoluut geen goed mens, en hoe zeer ik ook zou willen dat ik haar een geweldig leven met iemand anders kon wensen, dat is helaas niet mogelijk. Het is niet bitterheid, wrok of haat, het is nog het restant in mij dat altijd ergens zal flikkeren en zeggen dat WIJ bij elkaar horen. Als iemand slim is geweest dan is hij er voor haar geweest in deze waarschijnlijk (en mag ik van mezelf denken, hopelijk) moeilijke tijd voor haar, en laat hij haar nooit meer los. Hem zal ik haten, mezelf ook nog wel geruime tijd en andere mensen lief vinden zal ook nog wel even duren, maar ik moet nu ophouden voordat de leegte naar mij begint te kijken in plaats van andersom. Hoe veraderlijk is hoop, want zelfs nu ik dit schrijf weet ik dat ik tot mijn 80ste hoopvol naar de deur zal kijken als ik hem achter mij open hoor gaan, wetende dat ze me alles vergeeft en weer een knuffel geeft.

Yet each man kills the thing he loves
By each let this be heard,
Some do it with a bitter look,
Some with a flattering word,
The coward does it with a kiss,
The brave man with a sword!

I Came To Make A Bang!

2008-12-17T18:31:00.003+01:00

Na de overwegend depressieve berichten die ook perfect aansloten bij mijn mind-set, is het hoog tijd om aandacht te besteden aan die dingen die de mens (of in ieder geval, deze mens) aan het lachen kunnen maken.

Nee, nu even niet verhalen over korte rokjes, lekkere wijven, leuke mensen (sorry, geen betere foto's, daar moet wat aan gebeuren!) of falende bestuurders, maar over de echt belangrijke dingen in het leven.

Oftewel, which music makes you dance boy!

Tragic life altering events aside, er moet altijd gedanst en gesprongen worden en alhoewel er veel bandjes, dj's, levensliedshomo's, en kinderen voor kinderen koren zijn die dit kunnen bewerkstellingen wil ik nu even de aandacht vestigen op:

THE EAGLES OF DEATH METAL

Er zijn nog maar weinig bands in de wereld die doorbreken naar het grote publiek en de kunst van de ware, moddervette (braggel naar goed Gronings Vera Taalgebruik) Rock'n Roll, Bob Seger-style.
Er was Wolfmother, er waren the Hives, er zijn (denk ik) nog steeds The Datsuns, maar al dit prachtige is verleden tijd, en de Eagles zijn er nog steeds, and they're still here to make a bang!

Het is een project van Josh Homme, de man die ik al sinds mijn 16de verafgod als de voorman van Queens of the Stone Age (dat een stuk minder rocked sinds het vertrek van mede afgod Nick Olivieri). De muziek die ze maken is simpel, ongecompliceerde rock die recht voor zijn raap op je af komt...en dat is totaal niet erg, want simpel hoeft absoluut niet 'slecht' te betekenen.

Het nieuwe album heet "Heart On" en getuigt weer van de genialiteit van de band. Het is wel de eerste cd van de Eagles waarbij ik nummers heb waarop ik stil in mijn stoel kan zitten.
De teksten zijn weer licht vunzig en vol humor, maar het gaat allemaal meer de Stoner-rock kant op van de laatste QotSA albums, maar dan met een beetje meer luchtigheid.

Het meest verfrissende aan de Eagles of Death Metal is wel het feit dat ze zichzelf totaal niet serieus nemen. De mannen hebben overduidelijk lol en de als je de vele youtube filmpjes met Live-gigs bekijkt spettert dat ook van het podium af.

Al met al, zelfs deze lichtelijk melancholieke oersaaaaie rechten student vermaakt zich er donders mee. Mieters welhaast.

Voor diegene die nu gelijk uit hun dak willen gaan: Ik raad het album "Death By Sexy" aan, het is nog enigszins ongepolijst en ruw, maar heel toegankelijk en pure pret. Het eerste album: Peace, Love, Death Metal is wat minder toegankelijk en iets te veel punk (bij gebrek aan een beter woord) of Attitude (wijvinger en pink de lucht in als je dit zegt) voor die mensen die van nature geen Rock-affiniteit hebben. Heart On is weer iets te veel gedoe en te weinig pret.

Rest mij alleen nog te zeggen:
I gotta feeling that you wanna come over!

Ik heb pijn en mijn buren zullen het horen

2008-12-06T19:07:00.005+01:00

(Kleine edit: Ik heb al een aantal keren gehoord dat men het niet lief vind dat ik Mirthe een Kalf noemde. Het gaat echter om de 10 Geboden en het verbod op valse idolen en dus als knipoog bedoeld jegens de Heer en niet richting bestaande entiteiten. Echter toen Mozes de berg afkwam...Gouden Kalf. Ik kan iedereen verzekeren dat Mirthe noch horens, noch uiers etc. heeft gekregen op foto's en overal nog gewoon stralend lacht.)

Et voila, de symfonie die ik tot voor kort had toegedicht aan mijn leven is niet langer dissonant, maar zelfs in het geheel verstomd tot een enkele violist. En alhoewel die violist nog steeds de meest prachtige melodieen binnen in mij speelt, merk ik dat er eigenlijk geen goede einde relatie muziek is.

Vreselijk veel films en comedyseries maken er slechte grappen over, waarvan ik nu pas begrijp dat de realiteit zo vreselijk kan zijn dat we dat eigenlijk niet zouden moeten doen, maar alhoewel veel liedjes over LDVD gaan, beantwoord het niet aan het gevoel dat ik op dit moment wil uiten via Rhythmbox.

Deels is dat mijn geperverteerde ziel die naar 1,5 jaar onderdrukt te zijn geweest door lieve Matthijs, eindelijk weer eens verkeerde dingen wil doen in de categorie: God zette ze niets voor niets op een rijtje, dat maakt het afvinken zo veel gemakkelijker.

Maar voor dat ik mij zometeen ga richten op het omsmelten van alle foto's van Mirthe in een prachtig Kalf, mijn tot nog toe persoonlijke "Ik heb pijn en mijn buren zullen het horen lijst"

- Broken, Beat & Scarred - Metallica Ik had dit nooit verwacht, maar de nieuwe Metallica (Death Magnetic) heeft een paar prachtige songs van het soort dat ik al jaren heb gemist. Meeschreeuw Metal dat niet grunten is, maar oprecht je boosheid en frustratie de wereld in schreeuwen. The Day That Never Was op het zelfde album is een goede tweede vanwege de zin "Love is a four letter word", maar Broken Beat Scarred kan je integraal overnemen als "Anthem Against Love"

- Demon of the Fall - Opeth Eigenlijk zou ik deze niet uit moeten leggen, iedereen die Opeth kent kan natuurlijk 100 andere songs noemen die veel beter zouden zijn. (Wat heet, dat kan ik zelf ook, namelijk Ghost of Perdition) Maar Demon of the Fall heeft een groot voordeel ten opzichte van elke ander nummer in het genre....Ik kan de Grunt redelijk goed mee doen, en het voelt heerlijk! Dus Lucifer, als je dit leest, neem me maar mee. For it's better to reign in hell.

- Mein Hertz Brennt - Rammstein Oooowh de heerlijkheid van de menselijke emotie en muziek die haar weet te raken. Mein Hertz Brennt is een nummer waarvan je bij het toehoren op een concert WIL dat je hart gebroken is. Zoals elke Rammsteiniaanse Walkure imitatie is de tekst eenvoudig te leren en Duits. Deutsch ist die Sprache der Liebe und des Krieges. En dat gaat toch best vaak samen?

- Blank - Failure I like the blank way, you fill up my mind. Deze keer niet een epische heldendicht in Metal, nee dit keer zelfs een van de rustigere nummers die Failure ooit heeft gemaakt. Ik kan de band hoe dan ook aanraden, maar iets in het riffje op de achtergrond en de bedeesde, gecontroleerde stem van Ken Andrews vertolkt precies hoe ik me nu voel. Daarnaast kan ik de hele dag het stukje neurien: "I like the blank way, you fill up my mind" Helaas voor de rest van mijn omgeving ben ik de enige die de geweldige drum dan hoort.

En dan nu (for now) de laatste, want ik merk dat er best wat nummers zich opstapelen in mijn playlist en laat ik niet de weinige lezers van dit kleinood nodeloos in mijn depressie meetrekken naar de bodem.

Maar dit is een erg lekkere:
Make Yourself - Incubus Heerlijk nummer uit mijn puberteit en zeg nou eerlijk, is er iets lekkerders dan meebrullen onder het genot van een kleine instrumentale break: "I'll fuck me in my own way"
Los van de zoete ironie van de Single man die sowieso op gebied op zichzelf is aangewezen, kan je het ook heerlijk passive agressive naar je ex hier ver ver vandaan roepen.

Nu, dat was het dan wel eventjes, ik heb niet de youtube's embed, aangezien het merendeel van deze nummers wel via Last.fm zijn te vinden (klik op de links jongens en meisjes) kan ik toch niet weggaan zonder een laatste salut:

December is de maand van af WILLEN zeggen, maar niet KUNNEN

2008-11-30T01:55:00.002+01:00

Ik kan er moeite voor doen, maar de Dominee kan het veel beter:

Wat er ook gebeurt...

2008-11-13T16:50:00.001+01:00

ik zal van niemand zoveel houden als ik nu van Mirthe doe.

Geld is alles...oewhoewhoewh

2008-10-24T12:05:00.002+02:00

Stef is zoals mensen misschien weten, mijn fractiegenoot, maar tevens een mede-liberaal van goeie ouwe stempel (je weet wel, Buitenlanders hebben in principe niet zo veel met Liberalisme te maken), potentieel werkgever, maar bovenal een goeie vriend/vent. Wat mensen misschien niet weten is dat hij redelijk veel talent/kennis/ervaring heeft op het gebied van ICT, opzich iets dat waarschijnlijk na gesprek van 5 minuten met de beste man wel duidelijk wordt door de termen die hij gebruikt als een ware Steve (ballmer, jobs, you decide) de permanente aanwezigheid van zijn nieuwe Blackberry en de witte gloeiende appel in zijn MacBook.

Bovenstaande schets maakt misschien al wel duidelijk dat veel mensen op het ICT gebied van de RUG erg blij waren met Stef zijn aanwezigheid in de Universiteitsraad. Iets waar ooit studenten ook blij mee zullen zijn, bestuurders misschien, maar Stef zelf waarschijnlijk voornamelijk een volle agenda aan overhoudt. Zo ook de Stichting Draadloos Groningen, een opzich goed initiatief om de Binnenstad van Groningen van WiFi te voorzien. Het is aan de Gemeente om de minima daar flatscreen-tv's en thinclients bij aan te bieden. (Jammer jongens, het gaat niet in huis werken), maar de mening van de SOG geweest dat het geheel iig voor studenten een tijdlang gratis moet zijn. De RUG investeert er immers flink in.
Stef heeft ook hier zijn licht op laten schijnen en is gelijk zo ikzelf er geirriteerd geweest over het totale gebrek van respons uit die Stichting over de Onderwijsdag. De pieken boeit ons nog het minst, maar er heerst soms een nare cultuur binnen de overheid om mensen wel idee-en te laten spuien, maar dan dankzij de gebrekkige communicatie kwaliteiten die het gemiddelde bestuurlijke moloch heeft meegekregen, radio-stilte te onderhouden. Nu heb ik nooit direct wat met de Stichting te maken gehad, maar Stef krijgt nog geregeld het verzoek om meer licht te laten schijnen op het geheel.

Houd in uw achterhoofd, wij hebben beide een aantal keren lopen e-mailen naar de organisatie, steeds aardig, maar nooit wat gehoord. Nu heeft Stef echter een streep getrokken en binnen 4 uur kwam reactie:

Beste Stef (en Matthijs),
Jullie reactie heeft me wat overdonderd. Hoewel ik slechts op
hoofdlijnen bij de Onderwijsmiddag betrokken was herken ik jullie
kritiek niet. [etc]

De e-mail gaat verder in op een e-mail die ik richting UK had gestuurd (en een snelle search in mijn gmail leidde helaas tot de conclusie dat hij nooit ontvangen is) om mijn irritatie te ventileren.

Misschien heeft Stef in een keer de juist persoon gemaild, misschien was iedereen maanden ziek, misschien is de mail server achter de site van Draadloos Groningen tijden slecht geweest, misschien waren we heel ongeduldig, misschien is het allemaal niet zo bedoeld, maar stiekum ben ik nu nog vele malen geirriteerder dan in eerste instantie het geval was.

Nearing the edge

2008-10-19T21:22:00.004+02:00

25 Leek nog niet zo heel erg lang geleden iets dat bijna onmogelijk was om te bereiken. Het woord "bereiken" heeft misschien een ietwat te positieve connotatie het is meer iets wat men overkomt. Om een of andere reden voelt het ook als het vergaan van de lichte terts van mijn jeugd, naar een soort serieus bestaan. Gister mocht alles nog, zonder consequenties, de zon schijnt toch altijd, maar nu is alles voor echies. Mijn vrienden lijken ook allemaal serieuzer, en behalve sommige fatale uitzonderingen hoor ik nog zelden een goed kroeg verhaal, maar worden het meer en meer ouwe lullen borrels.

Dit zou opzich nog niet zo erg zijn als niet iedereen dat hele dikke prima vond.

Nu is mijn grootvader zo'n 82 jaar oud. Hij is net opgenomen in het ziekenhuis voor hele vervelende dingen maar houdt zich erg kranig en om heel eerlijk te zijn zit het ook niet in zijn natuur om te klagen. Laatste ouwe lullenborrel die hij had is hij in elkaar gezakt en werd wakker in het ziekenhuis.

25 lijkt nu ineens stokoud en piepjong zonder dat dat elkaar bijt. Aan de ene kant begint de buitenwereld langzamerhand zich naar binnen te worstelen, aan de andere kant heeft die dat allang gedaan. Ik ben een pure ambtenaar die nog wat laatste dingen mag doen met een Rector en Decaan in plaats van dat ik nu al fulltime dossiers door moet schuiffelen naar Storm in de kamer hiernaast.
Elk emailtje van willekeurig welk ministerie wordt met gejuich ontvangen en ik wil mijn scriptie schrijven bij iemand, niet vanwege een bepaald wetenschappelijk verlangen, maar ik vind de man leuk, hij mij en hij weet de leukste baankansen in de wereld te duiden, wat wil ik nog meer behalve zijn hond af en toe uitlaten?

Dus alhoewel ik al jaren niets aan mijn verjaardag doe zit ik er over te denken om er toch wat aan te doen. Ik weet nog niet wat, want op dit moment twijfel ik tussen een ritueel ontvangst van gasten bungelend in het trapgat, of een hypothecaire lening nemen om genoeg drank in te slaan om de mensen die boos op mij zijn na al die 25jaren uit te kunnen nodigen en vriendelijk te houden.

Het verjaardagslijstje is altijd al moeilijk voor me geweest, maar wordt dan als volgt:
- Schrijftalent, wie me dat kan bezorgen staat hoog op de gastenlijst. Literair agent erbij is mooi meegenomen en het liefst in het Engels, want Nederlands lees ik zelf niet en je eigen werk lezen lijkt me toch een klein vereiste.
- Een opgewekt humeur, het is November, ik word oud en gebrekkig, het minste dat iemand me kan geven is een opgewekt humeur.
- Flashgeheugen voor mijn iPod mini waar ik veel te gehecht aan ben om hem ooit weg te doen, 8 GB is genoeg, 16 GB zou lief zijn
- Baan, niet zijnde in Amsterdam aan de zuidas, maar een LEUKE baan aan de Uni oid, liefst niet beginnend als UD of Promovendus, maar gewoon gelijk Hoogleraar, maar niet belachelijk hoor, Hoogleraar 2 is goed genoeg.
- The White Tiger door Aravind Adiga, ooit heb ik mijzelf voor genomen om alle Booker en Whitbread prize winners te lezen en dat is meestal niet een hele verkeerde keuze. Ik ben echter tot de conclusie gekomen dat sommige boeken op de short-list nog veel leuker zijn, dus misschien is het een gok.
- Ongelimiteerd reizen naar Utrecht/Amsterdam, maar naar Utrecht is voldoende en dan betaal ik het restje wel. Ik zie A. en J. veel te weinig en nu G. er ook woont wil ik er gewoon heen kunnen gaan wanneer ik wil. D. is ondertussen naar Amsterdam vertrokken met K(C?), dus terug met die OV van mij! De jeugd van tegenwoordig weet toch niet wat ze ermee aan moet.
- Tijd, als iemand zo geweldig zou willen zijn om de maand noctodember te maken,zo tussen november en december zou ik dat erg op prijs stellen, graag met enkel heilige en/of feestdagen. Mijn advies, kijk even naar de Maya kalender voor inspiratie.
- Pants, no-one can have to many pants. Did you know Hitler wore pants?
-Die 400 Euro die ik eindelijk wel eens wil krijgen van de Stichting Draadloos Groningen voor mijn toffe Grassroots idee. Misschien vinden ze het nu wel allemaal een enorm verschrikkelijk idee dat ze ooit hebben goedgekeurd door een veelvoud van sherry-tjes op een mooie zomeravond, maar ik heb nu al bedacht dat ik er een iPod, MacBook, TFT-scherm, Wii, PS3, HDtv, AppleTV, Kado voor Mirthe voor ga kopen....dus hier met die centen voor ze jarig is!

Tot zo ver deze onzin, het normale programma zal worden voortgezet.

Yes, nieuwe toffe widgets van Last.fm!

2008-10-19T09:29:00.002+02:00

Wekelijkse agenda

2008-09-08T22:26:00.005+02:00

Calender is verwijderd, want werkt niet lekker.

Alleen maar belangrijke mensen

2008-05-12T13:08:00.003+02:00

Een helemaal eigen 'activiteit' op 26 mei. Ik voel me net een hertig schoolmeisje, maar dat komt dan ook voor een groot deel dat de spreker opzich belangrijk is, maar redelijk onbekend. Enfin...lichte stress dus. Ja het is ontzettend leuk voor aankomende en zittende faculteitsraden en het is zeker leuk voor de universiteitsraad leden. Maar ik vind het toch spannend, want hoeveel mensen willen straks met het mooie weer, vlak na de verkiezingen gelijk bezig met werk terwijl er zich ook belangrijke zaken aan de horizon opdoemen.

Gelukkig verloopt de campagne gesmeert. Het is geweldig om te zien hoe de kandidaat-fractie helemaal in Campagne-modus is. Ik weet nog hoe intens het voor mij was vorig jaar, elke dag het ritme van plakken, flyeren, overtuigen en maar hopen dat mensen je niet heel vervelend vinden. Het is voor jou op dat moment zo belangrijk, maar de buitenwereld vindt je een van de 20 mensen die gekleurd papier aan de man brengt. Mijn excuses Groningen, over 2 weken is het afgelopen en zullen we alleen nog maar leuke dingen aan je slijten.

Als ik al dacht dat de tegenpartijen vorig jaar frustrerend konden zijn, dan ben ik tot de conclusie gekomen dat je je nog veel meer irriteert als je een jaar lang intentsief Universiteitsraad hebt gedaan. Een jaar lang steek je 60 uur per week van je leven in iets dat je maar met moeite zichtbaar krijgt voor de buitenwereld, als je dan van iemand hoort dat hij "GSB stemt, want ik ben links" is het moeilijk om niet in een tirade te vervallen. Het is dat ik een aantal hele lieve mensen ken die op Calimero stemmen, anders had dat mijn zenuwen zeker tot zinken gebracht. Gelukkig heeft het Betastuff debat wel duidelijk gemaakt dat Links of Rechts niet bestaat in de U-raad en dat Calimero minder toffe posters moet drukken en wat meer moet doen.

Het lijkt onwerkelijk, maar er zijn ook nog daadwerkelijk belangrijke zaken die het leven leuk maken. Zo kan ik met een grote glimlach op mijn gezicht melden dat Nine Inch Nails (NIN) hard bezig is met aan de weg timmeren. Was Trent Reznor al helemaal op peil met het laatste echte album 'Year Zero', het is nu mogelijk om 'The Slip' gratis te downloaden. Het is niet Downward Spiral, laat staan Pretty Hate Machine, maar het is goed...errrugh goed.

Daarnaast heb ik het heugelijk nieuws ontvangen dat ik de Faculteit der Rechtsgeleerdheid mag ondersteunen als studentadviseur Faculteitsbestuur. FB-ers zijn over het algemeen de mooiste gekken die ik ken, en ik heb dan ook heel hard geschreeuwd toen ik het nieuws ontving.

Ten slotte, ook in Campagne moet er plezier gemaakt worden en de Twin-party van de leukste vereniging in Groningen is een uitgelezen moment om even een versnelling terug te schakelen en gewoon dom plezier te hebben. Sorry Stipdonk als je dit ooit leest, maar iedereen die niet jaloers is op Jasper is gek en om het goed te maken zal ik met je Rugby-en.

Opvolging

2008-03-10T17:38:00.003+01:00

Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik er nog nooit zo bezig mee ben geweest. Ik heb een hele hoop gedaan in mijn studiecarriere, van commissies tot het serieuzere werk, maar ik heb eigenlijk nog nooit een opvolger gehad. Niets geen gezeur. Gewoon, lekker de taak afmaken en verder met je leven. Helaas is er een verandering op komst. Over de horizon heeft onze kandidaatsfractie zich aangemeld en ik moet eerlijk zeggen dat na anderhalf jaar vol gaan voor de SOG het wel een bijzonder gevoel is dat er mensen staan te trappelen om je werk over te nemen. IK HEB NOG ZOVEEL TE DOEN! Maar dan zie ik hoe enthousiast ze zijn, hoeveel moeite ze doen voor hun Verkiezingsprogramma, dat ze eigenlijk allemaal in één keer alle ambtenaren en stukken willen kennen, dan smelt ik acuut.

Ik weet nog hoe ik binnenkwam bij de SOG-fractie, klaar voor het werk, ik wilde alles weten over ABJZ en BRV. Hoe werkt de begroting, wat is de CAO Nederlandse Universiteiten? Er waren zo ontzettend veel ideeen. Ik wilde de hemel bestormen en zeker weten dat het College van Bestuur naar mij zou luisteren.

Nu moet je weten dat het inwerktraject van de SOG Kandidaatfractie je echt niet in de koude kleren gaat zitten. Een half jaar alle stukken je eigen maken, alle ideeëen op papier zetten in een verkiezingsprogramma, alle afdelingen rondlopen om te kijken hoe de universiteit werkt. Het kost je makkelijk 30 uur per week en de rest van de uren van je werkweek ben je bezig om je fractiegenoten te leren kennen. Het zijn de mensen waar je een jaar lang dag in, dag uit mee bezig bent. Het is clubvorming, maar dan intensiever. Je komt namelijk allemaal ergens anders vandaan, andere meningen die flink kunnen botsen. Je ziet elkaar niet alleen op maandag, maar dagelijks en moet constant op elkaar kunnen bouwen. Er komt veel op je af in een korte tijd en als dat allemaal voorbij is....mag je campagne voeren.

Verschrikkelijk! Een absolute Hel! Een einde aan slaap een sociaal leven! Waarom heb ik niet gesolliciteerd voor nog een jaar. Ik mis het!

Jaloezie is het gewoon. Mijn opvolgers, misschien doe ik af en toe naar een chagerijnig, maar het is pure jaloezie. Het jaar is te snel gegaan. Ik ken te veel leuke mensen die binnenkort ook allemaal bestuur af zijn en in een zwart gat vallen. Misschien moeten we met zijn allen een praatclub starten.
“Bestuurders 2007-2008”, ik zie het al voor me, morgen ga ik de clubkleding ontwerpen en laten drukken.

Er wordt zometeen weer op de deur geklopt van de werkkamer waar ik en mijn fractiegenoten ons laatste bastion hebben gemaakt. De laatste post tegen verandering. Of er "Iemand iets weet over het Facilitair Bedrijf.?" Ik wil achter de bank wegduiken, maar daar zit de rest al, dus ik moet eerlijk toegeven dat ik die contacten doe en helaas, mijn agenda is de komende uren ook leeg. Het keerpunt is bereikt, mijn agenda krijgt alleen maar meer een meer blanco plekjes. Nog heel even, een paar maanden, en dan zijn de rollen omgedraaid en ze gaan het ontzettend goed doen. Maar nu mag ik nog heel even genieten van hun enthousiasme en mijn relatieve wijsheid.

Ábrase los ojos

2007-12-07T13:06:00.000+01:00

Shakespeare, volgens veel mensen de enige klassieke schrijver die nog steeds recent is in zijn beschrijving van de menselijke staat. Ik realiseer me dat de eer voor die prestatie niet alleen bij Shakespeare ligt, maar ook bij ons, de mens. Want wat Shakespeare heeft gedaan is niets meer dan lang en goed kijken en als ik nu lang en goed kijk...
Mensen houden nu eenmaal van drama. Ik denk dat men daarom graag toneel en film beleeft, het is niets anders dan het kijken naar je eigen leventje, uitvergroot tot in het absurde. Soms wil je niets liever dat je deel neemt aan één of andere rechtbank thriller en wanneer de kans zich dan eindelijk voordoet komt de menselijke natuur aan de oppervlakte. Lang en goed kijken. Er hoeft niet eens een regisseur aan te pas te komen. Men spreekt als volleert acteur de zinnen die gewichtig dienen te zijn met Bintiaanse bas. Woede wordt de kamer in geblazen alsof de betoornde net een hap wilde nemen van een ietwat te prachtig gevormde appel. Misschien is er wel een regisseur, ergens, het zou een sprekend godsbewijs kunnen zijn. Belichting is voor Hem immers een eitje. Kamers, zalen, gangen, alles is geschikt voor een woeste, verongelijkte, tranentrekkende aftocht stage left.
De wereld is een schouwtoneel met acteurs die nu nog steeds hetzelfde doen als eeuwen geleden. Stiekum vraag ik me af wanneer het verweer in de rechtbank wordt uitgeschreeuwd dat de verdachte door zijn overleden vader toch duidelijk is verteld wat voor leugenachtig stel zijn moeder en stiefvader zijn '...en Edelachtbare, na mijn gestoorde zus te hebben begraven, sloegen de stoppen door.'
Iedereen wil een ster zijn in zijn eigen kleine theater, en dat gaat ons allen eigenlijk best goed af.

2007-11-15T21:51:00.001+01:00

Relativitijd?

2007-10-26T15:14:00.000+02:00

Niets is leuker dan gewoon in de Albert Heijn staan op een woensdag-ochtend met je ontbijt in je armen en langzaam een beetje weg te vagen in de massa. Alleen nog maar ogen half dicht, verstand op nul en letten op wat er om je heen gebeurt. Bij gebrek aan Gebroeders Grimm bossen in Nederland is het de enige manier om nog een beetje in sprookjes te kunnen geloven.
En dan maar hopen dat er kleine meisjes in de rij staan.
Je kent ze wel, kleine meisjes, vaak van het type grote blauwe kijkers die heen en weer flitsen tussen moeder en al het lekkers dat overal ligt op zoek naar iets om te doen wat eigenlijk niet mag. Haar in vlechtjes, fel roze jasje aan, mini-sneakertjes met knal paarse veters (of wanneer het herfst is geworden schokkend gele laarzen). Ondertussen is het een spervuur aan vragen richting Moeder aan het stellen, vaak beginnend met het gevreesde W-woord.
Zo ook deze woensdag:

"Waarom duurt het nog zo lang tot ik jarig ben Mamma? Cindy is volgende week al jarig, das niet eerlijk!"
"Ach schatje, als je straks wat ouder bent dan gaan je verjaardagen veel te snel"

Een brede rimpel spreidt zich uit over het voorhoofd van het blonde W-woord monstertje.
Mamma's kunnen echt de meest stomme antwoorden geven. Je ziet de conclusie op het gezicht van het meisje dagen.

Ik dacht er zelf over na, want ik probeer juist mijn verjaardag niet te herinneren, laat staan vieren, en zo oud ben ik niet eens. Maar wanneer je jong bent heb je nog zoveel dingen om naar uit te kijken. Hoe ouder je wordt, hoe meer je terugkijkt op dingen. Voor je het weet is er weer een jaar voorbij, elk jaar kijk je naar meer dingen terug en neemt het dingen waar je naar uit kijkt af.

Kijk, zo werkt verliefdheid dus ook, nieuwe liefde (of nog steeds vurig brandende liefde, zoals dat dan heet) zorgt er voor dat je altijd wat hebt om naar uit te kijken. Een volgende morgen om naast je Lief wakker te worden en te glimlachen, een nieuw ontbijt, een nieuwe kus, een nieuwe slaap-lekker-knuffel-in-elkaars-armen.

Misschien moet ik gewoon mijn verjaardag vieren, ik voel me eigenlijk best jong.

De tel kwijt

2007-10-16T22:33:00.001+02:00

L.S.

Er was ooit een droom van een minister, en ik weet nog hoe wij hebben gejuicht toen de minister er eindelijk was. Ik weet nog levendig hoe wij allen hebben gedacht dat er een minister was gekomen die er voor ons was. Ons, de studenten, de Universiteiten, de Onderzoekers en de Universitair Docenten. “Wacht op Prinsjesdag, en jullie zullen zien dat er meer geld zal komen voor onderzoek.” Prinsjesdag naderde, en waar wij ooit met zijn allen uitkeken naar deze dag en wat het zou brengen, wisten dat er 7 magere jaren aan gingen breken.
Ronald Plasterk heeft vandaag middels een woordvoerder laten blijken dat niet alleen de Master-bekostiging dient te verdwijnen, maar dat tevens de StudieFinanciering dient te worden omgezet naar een lening. Dit enkel en alleen om het magische bedrag van 1.1 miljard dat ooit ene Rinooy Kan heeft bedacht mogelijk te maken, om te investeren in het lager en middelbaar onderwijs. Dit zal waarschijnlijk zonder slag en stoot door de Kamer gaan. Wij moeten inzien dat we niet populair zijn in Den Haag. Geschoold, elite, potentieel groot-verdienend, beschaafd en opgevoed, de Universitaire Gemeenschap is alles wat Den Haag slechts in ijle dromen kan behalen en logischerwijs steekt dat. Wonderlijke wijs heeft het merendeel van de Kamerleden wel een Middelbare Opleiding voltooid, zal een groot gedeelte van het electoraat zich eerder door Lager Onderwijs laten verleiden dan door Universiteiten en aangezien wij slechts een kleine 10 procent van de bevolking vormen, zal onze stem ook niet luid genoeg zijn om boven het gemomper van het volk uit te komen. Door deze redenen wordt er zo makkelijk in ons gesneden. De minister maakt mijns inziens een aantal grove miscalculaties, en het lijkt mij dat wij ons dienen te verdedigen met het enige middel dat enkel aan ons gegeven is, de rede.
Het is bijzonder om te zien hoe een overheid die ons nu al jaren verteld hoe wij moeten groeien tot een kennis-economie, een maatschappij dienen te worden waar innovatie en kennis van hoog niveau moeten zijn. Nederland heeft haar toekomst als dienstverlener voor de rest van de wereld. Hoe de huidige maatregelen hiertoe bijdragen is mij op dit moment een volstrekt raadsel. Op dit moment zal het zo zijn dat Master-onderwijs enkel iets wordt voor de vermogenden, of die genen die zich in het risico willen storten om ettelijke jaren in de schuld te staan bij de Overheid, die vervolgens bij een wel succesvol traject nog eens een kleine 50 procent van je salaris wil hebben. Hoe mooi was de illusie dat Nederlands onderwijs voor iedereen toegankelijk was?
Miljard voor salarissen in het onderwijs, een nobel streven, maar waarom precies wordt dit bij ons weggehaald? Is dit niet een ietwat bedenkelijk toekomstbeeld, wordt nu niet de basis voor Middelbaar Onderwijs weggehaald, aangezien het nu erg kostbaar wordt om een lerarenopleiding te volgen. Daarnaast, is het niet verstandiger om de toekomstige elite juist zonder schuld veel te laten verdienen zodat zij maximaal kan investeren in de maatschappij? Is het niet nuttig om het voor studenten aantrekkelijk te laten zijn om hier te blijven, binding te houden met hun land zodat die investering die Studiefinanciering en Onderwijsbekostiging is direct terug te laten vloeien? Geheel los hiervan, op het moment dat er ergens 1.1 Miljard tekort is, dient dit dan niet als signaal te gelden dat er domweg te weinig geld is voor het geheel? Wederom, geheel los van bovenstaand, waarom het WO? Heeft het WO de laatste jaren zoveel aandacht gehad, zoveel geld dat we nu wel eens minder konden krijgen? Het zijn volgens mij allemaal zeer redelijke vragen.
Waar het daadwerkelijk om gaat is: “Waar willen we heen met dit land?”. En dat is een vraag waar nu onvoldoende aandacht aan wordt besteed. Het zou erg makkelijk zijn om dit geheel in de schoenen te schuiven van het gezinsgerichte Christelijke Kabinet met enkel de nivelerende kanten van het socialisme, maar de kwestie is breder en kan geplaatst worden in de maatschappij. Want als we eerlijk zijn. Niemand heeft zijn stem voor ons verheven. Niet in de kamer, niet in de media. Wij zijn niet populair, men ziet ons als elite, als een ivoren toren, geldverspilling, een archaisch gegeven dat niet past in de “doe-maar-gewoon” cultuur zoals deze in Nederland heerst. Het volk wordt nooit geconfronteerd met ons nut en zal ons nooit waarderen. Dus in deze kwestie wil ik enkel roepen, zingen, schreeuwen, maar uiteindelijk huilen. Laat ons allen hier de lijn trekken. Op ons is genoeg bezuinigd, voor ons is het ook vaak genoeg bijltjes-dag geweest, wij hebben moeten vechten voor aanstellingen, onderzoek, beurzen, geldstromen, reputaties en de waardering die wij er voor krijgen is nul, de kritiek altijd op de achtergrond. Vooropgesteld, Middelbaar en Lager onderwijs is belangrijk, en wij merken de lacunes elk jaar meer en meer, maar dit is niet de oplossing van het probleem. Ik ga schreeuwen, elke dag, vanaf mijn studentenbalkon: “Zoek maar ergens anders!” en aangezien ik dan overlast veroorzaak, wordt er dan misschien eindelijk wel eens geluisterd.

Over Marquez, Moore en Kuipers.

2007-09-27T14:45:00.000+02:00

Klokken geven tijd aan, maar het is typisch dat klokken als menselijke vinding een grotere invloed hebben op de menselijke psyche dan het ter vervanging dienen van een zichtbare zonnestand.
Ik kan het bovenstaande alleen maar bedenken hier, in deze vergaderzaal. Discussie vordert, zelfs, of misschien juist, bij de meest problematische stukken problematische stukken daalt er een rust, een stilte neer als een wollen deken. Het is een rare situatie, die misschien zelfs als als een contradictie kan worden opgevat, maar wollen deken is de beste uiting van het comfortabele, aangename gevoel dat zich op deze momenten van mij meester maakt.
Maar, laat ik teruggrijpen op de klok. Het is een verschrikkelijk gedrocht, waarschijnlijk rond de Empire-periode vervaardigt, met een zware pendule en hij staat op de schoorsteenmantel. Het doet er niet toe wat het onderwerp van discussie is, ik hoor hem zacht tikken. het heeft een haast hypnotisch effect. Alsof het College hem er expres neer heeft gezet om een kritische stem te sussen, maar aan de mensen om mij heen te zien heeft het eerder een motiverend effect.

Het effect op mij? Ik vertrek langzaam naar Academia. Thomas More beschreef ooit een utopische samenleving in een tijd waar het leven, zowel politiek
als maatschappelijk, zo zwart was, dat het idee echt geboren moet zijn uit gezouten en geasste grond. Ik heb altijd al een hang gehad naar mijn eigen wereld binnen in deze 'echte' wereld en waar als klein kind deze wereld zich vulde met enkel beesten, boeken en flora in en alle kleuren van de regenboog, bevind zich in mijn huidige wereld ook een groot gebouw met een torentje, dat ik ooit zo afzichtelijk heb gevonden. Misschien is dat de reden waarom ik Marquez nooit kan neerleggen. Ik stel het me zo levendig voor, Macondo met daarin mijn Academia, de kleuren, geluiden, de karakters vol kleur en leven. Terwijl de klok tikt, de mensen discussieren en de zon de zaal langzaam verwarmt naar Columbiaanse temperaturen, versmelten in mijn gedachten de groene houtpanelen, bloemtaferelen op het plafond en de muren zich tot een kleurrijk tableau, in het oerwoud. De tafels krijgen hun oude leven weer terug, de achtergrond geluiden van een levende stad worden vogels en apen die op hun eigen wijze commentaar leveren op de gang van zaken. Ik wacht erop tot de geur van koffie langzaam zich omvormt tot de zware lucht van Orchideeën, maar zover komt het niet, mijn fractievoorzitter kijkt me strak aan, het is tijd. Na een korte kuch spreek ik mijn zorgen uit tot het College van Bestuur.

De klok tikt verder, het beeld blijft, en terwijl ik antwoord krijg van de
Collegevoorzitter ben ik ruik ik toch nog ergens bloeiende kamperfoelie, pas als

er is gesloten en ik die deur doorloop hoor ik weer verkeer. Als waterverf in de regen dringt de werkelijkheid weer door. Het is afgelopen, cyclus ten einde, twee weken wachten ten dan kan ik weer vertrekken naar Academia,

tot die tijd heb ik alleen 's nachts een wat zwak surrogaat.

Miljarden Nood

2007-09-23T00:15:00.000+02:00

Het is woensdag, 19 september 18:00, mijn woordvoeringen zijn allemaal af, op één na. Bekostigingssystematiek, naast drie keer de woordwaarde is het een migraine teweegbrengend woord dat de laatste jaren elke keer weer een venijniger, meer dreigende toon krijgt wanneer ik het lees of hoor. Maar nu is het toch wel erg vervelend aan het worden, want dit is de eerste keer dat het mij persoonlijk in de weg zit. Het is de bedoeling dat ik het niet meer persoonlijk meemaak, maar er doen ergernis wekkende verhalen de ronde in Den Haag die ik tot kort geleden als sprookjes zou heben afgedaan. Collegegelddifferentiatie, nog moeilijker woord, nog vervelender betekenis, maar wel het begrip dat een beetje de boze stiefmoeder is in het sprookje van bekostigingssystematiek. Maar goed, de angst van een duurdere Master zal ik bewaren voor een later moment, de redenen waarom ik nu al 2 uur naar en blanco monitor zit te staren zijn onze 'nieuwe' minister Ronald Plassterk, Rinooy Kan en zijn commissie en de bevolking in het algemeen.
Voor het eerst in de historie is er geen toelichting op de begroting OCW aangekomen bij het CvB na prinsjesdag, waardoor er nog geen enkele duidelijkheid over de begroting 2008 van de Universiteiten. En raad eens wie nu wat over de bekostiging van dat jaar moet schrijven.
     Het probleem met het Groninger College van Bestuur zal ik hieronder proberen te schetsen. Ik wil het liefst een vlammende woordvoering schrijven, waarin ik van leer trek tegen een minister die steeds van visie veranderd, waarvan we dachten dat hij het WO zou begrijpen, ik wil tekeer gaan tegen een overheid die studenten als klanten behandeld, of soms erger, als produkten die zij dienen te vormen en Universitair Beleid wil sturen en ik wil razen tegen een bevolking die studenten niet op hun waarde kan schatten, die niet inziet wat de toekomst is, die het belangrijker vind om geld te zenden naar een Ministerie voor Gezinszaken of Mbo's of salaris verhogingen voor Middelbare Scholen terwijl Universiteiten er jaar op jaar op inboeten.
     Het kan allemaal heel belangrijk zijn en natuurlijk kan ik het ook allemaal begrijpen als ik rustig ademhaal en tot 10 tel, maar als student en als belangenbehartiger ga ik tijdens de discussies in de kamer vol over rood. Maar als ik daar met vlammende ogen en rauwe stem een bombastisch relaas over afsteek gebeurt in Groningen waarschijnlijk het volgende: Koos Duppen, de financiële man van het College kijkt me meewarig aan, zucht diep en wacht tot mijn rode hoofd weer enigszins zijn bleke teint heeft hervonden en hij zal zeggen: 'Dat snap ik mijnheer Van Wolferen en ik ben het misschien roerend met u eens, maar we zullen hier toch mee moeten leren leven.' Misschien knikt hij me nog een keer geruststellend toe en hopelijk zegt hij nog een keer iets in de trant van 'We redden het wel.' en gaat de commissie weer licht gedesillusioneerd door.
     Uiteindelijk is de woordvoering meer een uiting van een gevoel geworden, beheerster dan ik voor ogen had, maar daardoor misschien meer een indruk achterlatend. Ik heb mijn vertwijfeling eerst uitgesproken en daarna mijn relaas gedaan en de heer Duppen knikte me begrijpend en geruststellend toe. Het gevoel is hetzelfde, alleen zit er tegenover me jaren meer ervaring en begrip die ik alleen maar kan hopen te krijgen. Aan het eind van de dag zou ik willen dat ik een keer kan razen, maar het is eigenlijk best ontspannend om een CvB te hebben dat echt om haar studenten geeft, ookal maakt het mijn werk soms zo saai.

Gelukkig hebben we de loonstrookjes nog...

2007-04-15T11:44:00.000+02:00

''We seek him here, we seek him there,
Those Frenchies seek him everywhere.

Is he in heaven?
—Is he in hell?
That demmed, elusive Pimpernel.''

Natuurlijk moest het er van komen, het was een issue tijdens de verkiezingen en iedereen heeft nu wel gezien hoe Balkenende geen antwoord kon geven op Bosch zijn aantijgingen. Belangrijker echter is dat het een punt is waarbij de PeeveedeeAa eindelijk weer eens kan laten zien dat zij op een of andere wijze toch nog enigszins een Socialistische inslag heeft en niet stiekem toen iedereen even niet oplette een bourgoise partij is geworden die heen en weer schommelt in het midden. Heb ik het over een verhoging van het minimumloon? Natuurlijk niet! Dat is toch niet belangrijk. Arbeidsinspecties zodat arbeiders uit het voormalig Oostblok fatsoenlijk betaalt krijgen en geen 'bedreiging' meer vormen op de arbeidsmarkt? Dat zou ook veel te veel zoden aan de dijk zetten.

Nee, ik heb het hier over de Topinkomens! Elke rechtgeaarde socialist kan het natuurlijk volstrekt niet hebben dat er iemand meer verdient dan hij zelf, dat is immers de basis van inkomensverdeling. De PvdA en kornuiten vind het zeer oneerlijk dat er mensen zijn aan de top
van het Nederlandsche Bedrijfschleven die bonussen verkrijgen die het gemiddelde kamerlid doen watertanden. Tevens is intens gemeen dat er personen rondlopen op deze aardkloot die geld verdienen door op te rotten. Gouden handdruk is tegenwoordig inderdaad misschien een beetje een understatement en ik ben dan ook een zeer groot voorstander van de Platina Handdruk, iets dat gelijk kan worden gecombineerd met de haarkleur van de bijpassende Tropheewife met matching beta-caroteen huidskleur.

Enfin, Topinkomens zijn dus fout en gemeen en aan alles wat stout is in deze wereld wil de PividiEe een einde maken. Ongeinspireerd als je bent als tweede kamerlid en als echte ras-socialist is het eerste waar je aan denkt bij het woord 'Geld' natuurlijk 'Belasting' (en glimlach je vervolgens met een beetje meewarig en denk je aan Joop) . Nu ben ik het zeker niet eens met het ontstaan van een graai cultuur in de BV Nederland, maar ben ik wel van mening dat het niet aan de overheid is om te bepalen wat iemand maximaal zou mogen verdienen. Het is mogelijk om hier een hele uiteenzetting te geven over wat de voor en nadelen van een Hypertax zijn, meer inkomsten voor de schatkist en een bevrediging van het volk dat, als echte Nederlanders, het totaal niet kan hebben dat er andere mensen zijn met geld. Daar tegenover argumenten als talent dat alleen wil werken voor veel geld en de tendens in de rest van de wereld waardoor Nederlands talent naar het buitenland zal vertrekken. Ik vind het merendeel van de argumenten die door de voor en tegenpartijen worden genoemd onzinnig en wil er niet op in gaan, er is echter één argument dat altijd mijn woede opwekt. Verantwoordelijkheid is hier het sleutelwoord.

Persoonlijk vind ik het onzinnig dat de overheid een gerichte belasting invoert die geen enkele grondslag vind in het principe van inkomensverdeling, waar ik al mijn bedenkingen bij heb, maar enkel gericht is op het afstraffen van iemands verdiensten. Als een bedrijf tot de conclusie komt dat zij haar topmannen of, in toenemende mate, vrouwen een miljoen of meer per jaar wil uitbetalen voor bewezen diensten, dan is dat in het geheel haar eigen zaak. Wat echter wel te vaak wordt vergeten in deze discussie is het feit dat bedrijven niet alleen een verantwoordelijkheid hebben tegenover hun consumenten, maar ook tegenover hun aandeelhouders. Aandeelhouders zijn nodig voor het genereren van inkomsten voor elke grote BV, het feit dat een aandeelhouder divend krijgt uitgekeerd is in wezen een beloning voor het geven, of zo je wilt lenen, van geld. Het uitreiken van een idioot hoge beloning, een extreme optie-portefeuille of luxe ontslagregelingen en rechten, benadelen aandeelhouders. Ten tijde van de problemen binnen KPN werd dit pijnlijk duidelijk, na een besluit om tijdelijk geen dividend uit te keren, was het inkomen van de falende top nog schrijnend hoog. Alhoewel niemand daar ongeschonden uit is gekomen en de optie-pakketten zijn afgezwakt door de aandeelhouders vergadering, kreeg Paul Smits nog steeds een aanzienlijke beloning en zijn opvolger Ad Scheepbouwer werd binnengehaald met een riant inkomen en optie-regeling.

Ik ben dan ook van mening dat het niet aan de overheid is om regulerend op te treden tegenover de beloning van CEO's, dit gaat mijns inziens veel te ver en heeft het karakter van een paternalistische, traditioneel socialistische overheid die zich in elk facet van het menselijk leven wil inmengen om belerend op te treden. Het zou echter raden van commissarissen en aandeelhouders sieren om beter na te denken over wat er op het hoogste niveau van het bedrijf gebeurt. Heeft Ad Scheepbouwer echt een enorme invloed gehad op KPN? Is Anders Moberg een visionair? Ik weet het niet en ik heb ook onvoldoende kennis om hier een geheel correcte mening over te vormen. Het is echter onzinnig om als overheid te besluiten dat iets dat zo intern is als het belonen van iemands medewerkers een zaak is om zich in in te mengen. Mocht er een graaicultuur heersen, dan is het aan de slachtoffers van die graaicultuur om hier verandering in te brengen. Dit noemen wij verantwoordelijkheid en het is te makkelijk om te zeggen dat de maatschappij in zijn geheel hier de dupe van is. Ten eerste lijkt het mij dat er schrijnendere zaken in de maatschappij plaatsvinden, ten tweede lijkt het mij dat de burger die aanstoot neemt aan de hoge lonen binnen een bedrijf, geen gebruik meer maakt van de diensten die het bedrijf levert.

Kortom, ik weiger in te zien wat het nut is van vergaand en penaliserend overheidsoptreden wanneer dit ook door de verantwoordelijkheid van de betrokken personen kan worden opgelost.
Was Nederland maar weer Paars.

Gelukkig wordt er voor mijn ziel gebeden

2007-02-25T22:41:00.000+01:00

Het is zondag avond en Zembla is op Nederland 3, wat is het heerlijk om je te kunnen ergeren.
Damesch en Heeren, het onderwerp is de gemiddelde ChristenUnie stemmer en de ChristenUnie in het nieuwe kabinet.
Nu heb ik lang geen tijd gehad om een fatsoenlijke mening te publiceren aangaande het aankomende patriarchale kabinet dat de komende 4 jaar gaat besluiten of en wanneer ik 's ochtends naar het toilet mag, maar daar wil ik het nu slechts niet over hebben, maar het doet zeker ter zake.

Ik hoor nu de oplettende lezer (dank je mam, ik krijg anders echt geen hits) hardop denken:
"Verdomd, het zal toch niet zo zijn dat Matthijs zijn vizier nu op de Christen heeft gericht in plaats van de Socialist?" Het is echter zo dat die vraag bevestigend zal moeten worden beantwoord.

Laten wij bij het begin beginnen, zoals elk Christen dat ook graag doet, alleen begin ik niet met Licht, daar zorgt Essent al voor.
Het CDA, zoals dat door Balkenende is hervormd in zijn laatste kabinetten was in principe weer het goede oude CDA zoals wij dat kennen ten tijde van Lubbers. (Voor iedereen die Havo heeft gedaan: Ruud Lubbers was géén voetballer in het Oranje van '78 maar heeft lange tijd dit land structureel richting afgrond geduwt....eigenlijk had hij zo bondscoach kunnen worden) Een CDA dat gelukkig niet al te veel meningen aan het spuien was over de onzinnige dingen die de Veluwe en Limburg achterban wel belangrijk vind zoals abortus, drugs en kinderbijslag. Natuurlijk zijn ze het aan hun kiezers verplicht om het af en toe eens te proberen, maar telkenmale werd dit met licht hoongelach door de kamer ontvangen. Daarnaast waren er ook nog enkele nuchtere VVD-ers in het kabinet die, nog niet bedwelmd door de onzin van Mark en Rita, de vinger strak aan de pols hielden. En de 2 procent van de bevolking die wel een verantwoorde mening kan vormen, zag dat het goed was.

Laten we ons nu snel naar het hier en nu verplaatsen, of liever, naar de laaste verkiezingen.
Het gedrag van het CDA alsmede het typisch Nederlandse tegen stemmen zorgden er voor dat elke gemiddelde ex-TBSer met een jaren '70 revival kapsel in de kamer kon komen. Daarom zijn wij nu gezegend met een te grote SubsidiePartij en gezellige proef-projecten als de Partij voor Vertier en Vermaeck, geleid door een man die in een recent NRC-interview aangaf eigenlijk alleen in de kamer te zitten omdat hij zich anders 4 jaar verveelt, maar in Den Haag kan hij tenminste rellen. Nee, ik vergeet nu niet de Partij voor Mensen die van Gekheid niet meer Weten wat zij met hun Stem moeten Doen (ook bekend als de Partij voor de Dieren) maar daar schaam ik me nu nog steeds voor en ik weiger er te veel aandacht aan te geven.
Een ander bijverschijnsel was de ChristenUnie. Door zich stil te houden tijdens de campagne en over het algemeen over te komen als een sympathieke partij zonder al te veel extreme punten, hier en daar benadrukkend dat Christen zijn inhoud dat je Sociaal bent (Karl, ik begrijp het als je nu omdraait in je graf) sloop men stiekem naar een respectabel resultaat. Et voila, regeer ambities worden werkelijkheid.

Nu durft de CU zich nog niet al te zeer te roeren, maar de eerste kleine deuken in de verworvenheden van Paars zijn al aan te wijzen. De media geven aan dat de burger niet bang hoeft te zijn dat de liberale waarden van Nederland worden aangetast...maar nu wil ik even de aandacht richten op Zembla.

De ChristenUnie stemmer, je leeft je hele leven in Nederland en bent er van overtuigd dat de echte idioten alleen maar voorkomen in The Crystal Cathedral, maar een volmondig nee dient hier geroepen te worden. Hoe heerlijk is het om te horen dat de meesten van ons allen de dingen zo verkeerd zien. Want alhoewel jij homosexueel bent en helemaal lastig valt met je vriend, het is natuurlijk logisch dat je niet mag trouwen, want God heeft sexualiteit gemaakt als iets tussen Man en Vrouw. Nu was het altijd mijn idee dat God, De Almachtige, alles had geplanned, altijd gelijk had, een groot plan had, maar kennelijk heeft hij toch hier en daar een steekje laten vallen.
Nee! Natuurlijk niet! Die gevoelens die je voor iemand van je eigen geslacht hebt, die doe je jezelf aan! Je bent sexueel in de war, maar je moet vooral bij je vrouw en bloedjes van kinderen blijven want het is natuurlijk verschrikkelijk om je Zonde nog eens te vergroten door te scheiden!
En jij Vrouw, je weet best dat ik jou bedoel! Met je zondige gedachten over abortus! Misschien heb je geen idee meer wie de vader is, Jezebel. Misschien heb je een prachtige carriere voor je als je je studie afmaakt, Hoer van Babylon. Maar als je een klompje cellen in je baarmoeder hebt dat op dit moment waarschijnlijk al door het toilet wordt gespoeld bij de eerste de beste goede Wodka-Martini, mag je er niet aan denken om een overtijd-behandeling te nemen. Gewoon 9 maanden lijden, want dat is toch het enige waar je geslacht goed voor is, en baren. Daar is je anatomie voor gemaakt, niet dat je dat op praktische wijze mag onderzoeken, want dat is natuurlijk zondig en bovendien schijn je er harige palmen van te krijgen, maar neem dat nou maar even aan. Jammer van de rest van je leven, het had misschien mooi kunnen zijn, maar nu krijg je de carriere die god voor je geplanned heeft...Moeder!
En jij, Junk! Wat ben je aan het doen met je leven? Bidden zul je, want alleen door te bidden zul je clean worden! Niets afkickklinieken of rare proefprojecten...bidden, bidden en (je raad het al) bidden. Dat willen we best samen doen hoor, en dan geven we je ook eten en drinken en mocht je het nodig hebben, geld, want dat is het Christelijke om te doen, zolang je maar bid. En softdrugs? Ach iedereen weet dat die onderzoeks resultaten over een jeugd die geen behoefte heeft aan hard-drugs volledige onzin is, dat geblow weerhoudt de jongeren alleen maar om te b...

Wie bent u, meneer of mevrouw de Christen, om mij te vertellen wat ik met mijn leven en lichaam mag doen? Wie geeft u het recht om aan mijn vriendinnen te vertellen dat ze hun leven moeten weggooien omdat cellen zich net splitsen van 2 naar 4? Waarom bepaalt u of ik wel of niet mag trouwen? Beschadig ik uw bezit door mijn vriend te kussen? Beledig ik u, als ik een pil neem om mijn ongesteldheid weer op gang te brengen? Vervuil ik uw lichaam als ik een een joint opsteek?

Meneer of mevrouw de Christen, vertel ik u dat u niet meer mag geloven in iets waarvan ik overtuigd ben dat het onverdraagzaamheid en haat zaait? Verbied ik u om meer dan 2.4 kind te hebben omdat dat anders de economie beschadigd, omdat ik belasting moet betalen voor uw gebrek aan condooms en microgynon? Vermoei ik u, door constant te hameren op "Normen" en "Waarden" die ik uit een 3000 jaar oud boek heb gehaald? Iets uit Azie, of misschien zijn er leuke Aboriginals die verhalen hebben van nog ver voor die tijd.

Laat ons alleen, laat ieder mens leven zoals hij dat wenst mits hij zijn buren niet tot hinder is. Kan iedereen ophouden met de onzin over de schade die Paars ons land heeft gedaan? Ons land was een deel van het centrum van de wereld onder Paars, wij durfden dingen te ondernemen, wij waren het land waar alles kon, wij konden als volk die verantwoordelijkheid aan. Belangrijker, ik was trots op mijn land, in het buitenland schreeuwde ik op pleinen en boven op torens en verkondigde de achterlijkheid van het land dat ik bezocht. De inwoners van het land in kwestie waren het hier meestal ook mee eens. Maar nu heeft het plebs toch weer toegeslagen en waarschijnlijk de fatale slag voor de komende jaren. Eerst was het een kale idioot die onzin uitkraamde over gaten tussen burger en overheid en iedereen papegaaide hem na. Goed, het grauw was eeuwenlang totaal niet geinteresseerd in politiek en die had het ook 8 jaar zo verdomde goed gedaan, maar nu kon men eindelijk weer iets negatiefs zeggen. De nieuwe idioot op de zeepkist is terug van weggeweest. De Christen, de belerende vinger hoog in de lucht marcheert hij door Nederland ons allen wijzend op onze fouten.

En daarom, lezertjes, als jullie het tot nu toe hebben volgehouden, vind ik, Matthijs, voorvechter der Liberale Gedachte, de Christen een grotere bedreiging dan de Socialist. Want alhoewel ik een verschrikkelijke hekel heb aan de Nanny-State waar iedereen aan de hand wordt vastgehouden en we vooral iedereen maar stimuleren om aan te kloppen bij de Staat voor meer geld om als onderpand te dienen voor onze grotere leningen bij Becam. Groot is mijn angst en woede jegens de Gelovige, die niet alleen als een Heilstaat, pardon, soldaat mijn ernstig werkeloze verslaafde zakken wil volstoppen met geld voor mijn 12 kinderen (de 13de is al besteld met lichtmetalen velgen) maar tevens het nodig vindt om te bepalen wat wij allen met onze vrijheid en ons lichaam doen. Wees paraat, want het is te makkelijk om onze vrijheden door de minderheid te laten beperken onder de noemer van het algemene goed. Nu is het een bedenktijd van 5 dagen en een weigerende ambtenaar van de burgerlijke stand, morgen is het niet meer mogelijk om op zondag te genieten van een ijsje in het park.

Just Like Heaven

2006-07-15T00:45:00.000+02:00

Morgen misschien commentaar op het Midden-Oosten, of waarschijnlijker het permanente geld gebrek van een student maar nog veel waarschijnlijk, familie verplichtingen...

Tot die tijd had ik gewoon zin om een nummer te posten en wat info er over.
"Just Like Heaven" van The Cure, gewoon omdat The Cure mooi aansluit om mijn stemming en niet te vergeten omdat iedereen weer terug moet naar de Jaren Tachtig. Kom op allemaal, Thatcher, Reagan, Lubbers...nou ja, in ieder geval Thatcher en Reagan dan.

Show me, show me, show me
How you do that trick
The one that makes me scream,' she said
'The one that makes me laugh,' she said
And threw her arms around my neck
'Show me how you do it
And I promise you, I promise that
I'll run away with you
I'll run away with you...'

Spinning on that dizzy edge
I kissed her face and kissed her head
And dreamed of all the different ways
I had to make her glow
'Why are you so far away?' she said
'Why won't you ever know that I'm in love with you,
That I'm in love with you?'

You
Soft and only
You
Lost and lonely
You
Strange as angels
Dancing in the deepest oceans
Twisting in the water, you're just like a dream
Just like a dream

Daylight licked me into shape
I must have been asleep for days
And moving lips to breathe her name
I opened up my eyes
I found myself alone
Alone
Alone above a raging sea
That stole the only girl I loved
And drowned her deep inside of me

You
Soft and only
You
Lost and lonely
You
Just like heaven

Song Review by Ned Raggett:

In American terms, at least, the one Cure song everyone seems to know. Little wonder why -- though later Cure singles turned into bigger hits, "Just Like Heaven" was the band's well overdue breakthrough smash in the States, all over MTV and gaining plenty of airplay to boot. Instantly memorable, sparkling with rough energy (compared to the amount of glossy pop on the air in 1987, "Just Like Heaven" seems like a rough demo), it's a perfect showcase for Robert Smith's ear for wistful, romantic numbers. His main guitar line, a descending, gently chiming melody, contrasts perfectly against the fuzzier mix of the rhythm guitars, while Simon Gallup's bass and Boris Williams' strong, immediate drums make for a great introduction to the track. Top it off with some lovely synth and piano work from Lol Tolhurst, especially on the midsong break, and all that was left was the main lyric and its delivery. Smith nailed both, his words about a dreamy day near the seashore with a loved one sung at his absolute best, his familiar semi-wail turned into passionate joy from his bright "Show me, show me, show me!" start. An undisputed '80s classic that just gets even better with time.

Much ado...

2006-06-29T21:41:00.000+02:00

Dagen lang heb ik geweigerd om de debatten te volgen, ik vond ze dramatisch. Niet om aan te zien en lachwekkend. Ik was er van overtuigd dat na een paar dagen briezen iedereen zou inzien wat ik en met mij vele anderen inzagen als ze elke dag de krant lazen en daarmee de samenvattingen van de gebeurtenissen. Het ging om niets, het was hete lucht uitgebraakt door een constante querulant die ook na haar dood onrust moest zaaien en daarmee stormen oogste.

Inhoudelijk wil ik er niet meer over kwijt dan dat ik mij oprecht schaam. Plaatsvervangende schaamte zoals ik die niet meer heb meegemaakt sinds mijn 12de en me schaamde voor alles wat mijn ouders deden.

Staatrechtelijk onjuiste uitlatingen, vertwijfelde sprekers, inhoudelijke gebreken, onterechte frustraties en emoties, het alles leidde ertoe dat ik er op een gegeven moment van overtuigd was dat ik in een bananenrepubliek woon. Ik heb voor waarlijk geen enkele partij, behalve misschien de CU en SGP een goed woord over op dit moment en hoop dat we dit alles snel achter ons laten.

Wat ik misschien nog wel het ergste vind is dat nu, als ik weer het vak Nederlandse Parlementaire Geschiedenis zou volgen, ik ook colleges zou moeten krijgen over deze val, deze crisis. En al die andere crisis, waar mensen voor hun principes niet aan de kant wilden gaan, zullen nu worden vergezeld door deze [i]farce[/i] waarvan de waarheid, wat toch het doel moet zijn van elk debat, nog steeds niet duidelijk is en niet langer ter zake doet.

Mijn hoofd hangt in schaamte terwijl ik wacht op wat komen gaat, terwijl ik wacht op een lachende Wouter Bos, die niets heeft hoeven doen deze vier jaar behalve zijn mond houden in economisch moeilijke tijden en vooral niet zelf een idee bekend maken want daar zouden mensen een mening over kunnen hebben. Ik wacht op een smalende Jan Marijnissen, hoofd van een partij die alleen maar functioneert in oppositie, een partij die alleen maar kritiek levert op soms totaal irreele en ongenuanceerde wijze, een partij die voorbijgaat aan het merendeel van de mensen maar alleen maar op de onvrede drijft, een partij die nog nooit wat heeft hoeven verdedigen en dus makkelijk winst kan behalen. En ik zal me nog het meest schamen om Loesewies, die ik nog heb verdedigd! Wat schaam ik me voor haar optreden in de kamer, haar constante herhalingen, het ontwijken van de duidelijke staatsrechtelijke vragen, het opdreunen van standaard niemendallen als er dieper om de reden werd gevraagd, haar gelach terwijl ze werd afgemaakt door vriend en vijand. Loesewies, terwijl de andere partijen elkaar al weer gevonden hebben, heeft geen van die partijen het over regeren met D66, maar goed dan kan je je volgend jaar lekker profileren in de oppositie.

Hoezo Nederland? D66 Verdient Beter!

2006-06-25T22:56:00.000+02:00

Dit artikel is iets waar ik nu al weken naar toe leef, om maar heel even in te gaan op mijn eigen nerd trekjes, wat een wonder, wat een geld, wat een verhaal!

Maar goed, aangezien ik ervan uit ga dat de 2 zielen uit Oosterhuizerweerdum die deze pagina daadwerkelijk vaker dan 1 keer bezoeken waarschijnlijk helemaal geen interesse hebben in de economie, laat staan vage take-overs in de staal industrie, houden we er snel weer over op.

De reden voor mijn tijdelijke afwezigheid is dat er eigenlijk maar 1 nieuwswaardig feit is waar ik in deze dagen aandacht aan wil en kan besteden....
U raad het al: Het lijsttrekkerschap van D66!

Nu weet ik te weinig van het beleid van D66 en nog veel minder van de standpunten van de potentieele lijsttrekkers en om heel eerlijk te zijn ken ik er ook maar 2 van de 66 gegadigden, maar dit zijn waarschijnlijk symptomen die zich als een epidimie door heel Nederland hebben verspreid.

Voor deze ene keer dus geen gezeur over de inhoud en over hoe de lijsttrekker een duidelijke richting aan kan geven, dat hebben we nu allemaal wel gehoord tijdens die verschrikkelijke VVD campagne, en aangezien daar ook niemand het over richtingen en hervormingen had, kunnen we die lekker voor elke partij toepassen. Toch makkelijk die Haagse Politiek, Pim zou het zo gewild hebben.

Sorry, dat moest even, nee wat ik alleen even wilde opmerken aan de keuze voor Pechthold is dit:

Stel, je bent een kleine partij, met opzich een mooie geschiedenis van idealen en een toch indrukwekkende catalogus van prominenten en je staat er wanhopig slecht voor in de peilingen. Je hebt net gezien hoe je grote, iets rechtsere broer, door het uitspugen van heel veel hete lucht enorm is gestegen in de peilingen.
Je hebt nu 2 keuzes als ledenbestand, de druk en de spanning zijn niet te houden, maar de keuze moet gemaakt worden.

A. Laat ik die leuke blondine nemen, die staat goed haar mannetje, is overal te vriend en populair, heeft in de aanloop een paar goede punten gemaakt en heeft tenminste een mening waarmee het plebs zich kan vereenzelvigen.

Maar daar is dan ook nog keuze B.

B. Laat ik die kleine broer van Ad Melkert nemen, waar heel Nederland zich nu al op verschillende momenten dit jaar aan heeft ge-ergerd met zijn stupide uitlatingen die noch bij de coalitie partijen, noch goed bij de oppositie partijen, noch bij het volk goed doen.

Ik neem aan dat het duidelijk is voor het merendeel van de bevolking dat optie B dient te worden genomen als je naast lid van D66 ook lid bent van het schrijverteam van Koefnoen en een dusdanige writersblock hebt dat je elke dag weer tevergeefs hoopt op een nieuw kapsel van Balkenende.

Maar goed, Alia Iacta Est en om eerlijk te zijn is het heerlijk om alle tijd dat ik slapeloos in bed lig met een klein glimlachje te kijken naar de Nova/Den Haag Vandaag/Buitenhof herhalingen van immer dalende zetelaantallen.

Wil ik deze keer afsluiten met de wijze woorden ooit uitgesproken door de Germanen toen ze Varus zijn eerste adelaar afnamen....1 - O!!!

And now we resume our regular broadcast...

2006-06-20T21:32:00.000+02:00

De post van gisteren is de content van een brief die ik naar verscheidene kranten (AD, NRC, Dagblad v/h Noorden) heb gestuurd en naar partijorganen van de VVD wil sturen. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe sterk mijn gevoelens zijn op dit soort punten.

Een enorme schreeuw naar AlphaShade.
Voor de geeks onder ons een geweldige online comic die ik het best kan vergelijken met Miyazaki meets Reality. Lees de eerste 90 pagina's en richt een praatgroep op voor je verslaving.

In de illusie dat er ook maar iemand dit leest of volgt... Dit(!) is wat ik voor mijn verjaardag wil. Alhoewel natuurlijk iedereen weet dat Atom Linux een verschrikkelijke distro is.

Ergernis top 3:

3- Sharon Dijksma's achterlijke opmerkingen over het 'opleuken' van het vragenuurtje zodat het interessant wordt. Beste mevr. Dijksma, het merendeel van de beslissingen in de kamer gaan over volstrekt oninteressante dingen die maar kleine delen van de bevolking treffen. Deze moeten nu eenmaal genomen worden en dat is geen probleem. Het feit dat de betreffende minister zijn antwoord aan de kamer free-styled of de publieke tribune in supporters vakken wordt ingedeeld verhelpt dit probleem volstrekt niet. Alhoewel het natuurlijk altijd een grappig experiment is om de politieke hooligan in te voeren.
Enfin, het merendeel van de kamer is niet eens aanwezig bij het vragenuurtje, dus waarom zou het Nederlandse publiek dat wel doen? Er was zo'n gezegde over goede voorbeelden.

2- Het overloze geouwehoer (er is gewoon echt geen ander woord voor, sterker nog, ik vermoed dat het woord hiervoor is bedacht) over voetbal. Begrijp me niet verkeerd, ik gun mensen echt wel hun potje voetbal en ik vind het best dat iedereen er een mening over heeft en die in de kroeg met elkaar deelt. Maar zou iemand alsjeblieft al die analisten een cursus in retorica willen geven. Een wedstrijd duurt 90 minuten, hoe in godsnaam is het mogelijk om daar een dagvullend programma van te maken? Johan Derksen, als je dit ooit leest, stuur me een e-mail en ik zal je met liefde wat tips geven over de schoonheid van het kort-spreken, samenvatten, Jip en Janneke taal en persoonlijke verzorging. Persoonlijk is de enige man die ik na een wedstrijd wil horen over de betreffende wedstrijd Van Basten en wat Cruyf er van vindt was 30 jaar terug ook niet van belang.

1- Bekende Nederlanders die hun beste film of boek moeten opgeven.
Kom op mensen, wie gelooft er nou dat Silvana Simons dagelijks Nova, Zembla en 2 vandaag kijkt, en Netwerk opneemt omdat er op dat tijdstip vaak een goede Italiaanse Arthouse film op Canvas is. Of minstens net zo verschrikkelijk, wie wil er godsnaam weten dat Ivo Niehe al zijn vrienden en bekenden die 'het even moeilijk hebben' een of ander knuffelboekje geeft dat 'helaas niet meer wordt uitgegeven, daar moet echt verandering in komen' geeft. Wat boeit het mij dat Mark Rutte 'Joe Speedboot' helemaal geweldig vindt? Punt is dat de geloofwaardigheid vaak ver te zoeken is en al zou dat niet zo zijn, wat dan? Moet ik ook maar Anna Karenina geweldig gaan vinden omdat een of andere muts uit de Amsterdams Grachtengordel het geweldig vindt?
Moeten al mijn persoonlijke problemen als sneeuw voor de zon verdwijnen omdat een Talpa-kindje er zo heerlijk bij heeft kunnen huilen in haar Vinexje in Almere?
Weet ik wat voor mens die ene linkse politicus is (alhoewel ik ooit moest huilen van het lachen toen Agnes Kant het over Marx had) door wat hij zegt dat hij leest?
Driewerf NEEN! Los van het feit dat boeken dienen te worden gelezen naar gelang de persoonlijke smaak van de lezer en niet omdat een BN-er er zo literair van klaarkomt, zegt het meestal totaal niets over de persoon in kwestie. Dit werkt beide kanten op mensen! Houd op met het lezen van die achterlijke top 3-tjes in verschillende BN-Bijbels en als je een nieuw boek wilt kopen of een film wil zien, lees dan wat recensies, vraag het je vrienden of neem eens een gok, maar alsjeblieft luister niet naar volslagen onbekwame onbekenden.

Ten slotte een PodCast vol muziek om al deze ellende te overdenken en vergeten KEXP Song Of The Day geheel legaal muziek ontdekken.

Una Voce Populare!

2006-06-19T22:28:00.000+02:00

Naar aanleiding van recente uitlatingen in de Kamer en in de pers aangaande de zogenaamde voorstellen voor het instellen van “Lekenrechtspraak” leek mij het noodzakelijk om via deze weg een reactie te geven op dit voorstel.

In de laatste jaren is er een duidelijke tendens van verscheidene politieke partijen om in het kader van het dichten van een kennelijk ‘gat’ tussen burger en politiek een ware overvloed aan ideeën te spuwen die dit mogelijk zouden moeten maken. Het meest recente idee is het laten deelnemen van de burger in de rechtspraak. Lekenrechtspraak zou een “revolutie binnen de rechtspraak” moeten ontketenen en rechtspraak begrijpelijker maken voor de burger. De burger zou begrip krijgen voor de rechtspraak en een breekijzer kunnen zijn voor de rechter die “alleen met juridische ogen” naar de zaak zou kijken. Natuurlijk is het meest overtuigende argument in deze casus dat Nederland het enige land is waar nog geen vorm van lekenrechtspraak plaatsvindt.

Voor ik verder ga met mijn betoog zou ik willen verduidelijken dat ik het gat tussen burger en politiek altijd een onzinnige creatie van het tijdperk Pim Fortuyn gevonden, een begrip waar amper gestalte aan te geven is, en in de gevallen waar dit wel te concretiseren is, volstrekt noodzakelijk is. Het is dan ook mijn rotsvaste opinie dat de rechtspraak een duidelijk geval is van dit laatste. In Nederland worden politieke vertegenwoordigers gekozen om beslissingen te nemen aangaande het brede spectrum aan problemen die zich in de Nederlandse samenleving voordoen. Het is altijd het standpunt van onze partij geweest dat dit de reden is dat het referendum een overbodig initiatief is, de mening van de burger is in vastgelegd in haar vertegenwoordiging. Het ‘gat’ komt voort uit de onvrede van het volk met bepaalde beslissingen die genomen worden door de politiek. Bij een onpopulaire beslissing is er acuut de beschuldiging dat in Den Haag een regenten cultuur heerst, die het contact met het volk heeft verloren, het volk weet het natuurlijk beter. Bij deze kritiek vergeet men dat niemand ooit heeft beweerd dat de juiste beslissing de populaire is, daarnaast is politiek een beroep dat door professionele beoefenaars dient te worden uitgeoefend. Natuurlijk dient men kritisch te zijn ten opzichte van deze verkozen vertegenwoordigers, zij staan in dienst van het volk en dienen net als elke werknemer hun taak te voldoen. Het is echter volkomen onzin dat elke keer als het volk het oneens is met een bepaalde gang van zaken, die zij vaak al vanuit het partijprogramma hadden kunnen zien aankomen, er direct dient te worden ingegrepen, meestal via de media. Als de massa een gat ziet tussen politiek en burgerij, dan zou de burgerij er goed aan doen dat gat zelf te verkleinen door middel van zelfstudie en het verkrijgen van inlichtingen over de genomen besluiten, hier dient de overheid de burger tegemoet te komen.

Men kan deze redenering vrij direct overbrengen aangaande de rechtsprekende macht. Dat het Nederlandse volk geen begrip heeft voor de rechtspraak is geen fout van de rechterlijke macht. Een rechter dient te allen tijde onafhankelijk te zijn, onafhankelijk van partijen ook wanneer een dezer partijen de Rijksoverheid betreft. De zwaarte van deze taak lijkt mij duidelijk. De opleiding tot rechter is dan ook een zware studie die voorbereid op alle mogelijke problematiek. Ook hier is het een graag gehoorde kreet dat de rechter het contact met de maatschappij heeft verloren. Wederom een gat dat gedicht dient te worden. Echter, het zijn jarenlange voorbereiding en ervaring die de rechter voorbereiden op zijn werk. Zijn vonnis dient altijd beredeneert te zijn en kan in ons rechtssysteem nooit af wijken van wet zoals die geschreven wordt door politici en juristen. Als strafmaat daarom afwijkt van het gewenste resultaat voor het volk ligt dat ook aan de wet en niet de rechter. Natuurlijk is het mogelijk om gebruik te maken van eventuele ruimte in de wet, maar het is juist in deze gevallen dat de ervaring en kennis van de rechter essentieel zijn. Rechtspraak hoort door deze aanwezige ruimte dan ook objectief en onpartijdig te zijn. Alleen de feiten en sympathie voor nog de ene, nog de andere partij. Het is een verkeerde opvatting dat de rechter aan de zijde van ‘het slachtoffer’ dient te kiezen, in zake strafrecht is het slachtoffer geen partij en in zake civiele zaken is er geen slachtoffer, enkel partijen waarvan één in het gelijk kan worden gesteld.

Bovenstaand illustreert hopelijk hoe er geen lacune zijn die gevuld dienen te worden door een leek aan de zijde van de zittende magistratuur. Deze taak is te zwaar voor een persoon onopgeleid voor deze opdracht. Nog is er behoefte aan begrip. Begrip is een subjectief begrip. Begrip insinueert dat één van de partijen in (of buiten, maar direct betrokken bij) het proces steun dient te krijgen. De mening van het volk dient volstrekt buiten de rechtspraak te worden gehouden, op geen enkele wijze, het vertroebelt de uitkomst van het proces en zou in het ergste geval, zoals bij juryrechtspraak het geval kan zijn, een onrechtvaardige uitkomst van het proces.

Concluderend zou ik dan ook willen stellen dat er van dit onzalige voorstel afstand wordt gedaan door de partijen. Het is overduidelijk een poging tot het winnen van stemmen nu de verkiezingen naderen. Ten aanzien van mijn eigen partij zou ik enkel willen stellen dat de lijn altijd wijselijk is geweest dat er geen noodzaak is tot bemoeienis van de burger in de besluitvorming waar het niet mogelijk is voor de burger om zich voldoende te informeren en te bekwamen om deel te nemen in dit proces. Ik zou er op willen wijzen dat dit ook in dit geval de te volgen lijn dient te zijn. Mocht de Tweede Kamer deze wijsheid niet tot zich kunnen nemen is het mijn fervente hoop dat de Senaat wederom haar bestaansrecht rechtvaardigt.

Een artikel aangaande dit onderwerp vind u hier.

Een Nieuw Begin

2006-06-18T08:35:00.000+02:00

Na alles te hebben verwijderd wat er aan onzin was gegroeid de laatste weken, een nieuw begin.

Donderdag is dit begin al gepland toen in samenwerking met L. de discussie over bloggen onder de invloed van alcohol eens flink onder de loep werd genomen.
Helaas ontbrak het de tijd om daadwerkelijk tot actie over te gaan.

Goed, dan eerst het volgende...voor de oplettende lezer is inderdaad de naam van deze pagina volledig misbruik van de Nederlandse Taal aangezien het hier gebiedende wijs betreft...rest mij te zeggen dat de correcte naam reeds bezet was ten tijde van creatie.

Eerste stappen op een mistig pad.

2006-03-13T19:51:00.000+01:00

Kennelijk dien ik nu te zien dat het goed is, maar helaas, op dit moment is het hebben van een web-log nog zo ondoorzichtig en ondoorgrondelijk als een moeras vol nog te ontdekken gevaren. Echter menig moeras heeft al menig boerenpummel een forse olie-duit opgeleverd.

Bij deze dus mijn eerste schot voor de boeg, waar het heen gaat, geen idee, maar in de vaart der volkeren leek het me een leuk experiment om mijn ervaringen en meningen te spuien zonder mijn huisgenoot daar lastig mee te vallen.

Dus, in de illusie dat iemand dit leest...welkom bij mijn eerste post.