Bij de bushalte zit een oude vrouw, in een kinderjas, felle kleuren, gele laarzen. Het is 18 graden buiten, maar ze heeft een trui aan onder de jas. Drie koffers. Een vliegtuigtrolley en daarboven op een aantal kleinere koffers, nog een paar losse plastic tassen.
De bovenste koffer is geen koffer. Kattemandje, gevuld met stro. Terwijl ik voorbij kom kijk ik naar de oude vrouw. Kinderogen kijken me aan, maar richten zich snel weer op haar gekruiste armen. Twee oren, lang, een wit, de ander bruin steken net boven de dunne armen uit. Ze mompelt tegen het konijn.
"En?" Durf ik te vragen "Lusten konijnen echt graag worteltjes?" Een kinderstem uit het oude vrouwen gezichtje. Tanden los, donker, aangetast. "Mwhemm" Ze glundert, ik denk bevestigend. Ze wijst naar een plastic tas. "Markt!" Kapotte, gebroken wortels en selderij. Ze graait, pakt een verlept stuk wortel en is weer helemaal verzonken in het bewegende neusje.
Ellendig loop ik weer verder. "Ze heet konijn!" brult ze me na. Als ik me omdraai, een grote leeggevallen grijns. Ik grijns terug. Gelukkig heeft de wereld nog konijnen.
0 comments:
Een reactie plaatsen