Twee grijze kruinen met bonte pastel bloemen print eronder schuifelen zich langs mij terwijl ik een Armeens Feest bewonder. Ik probeer mij altijd af te sluiten van de vele bezoekers bij kunst tentoonstellingen. Net als met concerten verlies je al het plezier in de beleving als je je enkel stoort aan de wijze waarop anderen hetzelfde beleven. Enkele voor oude dames enigszins vreemde klanken zorgen ervoor dat mijn oren toch als vanzelf zich richten op het gesprek. "Misschien houd je hem er niet goed voor." "Jij weet het ook altijd beter" Een woeste blik schiet dolken naar haar partner. "Ik zeg alleen maar..." "Ik weet wel wat je zegt" bijt mevrouw Twee terug. Haar gezicht als van een Franse Bullterrier met een gewichtsprobleem richt zich weer op haar taak en het is even stil.
Ze schuifelen weer weg. Het Armeense feest krijgt nog geen glimp. Ik zie eindelijk een klein kastje met een groen lampje op de muur kleven. Het is dezelfde kleur als de muur, het lampje is dof en alleen zijn glans verraad zijn eigenlijke kleur. Ik schaam me een beetje over mijn gegluur en loop naar het volgende schilderij. Een jonge man in huwelijks kledij. De dames staan midden op mijn pad. "Is het nu goed gegaan?" vraagt mevrouw Een. "Nee." klapt de mond van mevrouw Twee open en dicht. "Laten we nu maar verder gaan." Driftig haast mevrouw Twee zich met mij naar de jongeman aan de muur, maar een twijfelende mevrouw Een beperkt haar voortgang. "Tis toch zonde zeg." Mevrouw Twee draait zich om, duwt iets in de handen van haar kompaan en krassend deelt ze mee. "Als jij dan zo goed bent met kompioeters, dan ga jij maar!" Twee keert zich weer om richting de bruidegom en bestudeerd elke miniscule penseelstreek, pastel kleurige bloemen zetten zich in hoog tempo uit en krimpen weer een gestaag.
Ik kan het niet laten en probeer me zo onopvallend mogelijk weer richting het feesttafreel te bewegen. Ik neem een kleine omweg. Alsof ik mij ineens bedacht dat ik helemaal niet nu de Bruidegom wilde zien, maar eigenlijk onderweg was naar de sigaret rokende Soldaat. Ja, kijk nou, die Soldaat! Wat een man, wat een uitstraling, wat een weemoed! En terwijl ik al deze sentimentele gevoelens aan mijn medebezoekers probeer over te brengen met een straffe knik, haast ik mij naar het Feest. Mevrouw Een komt net aan. Kijkt naar het sleutelhangerachtige geval in haar hand, gromt mevrouw Twee onder haar adem nog een verwensing toe en houdt het voorzichtig op een afstand van het kastje. Het groene lampje glimt gelijk vrolijk op, maar dat valt niet op door de verandering die zich van mevrouw Een heeft meester gemaakt. Wat over is van haar borsten gaan fier vooruit. De stok, die nog geen vijf minuten geleden menig bezoeker liet struikelen raakt de grond haast niet meer en in luttele seconden staat zij weer naast mevrouw Twee. Ze duwt het electronische geval weer in de handen van haar gezellin. "Zo, hebben we ze toch allemaal. Weet je wat het met jou is? Jij maakt je gewoon te oud!"
Ze struint, gelukkig met zichzelf, verder naar de volgende zaal. Mevrouw Twee heeft het geval laten vallen. Nog steeds beschaamd over mijn korstondige soap-verslaving raap ik hem op voor ze kan bukken en geef het haar. De terrier is terug en ik ben de enige die haar hoort grommen. "Ik ben 84 en twee jaar jonger dan jij!"
0 comments:
Een reactie plaatsen